1. Bölüm

Gökyüzü... Beyaz şekerlerle dolu sonsuz mavilik. Kimi çocuklar doya doya eğlenirler sokaklarda koştururken kendilerine eşlik eden bulutlarla. Kimi zaman bir file kimi zaman da babaannelerinin çaydanlıklarına benzetirler onları. Ama öyle çocuklar da vardır ki ne göğe minik kalplerinde korku olmadan bakabilir ne de hayal kurmalarına izin verilen bir hayata sahip olabilirler. Onlar için gökyüzü sahip olmak istedikleri mutlu hayatı , küçücük yaşlarında göğüs gerdikleri acılardan kaçışı simgeler.

Onların bazıları özgürlüğü hiç tatmamış, sevgiyi hiç bilmemiş ; bazılarıysa küçük yaşta yapayalnız , çaresiz kalmış çocuklardır. Böyle çocuklar hayatları boyunca bu acılarla yaşar , zamanla onları yüreklerindeki bir köşeye hapsederek hayatlarının bir parçası olan bu acılarla yollarına devam ederler. Çoğu zaman toplum içinde dışlanır, normal(!) insanların arasında kendileri ve kırık kalpleri için bir yer bulamazlar.

Güzel bir pazartesi sabahı Londra uçağının minik penceresinden gökyüzüne dalmış olan Elif de benzer düşünceler içerisindeydi. İleride hayatın ona neler getireceğini , yeni bir yerde yeni insanlar arasında durumunun farklı olup olamayacığını düşünüyordu. Elif henüz bir yaşındayken annesi ve babası ortadan kaybolmuş ; onlara dair hiç bir iz bulamayan polis , küçük kızlarını terk edip ailelerini arkada bıraktıklarına kanaat getirerek bu işin peşini bırakmıştı. Annesi ve babasının yakın dostu olan evli bir çift , akrabalarının Elif'i istememesi ve anneannesinin rahatsızlığı yüzünden Elif'i evlat edinmişlerdi. Elif'i kendi çocukları gibi büyütürken başka çocuk sahibi olmamışlardı. Elif 8 yaşına geldiğindeyse bir akşam saatinde yaşanan araba kazasında hayatlarını kaybetmişlerdi.
Hasta anneannesinden başka kimsesi kalmayan Elif küçücük yaşında asla unutamayacağı bir travma sahibi olmuştu. Anneannesi Sevim Hanım'ın şefkatiyle sarılıp sarmalanan Elif zamanla hayata dönmeye başlamıştı . Sonraki yıl , temmuz 2016'da , Sevim Hanım'a Alzheimer teşhisi kondu. Hem Sevim Hanım hem Elif için hayat pek de kolay değildi. İlk birkaç yıl içinde hastalığı henüz ilerlememiş anneannesinden gerçek anne babasını ve ailesi sandığı insanların aslında kendisini evlatlık aldığını öğrenmişti. Elif şimdi 2 kez kaybolmuş , 2 kez hayat tarafından terk edilmiş hissediyordu.

Annesi ve babasına ne olduğunu bulmak hayatındaki boşluğu biraz olsun doldurmak isteyen Elif , anneannesini incitmemeye çalışarak ona ailesiyle ilgili sorular soruyordu . Zamanla ailesinden nefret eden ve hem annesinin hem babasının ortak kuzeni olan Celal Karahan adında bir adam olduğunu öğrenmişti. Anneannesine göre her şeyin arkasında olan ve aileye kötülükten başka bir şey getirmemiş olan bu adamın anne ve babasıyla aynı üniversiteye gitmiş olduğunu öğrenen Elif bir karar vermişti , çok çalışıp o üniversiteye gidecek ve ailesine dair bir iz bulacaktı. Öyle de yaptı. Elif gecesini gündüzüne katarak çalıştı , yabancı diller öğrendi , yarışmalara ve bilim olimpiyatlarına katılarak başarısına başarı kattı. Liseyi bitirdiğindeyse başvuru yaptığı bu üniversitenin karşılaştığı en güçlü profili geri çevirmesinin imkanı yoktu. Üniversite için hazırlık yapıp yola çıkmadan önce anneannesinin tüm ısrarlarına karşılık Elif onun için bir yardımcı tutmuştu. Son 5 yılda durumu gittikçe ilerleyen Sevim Hanım her ne kadar farkında olmasa da kendi başına yaşaması onun için çok riskliydi. Anneannesi biraz da Elif'in anne ve babasından kalan birikim için endişe ediyordu ama bu konuda endişelenmesine gerek olmadığını da sürekli unutuyordu. Elif şimdiye kadar birçok başarı bursu kazanmış , eğitim hayatı maddi olarak hep desteklenmişti. Tam burslu olarak girdiği üniversitesinde de böyle olacaktı. Birçok listede dünya sıralamalarında 1. olan Silvleaf University ayrıca üniversitelerine giriş yapan en başarılı öğrencilerine de birçok imkan sunuyordu.

