2.Bölüm

Bir an düşündüm. Bu gerçekten mantıklı mıydı? Sırf iki kızdan kurtulmak için böyle bir şeye gerek var mıydı? Ama sonra dün olanları hatırladım. Yüzümdeki acıyı hissettim. Eren gelmeseydi, belki de daha kötü şeyler olacaktı. O yüzden bu sahte ilişki fikri mantıklı gelmeye başladı. Yutkundum.

“Tamam,” dedim hafif kısık bir sesle.

Eren’in yüzü aydınlandı. “Gerçekten mi?”

Başımı salladım. “Evet, ama sadece okulla sınırlı kalacak. Gerçek hayatta, yani okul dışında, her şey normal olacak.”

“Tabii ki, anlaştık!” dedi ve elini uzattı. Bir an duraksadıktan sonra tokalaştım. Bu anlaşma, belki de başıma gelen en garip şeylerden biriydi.

Tam o sırada zil çaldı, teneffüs bitmişti. Beraber sınıflarımıza doğru ilerledik. Sınıfa girdiğimde, daha önce bana bulaşan kızların bana attığı şaşkın bakışları fark ettim. Demek Eren’le bir şeyler olduğuna inanmaya başlamışlardı. Yerime oturduğumda, arkamdan fısıldaşmaların başladığını hissedebiliyordum. “Daha dün okula gelen kız nasıl Eren’le yakın oldu?” tarzında şeyler söylüyorlardı muhtemelen.

Ders boyunca kafamın içinde sürekli bu anlaşma döndü. Sonra aklıma bir şey takıldı: Biz sevgiliymiş gibi davranacaktık ama... sevgili gibi nasıl davranılırdı? El ele mi tutuşmalıydık? Beraber mi gezmeliydik? İnsanların önünde nasıl hareket edecektik? Bunu hiç düşünmemiştim.

Öğle arasında Eren beni aşşağı çağırdı. Masalardan birine oturduk. “Planımız nasıl işleyecek?” diye sordum.

O, rahat bir şekilde sırtını sandalyeye yasladı. “Aslında çok basit. Birlikte vakit geçireceğiz, bazen yanına gelip seni almam gerekecek. Bir de... arada küçük şeyler yapmalıyız.”

Kaşlarımı çattım. “Nasıl küçük şeyler?”

“Yani, bilmiyorum... Belki el ele tutuşuruz ya da yan yana biraz daha yakın oluruz falan.”

Söyledikleri normal gibi görünse de, benim için fazla hızlıydı. Yüzümün kızardığını hissettim ama çaktırmamaya çalıştım. “Pekala... Ama sınırları ben belirlerim.”

“Tamam, tamam, nasıl rahat hissediyorsan öyle yaparız.”

Tam konuşmamız biterken, sabah bana bulaşan kızlar uzaktan bize bakıyordu. Gözleri öfkeyle doluydu ama yaklaşmıyorlardı. Bu plan işe yaramaya başlamıştı bile.

Eren bana doğru eğildi ve hafifçe gülümseyerek, “Sanırım bu iş sandığından daha kolay olacak,” dedi.

Ve işte böylece, sahte sevgili oyunumuz resmen başlamış oldu.