Aynı Çatı Altında

BÖLÜM 2 – Aynı Çatı Altında
Sabahın ilk ışıkları, stüdyonun tavandan yere kadar uzanan camlarından içeri süzülüyordu. Koridorlarda henüz tam bir sessizlik hâkimdi. Temizlik görevlisinin paspası zeminde ağır ağır ilerliyor, uzaktan piyano sesi duyuluyordu.
Rachel her zamanki gibi erkenden gelmişti.
Kot şortu ve bol beyaz tişörtüyle salonun ortasına geçti. Aynadaki yansımasına birkaç saniye baktı. Dün yaşadığı saçma çarpışma aklına istemsizce geldi.
"Ne kadar ukala biri..." diye geçirdi içinden.
Kulaklığını taktı ve müzik başladığı anda kendini dansa bıraktı.
Her dönüşünde etek gibi savrulan tişörtü zemine hafifçe vuran point ayakkabıları ve aynaya yansıyan kararlı bakışları... Rachel dans ederken dış dünyayı tamamen unutuyordu.
Kapının açılmasıyla müzik kesildi.
"Rachel!"
Pearl içeri girerken elindeki kurabiyeyi salladı.
"Yine bizden önce gelmişsin."
Rachel omuz silkti.
"Evde durunca sıkılıyorum."
Arin de kahvesini yudumlayarak salona girdi.
"Dün koridordaki çocuk..."
Rachel daha soruyu duymadan cevap verdi.
"Sinir bozucuydu."
Pearl gülmeye başladı.
"Daha adını bilmiyorsun ama karakter analizini yaptın."
"Bilmem gerekmiyor."
Tam o sırada dışarıdan yüksek kahkahalar duyuldu.
Koridordan geçen Crush üyelerinin sesi bütün kata yayılmıştı.
Barış önde yürüyordu.
"Olum Milan, dün resmen bi kızla kavga ettin."
"Kavga etmedim."
"Ettin."
"Hayır."
Akut ikisinin arasına girdi.
"Tamam siz evlenince tartışırsınız."
Milan durduğu yerde kaldı.
"Ne evlenmesi?"
Koridorda kahkahalar yükseldi.
Rachel derin bir nefes aldı.
"Sesleri bile yorucu."
...
Crush üyeleri stüdyoya girerken arkalarından kadın stajyerleride geldiler.Armin omzunu kızlara dokundurdu.
"Stajyerleride gelmiş bakın,ben Akut'un yanına gidiyorum.
Pearö başıyla onayladı.Milan Rachel'e bakıyordu,Rachel farketmesine rağmen bakmadı çünkü umursamaz görünmeye çalışıyordu neden o da bilmiyordu.Rachel Paerl'e dönerek
"Ben lavaboya gidiyorum"
Dedi.Pearl Rachel de biseyler oldugunu farketti ama moralini bozmak istemediği için konuşmadı.Rachel gittikten hemen sonra Pearl'in yanına Barış geldi.
"Ooo, naber dedikodu arkadaşım.Bakıyorum ki yüzünüz biraz düşkün."
Pearl konuştu
"Sizi görmeye tahamül edemiyorum git başımdan."
Barış
"Tamam ya ne nazlı çıktın sende kızım"
Pearl göz devirerek Barış'ın yanından ayrıldı.
Rachel lavaboya gittiginde içindeki nedenini bilmediği siniri susturmaya çalıştı,ama bu sinir değilde daha çok kıskanclık gibiydi o da bunu kabullenemiyordu Sonuçta kıskanacak kadar sevdigi biri yoktu hayatında...
Öğlene doğru stüdyonun büyük toplantı salonunda iki ekip bir araya toplandı.
Kimse neden çağrıldığını bilmiyordu.
Menajer elindeki dosyayı masaya bıraktı.
"Arkadaşlar, size güzel bir haberimiz var."
Kimse konuşmadı.
"Bir ay sonra düzenlenecek büyük yardım gecesinde birlikte sahne alacaksınız."
Salon sessizleşti.
Rachel kaşlarını çattı.
"Birlikte mi?"
"Yani ortak performans."
Milan aynı anda konuştu.
"Şaka yapıyorsunuz."
Menajer gülümseyerek devam etti.
"Hayır."
"Bu proje iki ekibin birlikte hazırlayacağı özel bir gösteri olacak."
Pearl kısık sesle Rachel'a eğildi.
"Bence kaçalım."
Rachel başını salladı.
"Destekliyorum."
Karşı tarafta Akut Milan'ın omzuna vurdu.
"Bak kader sizi ayırmıyor."
"Sus."
...
Toplantı bitmeden önce menajer yeni bombayı patlattı.
"Eşleşmeleri biz yaptık."
Salonda aynı anda mırıldanmalar yükseldi.
"Eşleşme mi?"
"Evet."
"Herkes bir partnerle çalışacak."
Rachel'ın içi nedense huzursuz olmuştu.
Menajer listeyi okumaya başladı.
"Arin ve Akut."
İkisi birbirine bakıp aynı anda gülümsedi.
Akut alkışladı.
"Bunu kabul ediyorum."
Arin kahkahasını tutamadı.
"Şaşırdın mı?"
"Hayır. Seninle çalışmak eğlenceli."
