6.

Sabah yine zar zor kalktım artık ruhum bedenimden çıkmıştı oda kalbime eşlik edip bağırıyordu kullagim daha çok çınlıyordu. Felix'i uyandirmadan onun yüzüne bakmadan evden hemen çıktım ama okula değil başka bir yere gidiyordum. Küçük bir ev'e gitmiştim buaradi annem ile babamın eski evleriydi anahtarı çıkartıp eve girdim buarada eski eşyalarımız mektuplar fotoğraflarımız vardı oradan kendi resimlerimi aldim ve kurumuş ama çok tatlı bir gül aldim. Bunun çok iyi saklamaliydim

Eşyaları alıp okula doğru yürümeye baaşladim yol boyunca yine Han Jisung'u düşündüm artık gözümü kapatıp açsam o vardı ama artık rüyama girmiyorru ben sana me yaptım artık rüyalarıma girmiyorsun Han Jisung...

Okula geldim bahçeye boş boş baktım gözüm hemen Felix ve Han Jisung'un el ele tutuştuğu yere gitti

Han Jisung gelmişti arkasından tabikide Felix aşırı heyecanlıydı hemen yanıma oturdu

"Minho bugün Han Jisung'a benimle sevgili olurmusun diyeceğim'

"Zaten sevgili değil misiniz"

"Ama bu sefer ona gül alacağım"

"Çok büyük bir değişim var"

"Sus ya hem belki evlilik teklifi ederim belli mi olur"

Bunu dediğinde yine domdum ona soğuk gözlerle baktım benim sevdiğim adama evlilik teklifimi edecekti. Benim her gün adını saydığım her nefesimi onun için aldığım adam...

Ben ölürdüm...

"Ne oldu"

Kafamı yavaşça salladım

"Bir şey yok sadece kafam ağrıdı"

"Seninde her gün kafan ağrıyor hastane diye bir şey var"

Ona ters ters baktım

'"Susarsan çok mutlu olacağım"

Ardına önüme döndüm ve Han Jisung'a baktım bana bakiyordu alev alan gözlerim hemen soldu yumuşatı bana neden bakıyordu acaba yoksa hala bir ümit var mıydı lütfen olsun Han Jisung'u kaybedersem ben biterim...

Okul yavaş yavaş bitiyordu ben uykuya dalmışım

”Han Jisung yanımdaydı
Bana bakıyordu
Beni seviyordu
Saçımi okşuyordu
Bana küçük küçük öpücükler veriyordu
Bana iyi bakiyordu
Bana değer veriyordu”

Ama bunlar rüyaydi

Gerçeklesmesini beklediğim rüyaydı...

Ama artık rüyama giriyordu...