0.3

Karşımdaki kişi Elçin’in eski sevgilisiydi. Az önce çocuğa öyle bir çarpmıştım ki beynimin yarısını orada düşürdüğümü düşünüyordum.
Karşımdaki sıraya yerleştiğinde gözlerimi üzerine diktim. Amacım göz göze gelmekti. Gözümün içine baktığında ben de ona baktım ve en ani şekilde gözlerimi devirdim ve önüme döndüm.
Siktir
Keşke dönmeseymişim! Önümde duran kişi en görmek istemediğim kişiydi. Nasıl ya? Lavinia benim dershanemi nereden buldu?
Lavinia benim hoşlandığım çocuktu. Gerçek ismi her ne kadar Mert olsa da ona çok küçükken izlediğim bir çizgi filmdeki köpeğin adını vermiştim. Lavinia…
Hani hem seven hem söven tipler olur ya… hah! O bendim işte.
Karşımda onu görünce sertçe yutkundum. Yürüdü ve arkama oturdu. Onunla göz göze gelmemek için arkamı dönmemiştim ancak seslerinden ne yaptığını tahmin edebiliyordum.
Bu tuhaflığımı fark eden şerefsiz güldü. Hemde kahkahalarla. Şerefsiz dediğim kişi ise Elçin’in ex’i tabii ki. Gerçek ismi her ne kadar Âkif olsa da ŞEREFSİZ lakabı ona cuk oturmuştu. Aslında bir suçu yoktu çocuğun ancak kankileytomu üzdüğü için ben de onu üzecektim, başka çare bulamadım.
Üzmekten kastım her ne kadar çocukça davranmak olsa da çocuğu bu davranışlarımla bıktıracaktım.
“Gülme lan götoş” diye çıkıştım ŞEREFSİZ’e
Daha çok güldü.
Al da götüne sok!
“Çok ayıp.” dedi Şerefsiz.
Ayol ben onu dışımdan mı söyledim?
Kahkaha attı ve bir daha konuştu “Evet.” dedi.
SUSMAM LAZIM ACİLEN VE İÇTEN! Türkçe’yi bozacaktım az daha…
“Tamam sus!” diye bağırırcasına konuştuğumda ağzındaki fermuarı kapatıyormuş gibi yaptı ve çaprazına fırlattı. Çaprazı? LAVİNİA? Sıçtık…