Rachel hafifçe gülümsedi.
En azından onlar mutluydu.
"Pearl ve Barış."
İkisi aynı anda,
"Ne?"
diye bağırdı.
Barış yüzünü buruşturdu.
"Başka kimse yok muydu?"
Pearl kollarını bağladı.
"Ben de aynı soruyu soruyorum."
Barış alaycı şekilde güldü.
"Demek düşüncelerimiz ortak."
"Sadece bu konuda."
Menajer listeye devam etti.
"...Rachel ve Milan."
İki ekip aynı anda sessizleşti.
Rachel'ın yüzündeki ifade dondu.
Milan ise gözlerini tavana çevirdi.
"Harika..."
Rachel derin bir nefes aldı.
"Ben değiştirmek istiyorum."
"Aynı fikirdeyim."
Menajer gülümsedi.
"Maalesef değişiklik yok."
...
İlk prova başladı.
Arin ve Akut daha ilk dakikadan gülmeye başlamıştı.
"Bir..."
"İki..."
"Üç..."
İkisi aynı anda yanlış adımı yaptı.
Birbirlerine baktılar.
Sonra aynı anda güldüler.
Akut omuz silkti.
"İkimiz de yanlış yaptıysak sorun yok."
Arin başını salladı.
"Matematik böyle işlemiyor."
"Bizim matematiğimiz işliyor."
Köşede duran diğerleri onları izliyordu.
Pearl gözlerini devirdi.
"Şunlara bak."
Rachel gülümsedi.
"Çok rahatlar."
...
Diğer tarafta işler hiç de öyle değildi.
"Sayıyı kaçırdın."
Rachel sertçe konuştu.
Milan durdu.
"Hayır."
"Kaçırdın."
"Sen erken girdin."
"Hayır."
"Hayır."
İkisi aynı anda sustu.
Barış uzaktan Pearl'e baktı.
"Bunlar üçüncü dakikada kavga etti."
Pearl kollarını bağladı.
"Beş dakika dayanırlar sanmıştım."
"Ben iki dakika demiştim."
...
Barış kendi provasına döndü.
Pearl tam dönüş yaparken Barış istemeden önüne geçti.
İkisi çarpıştı.
Pearl sinirle geri çekildi.
"Önüne baksana."
Barış sırıttı.
"Bu cümleyi dün başka birinden de duymuştum."
Pearl istemsizce güldü ama hemen ciddileşti.
"Gülmüyorum."
"Az önce güldün."
"Gülmedim."
"Gördüm."
"Yanlış görmüşsün."
İkisi de başka yöne döndü.
...
Saatler geçtikçe herkes yorulmuştu.
Rachel su almak için koridora çıktı.
Tam şişesini doldururken Milan da geldi.
İkisi birbirini görünce birkaç saniye sessiz kaldı.
"Bugün kavga etmedik."
Rachel kaşını kaldırdı.
"Henüz."
Milan istemsizce güldü.
Rachel şaşırdı.
İlk defa onun gülerken nasıl göründüğünü fark etmişti.
Ama bunu belli etmedi.
"Partner olmayı ben de istemedim."
Rachel su şişesinin kapağını kapattı.
"Demek ortak bir düşüncemiz var."
"İlk ve son."
Rachel hiçbir şey söylemeden salona döndü.
Milan arkasından baktı.
"İnatçı..."
diye mırıldandı.
...
Akşam üzeri herkes son kez bütün koreografiyi denemek için sahneye çıktı.
Müzik başladı.
Herkes senkron ilerliyordu.
Tam Rachel dönüşünü tamamlayacağı sırada tavandaki büyük projektörlerden biri titremeye başladı.
Kimse fark etmedi.
Bir saniye...
İki saniye...
Metalden gelen ince bir çatırdama sesi duyuldu.
Arin başını kaldırdı.
"Bir dakika..."
Akut onun baktığı yöne baktı.
"Rachel!"
Milan da aynı anda sesi duydu.
Başını kaldırdığı anda projektörün bağlantısının koptuğunu gördü.
"Rachel, çekil!"
Rachel müziğin sesinden hiçbir şey duymamıştı.
Projektör hızla aşağı doğru geliyordu.
Milan hiç düşünmeden koştu.
Tam projektör yere çarpmadan bir an önce Rachel'ın kolundan tutup bütün gücüyle onu kendine çekti.
İkisi de dengesini kaybederek yere düştü.
Projektör ise birkaç santimetre yanlarına büyük bir gürültüyle çakıldı.
Salon buz kesmişti.
Toz bulutu havaya yükselirken kimse tek kelime edemedi.
Rachel hâlâ ne olduğunu anlayamamıştı.
Kalbi deli gibi atıyordu.
Milan ise refleksle onu tutmaya devam ettiğini o anda fark etti.
İkisi göz göze geldi.
İlk defa...
Hiçbiri konuşamadı.
Ve tam o sırada salonun elektrikleri tamamen kesildi.
Karanlığın içinde yalnızca bir çığlık duyuldu.
"Birisi burada mı?!"
Ama bu kez çığlığın ardından, karanlığın içinden çok daha düşük bir ses daha geldi… sanki biri bilerek fısıldıyordu:
"Bu bir kaza değildi."
ve bu da bir kadın sesiydi...