Bölüm 6

6. BÖLÜM: KALBİME FAZLA YAKIN

Sabah — Liana’nın Evi

Liana aynanın karşısında hazırlanıyordu. Bugün üniversitede proje sunumunun ilk değerlendirmesi yapılacaktı.

Telefonuna baktığında Leon’dan mesaj geldiğini gördü.

Leon: Günaydın. Bugün biraz erken gelebilir misin?

Liana: Neden?

Leon: Sunumdan önce birlikte tekrar yapalım istiyorum.

Liana: Saat kaçta?

Leon: Dokuz buçuk.

Liana: Tamam.

Biraz sonra yeni bir mesaj geldi.

Leon: Bu arada bugün güzel görünüyorsun.

Liana kaşlarını kaldırdı.

Liana: Bunu nereden biliyorsun?

Leon: Tahmin ettim.

Liana: Çok komiksin.

Leon: Görüşürüz, prenses.

Liana telefonunu kapattı ama gülümsemesini engelleyemedi.

Saat 09.30 — Üniversite

Leon binanın girişinde bekliyordu. Liana’yı gördüğünde yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

Leon birkaç saniye ona baktı.

“Bugün gerçekten güzel görünüyorsun.”

Liana hafifçe şaşırdı.

“Teşekkür ederim.”

“Ne oldu? Tartışmayacak mısın?”

“İltifat ettiğin için mi kavga edeyim?”

“Bilemiyorum. Seninle her şey mümkün.”

Liana gülerek başını iki yana salladı.

Birlikte çalışma odasına geçtiler.

Öğle — Sunum Öncesi

Sunum saatine az kalmıştı. Liana bilgisayarındaki son slaytları kontrol ediyordu.

Leon yanına yaklaştı.

“Heyecanlı mısın?”

“Biraz.”

“Merak etme. Gayet iyi hazırlandık.”

Liana ona baktı.

“Sen de heyecanlanıyor musun?”

“Bazen.”

“Senin heyecanlandığını görmek isterdim.”

Leon gülümsedi.

“Belki bir gün.”

Liana güldü.

Tam o sırada bilgisayarın ekranı dondu.

“Hayır, hayır, şimdi olmaz!”

Leon hemen yanına geldi.

“Ne oldu?”

“Dosya açılmıyor!”

“Bir sakin ol. Bakalım.”

Leon bilgisayarın başına geçti. Liana da yanına eğildi. Omuzları birbirine değiyordu.

Birkaç dakika sonra dosya yeniden açıldı.

Leon arkasına döndüğünde Liana’nın yüzünün oldukça yakınında olduğunu fark etti.

İkisi de bir an sustu.

Liana yavaşça geri çekildi.

“Teşekkür ederim.”

Leon gülümsedi.

“Her zaman.”

Öğleden Sonra — Beklenmedik Kıskançlık

Sunumları başarılı geçmişti.

Salondan çıktıklarında Liana’nın yanına bölümden tanıdığı Arda geldi.

“Liana, sunumunuz gerçekten güzeldi. Tebrik ederim.”

“Teşekkür ederim!”

Arda gülümsedi.

“Bir ara kahve içelim mi? Birkaç şey konuşmak istiyorum.”

Liana cevap verecekken Leon yanlarında belirdi.

“Liana, gitmemiz gerekiyor.”

Liana ona döndü.

“Nereye?”

Leon kısa bir an duraksadı.

“Proje dosyalarını kontrol edecektik.”

Liana kaşlarını kaldırdı.

“Bunu sonra da yapabiliriz.”

Arda gülümseyerek araya girdi.

“Başka zaman konuşuruz o zaman.”

Arda uzaklaşınca Liana kollarını bağladı.

“Ne oldu sana?”

“Hiçbir şey.”

“Leon.”

“Ne?”

“Bana neden gitmemiz gerektiğini söyledin?”

Leon gözlerini kaçırdı.

“Çünkü işimiz vardı.”

Liana gülümsedi.

“Yoksa kıskandın mı?”

Leon hemen ona döndü.

“Kıskanmak mı? Kendine fazla anlam yüklüyorsun.”

“Öyle mi?”

“Kesinlikle.”

Liana gülerek yürümeye başladı.

Leon arkasından seslendi:

“Gülme!”

“Gülmüyorum!”

“Şu an gülüyorsun!”

Akşamüstü — Yağmur

Kampüsten çıktıklarında yağmur başlamıştı.

Liana çantasını başının üzerine tuttu.

“Yine mi yağmur?”