Elif'i bu düşüncelerden sıyıran şu anons oldu "Dear passengers! Our plane is about to land , please fasten your seatbelts. (*In English*Sayın yolcularımız! Uçağımız iniş yapmak üzere , lütfen kemerlerinizi bağlayınız.)". Eylül ayının bulutlu bir öğleden sonrasında Londra'daydı artık Elif. Elinde bavulları kendilerini tercih ettiği için teşekkür eden havayolu şirketi görevlilerini arkasında bıraktıktan sonra yeni üniversitesine doğru yola çıktı.
Elif yaklaşık yarım saat sonra Silvleaf Üniversitesi'nin uluslararası öğrenci kayıt bürosundaydı. Karşısında oturduğu masanın üstünde duran özenle silinmiş metal isimlikle bakışırken Mrs. Gonzales'in sesi şöyle söyledi:
-Your registration process is succesfully done Ms. Kayalar. Your house no is 5. The students you're sharing the house are Chiara Vitelli , Derick Paronda , Jae Kang and Efsan Shahan. You can decide who to stay with with your friends. And here are your keys. (*In English*Kayıt işleminiz başarıyla tamamlandı Kayalar Hanım. Evinizin numarası 5. Evinizi paylaşacağınız öğrenciler Chiara Vitelli , Derick Paronda , Jae Kang ve Efsan Shahan. Kiminle kalacağınıza arkadaşlarınızla karar verebilirsiniz. Ve işte anahtarlarınız.)
-Excuse me! Is there any chance that Derick Paronda and Jae Kang might be males? (*In English*Affedersiniz. Bu Derick Paronda ve Jae Kang'ın erkek olma ihtimalleri var mı acaba?)
-Well, obviously they are males. (*In English*Besbelli ki erkekler.)
-I cant stay with the people from opposite gender! It's inappropriate in my religion. (*In English*Karşı cinste insanlarla kalamam! Bu benim dinimde uygunsuz.)
-Your religion does'nt make the rules in England Ms. Kayalar. Either you can accept that or find another solution. (*In English*İngiltere'de yasaları sizin dininiz yapmıyor Ms. Kayalar. Bu durumu kabul edebilir veya başka bir çözüm yolu bulabilirsiniz.)
-May I at least stay in the student's dorm? (*In English*En azından öğrenci yurduda kalabilir miyim?)
-I'm sorry , Ms. Kayalar but unfortunately our dorm is full capacity like the last few years. (*In English*Üzgünüm , Kayalar Hanım fakat ne yazık ki yurt kapasitemiz tam olarak ilk 100 öğrenci hariç üniversitemizde okuyan öğrenci sayısı kadardır.)
-Well , thank you Mrs. Gonzales. (*In English*Pekala, sağ olun Bayan Gonzales.)
Derken Elif'in sesindeki iğneleyecilik açıkça anlaşılıyordu. Bavullarını alıp olabildiğince hızla odadan çıktı. Benim dinim İngiltere'yi yönetmiyormuş. Öyle mi BAYAN Gonzales? Ne kadar da misafirperversiniz. Bu düşüncelerle kampüsün sokaklarında yürümeye başladı. Öğrenci evleri de kampüsün içindeydi. Biraz etrafa bakıp arkadaşlarıyla tanışmaya karar verdi. Kalacak yeri sonra düşünürüm diye geçirdi içinden.