3.Bölüm

Öğle arasından sonra derslere döndük ama aklım hâlâ yaşananlardaydı. Eren’le yaptığımız anlaşma işe yarıyor gibi görünüyordu ama bu sahte sevgili rolü beni biraz tedirgin ediyordu. Daha önce hiç sevgilim olmamıştı, nasıl davranmam gerektiğini bile bilmiyordum. Ama yine de, en azından o kızlar bana bulaşamayacaktı. Bu bile yeterince büyük bir rahatlıktı.

Gün böyle geçti ve okul çıkışında Eren beni kapıda bekliyordu. Yanına yaklaştım. “Şimdi ne olacak?” diye sordum.

Omuz silkti. “Şimdilik bir şey yapmamıza gerek yok, ama yarın sabah birlikte gelmemiz daha inandırıcı olur. Seni evden alabilirim.”

Düşündüm. Onu evimin önüne kadar getirmek istemiyordum ama birlikte gelmek planın bir parçası olabilirdi. “Olur, ama biraz uzakta buluşalım.”

Gülümsedi. “Anlaştık.”

Eve yürürken aklım karışıktı. Sahte sevgili fikrine alışmaya çalışıyordum ama bir şeyler garip geliyordu. Eren fazla rahattı, sanki bu tür şeylere alışkın gibiydi. Peki ya ben? Bunu gerçekten yapabilir miydim?

O gece uyumadan önce telefonumu elime aldım. İsteğimi kabul etmişti ama daha konuşmamıştık. Bir şey yazmalı mıydım? Sonra bir mesaj geldi.

E: Yarın görüşürüz, sevgili rolünü iyi oynamaya hazır ol.

Gözlerimi devirdim ama istemsizce gülümsedim.

N: Merak etme, elimden geleni yaparım.

Telefonu kapatıp uykuya daldım.

---

Sabah uyandım, hazırlandım ve buluşma noktasına doğru yürüdüm. Eren çoktan oradaydı, motorunun yanında bekliyordu.

“Günaydın,” dedi bana kaskını uzatırken.

“Günaydın,” diyerek aldım ve taktım. Sonra motora atladım.

Okula geldiğimizde herkesin bakışları üzerimizdeydi. Kızlar, çocuklar, hatta öğretmenler bile. Belli ki Eren’in normalde kimseyle bu kadar yakın olmadığını bildikleri için şaşırmışlardı.

Eren bunu fark etmiş olacak ki, elini omzuma attı ve kapıya doğru yürümeye başladık. “Merak etme, birazdan herkes alışır,” dedi alçak sesle.

Bütün gün boyunca herkes bize bakıyordu. Benim için oldukça rahatsız edici bir durumdu ama Eren eğleniyor gibiydi. Teneffüste yanıma gelip konuşuyor, bazen saçımı hafifçe karıştırıyordu. İnsanların bizi sevgili sanmasını sağlamak için elinden geleni yapıyordu.

Günün sonunda, bana döndü ve “Planımız işe yarıyor gibi, ne dersin?” diye sordu.

Etrafıma baktım. Kızlar bütün gün bana yaklaşamamıştı. Başka öğrenciler de artık farklı bir gözle bakıyordu. Evet, işe yaramıştı.

“Sanırım haklısın,” dedim.

Ama içimde garip bir his vardı. Ya bu sahte oyun, gerçeğe dönüşürse?