Alıntı: Geçmişin izleri

2015/ 7 Kasım

Titrek bir nefes verdim, yaşananlar benim için acı vericiydi. Bir kez daha hayatın acımasız tokadıyla gerçekleri göstermişti. Gözlerimden akan her bir yaş bir katliamın göstergesiydi. Ruhum benliğinden ayrı hissizdi. İçimdeki korku dolu emarelerin kalıntıları bedenimi, aklımı ve kalbimi esir almıştı.

"Sen..." dediğimde ağzımdaki kelimeleri söylemekte güçlük çekiyordum. " Sen ne yaptın ? " sesim tahminimden daha çok fısıltılı çıkmıştı. " Sesimi daha yüksek çıkararak " Sen ne yaptın ! " acı içinde bağırdım.

Hayır, bu kadar olamazdı. Ölüm bu kadar ileri gidemezdi. Bakışlarım yerdeki bedene kaydı, kafasında canice koparılarak katledilen çocuğun üzerinde gezindim. Kafası bedenin hemen yanındaydı, bedeninden akan oluk oluk kanlar etrafa yayılmıştı.

Kanın kokusuyla midem bulanmaya başlamıştı. Etrafataki kişiler ya ağlıyor yada bağırıp çığlık atıyorlardı.

" Bu yaptığın canilik ! "diyen alperene döndüm. " Bunu nasıl yaparsın ! O daha çocuk uzun bir hayatı vardı onun, yaşayabileceği mutlu bir ömrü vardı ve sen onu ondan çaldın !" Diyerek kaldığı demir parmaklıklara yumruk ve tekme atıyordu.

Evet, bu canilikti yaşanmaması gereken bir anla herşey mahvolmuştu.

Ölüm kendini belli ederek bir kez daha kazanmıştı.

Ölümün lanet sesiyle herkes ona döndü

" Mahkum 5; Ada Sezer elendi. " bir psikopatı andıran gülümsemesiyle tek tek üzerimizde gezindi.

" Bu daha başlangıç ya oyunu kazanırsın yada kaybedersin hepinize bol şans." Diyerek elindeki kanlı baltayı yanındaki korumasına verip arkasındaki demir kapıda çıkarak uzaklaştı.

Arafın ortasına düşmüş cehennem çukurundaydım.

Dipsizliğin içine sürüklenmiş girdabın boşluğunda kalmıştım.

Oyun " Kazanmak ve kaybetmek " ile başlamıştı. Her oyun katliamların eşeğiydi.

" Kazanmak ve kaybetmek " diye fısıldadım.

Ölümün oyunu daha yeni başlıyordu...

🕊🍂