Leon şemsiyesini açtı.

“Gel.”

Liana yanına geçti.

Bu kez aralarında önceki günlerden daha az mesafe vardı.

Yürürlerken Liana’nın ayağı kaldırımın kenarında hafifçe kaydı.

Leon hemen kolundan tuttu.

“Dikkat et!”

Liana dengesini buldu ama Leon’un eli hâlâ kolundaydı.

“İyiyim.”

Leon elini yavaşça bıraktı.

“İyi olduğuna emin misin?”

“Evet.”

Bir süre göz göze kaldılar.

Liana hafifçe gülümsedi.

“Beni kurtarmaya mı çalışıyorsun, kahraman?”

Leon da gülümsedi.

“Her zaman değil. Sadece gerektiğinde.”

Akşam — İlk Sarılma

Yağmur biraz hafifleyince Liana’nın otobüs durağına geldiler.

“Ben burada bekleyeceğim,” dedi Liana.

Leon başını salladı.

“Ben de biraz bekleyeyim.”

“Gerek yok. Sen gidebilirsin.”

“Yağmur yeniden hızlanırsa?”

Liana ona baktı.

“Bugün çok düşüncelisin.”

“Bazen olabiliyorum.”

Otobüs henüz gelmemişti.

Liana bir süre sessiz kaldıktan sonra konuştu.

“Bugün için teşekkür ederim.”

Leon ona döndü.

“Ne için?”

“Sunumda yanımda olduğun için. Bilgisayarı düzelttiğin için… Bir de az önce düşmemi engellediğin için.”

Leon gülümsedi.

“Bunlar için teşekkür etmene gerek yok.”

Liana bir an düşündü.

Sonra hiç beklemediği bir şey yaptı.

Leon’a yaklaşıp ona sarıldı.

Leon önce şaşırdı. Ardından kollarını nazikçe Liana’nın etrafına doladı.

Birkaç saniye boyunca ikisi de konuşmadı.

Liana geri çekildiğinde gözlerini Leon’dan kaçırdı.

“Şey… Teşekkür etmek istedim.”

Leon gülümsedi.

“Bence güzel bir teşekkür şekliydi.”

Liana’nın yanakları hafifçe kızardı.

“Bunu unut.”

“Sanmıyorum.”

Gece — Liana’nın Evi

Liana eve geldiğinde Maya hemen aradı.

“NASIL GEÇTİ?”

Liana çantasını bıraktı.

“İyi geçti.”

“Yine sadece iyi mi?”

Liana bir süre sustu.

“Maya…”

“NE OLDU?”

“Leon’a sarıldım.”

Telefonun diğer ucunda birkaç saniyelik sessizlik oldu.

Sonra Maya’nın sesi yükseldi.

“NEEEEE?”

“Bağırma!”

“LİANA, SEN LEON’A SARILDIN!”

“Evet ama sadece teşekkür etmek için!”

Maya gülmeye başladı.

“Tabii canım. Sadece teşekkür etmek için.”

Liana gülerek telefonu kapattı.

Aynı Gece — Leon’un Evi

Leon koltuğunda otururken Kai’den mesaj aldı.

Kai: Bugün nasıl geçti?

Leon: İyiydi.

Kai: Yine mi sadece iyi?

Leon: Liana bana sarıldı.

Kai birkaç saniye sonra cevap verdi.

Kai: ŞAKA YAPIYORSUN.

Leon: Hayır.

Kai: SEN NE YAPTIN?

Leon: Ben de sarıldım.

Kai: Dostum, galiba işler değişiyor.

Leon telefonunu bıraktı.

Bir süre önce Liana’yla aynı ortamda bulunmaya bile katlanamıyordu.

Şimdi ise o kısa sarılmayı tekrar düşünüyordu.

Son — Bir Mesaj Daha

Saat gece yarısına yaklaşırken Liana’nın telefonu titredi.

Leon: Eve vardın mı?

Liana: Evet. Sen?

Leon: Ben de vardım.

Liana: İyi geceler.

Leon: İyi geceler, Liana.

Bir dakika sonra yeni bir mesaj geldi.

Leon: Bu arada… Bugünkü sarılma güzeldi.

Liana ekrana baktı.

Gülümsedi.

Liana: Bence de.

Leon mesajı okuduğunda yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

İkisi de henüz bunu birbirine söylemeye hazır değildi.

Ama artık aralarındaki şey yalnızca düşmanlık değildi.

Çünkü bazen kalbine fazla yaklaşan kişi, en başta uzak durmaya çalıştığın kişiydi.