Bölüm 4

Hyunjin o gün okuldan erken çıktı. Felix peşinden gitmedi. Ama merak ediyordu… özellikle Minho’nun o sabah “bazı şeyleri hatırlatmam mı gerekiyor?” demesinden sonra. Bu sır, onları çevreleyen o tatlı baloncukları patlatmakla tehdit ediyordu.

Felix, ertesi gün Hyunjin’e yaklaşmaya çalıştı ama Hyunjin ilk kez uzak durdu. Gözlerinde o tanıdığı ışık yoktu. Sanki kendi içine çekilmişti.

O gece, Hyunjin mesaj attı:

> “Eğer benimle gerçekten olmak istiyorsan, geçmişimi de bilmen gerek.”

Felix mesajı okurken kalbi hızla çarptı. “Ne geçmişi?” diye fısıldadı kendi kendine.

---

Flashback – 2 yıl önce

Hyunjin başka bir okulda okuyordu. Sessizdi, içine kapanıktı ama dikkat çeken bir yanı vardı. Sanat sınıfındaki resimleri öğretmenleri bile etkilemişti. Ama her parlak ışık gölge çekerdi.

Minho, o zamanlar Hyunjin’in en yakın arkadaşıydı. Birlikte ders kırar, müzik dinler, hayal kurarlardı. Ta ki… bir dedikodu yayıldı.

Hyunjin’in Minho’ya “fazla yakın” olduğu dedikodusu. Bazıları bunu eğlenceli buldu, bazıları iğrenç. Ve Minho… Minho, herkese karşı onu koruyacağına, ilk taşı atan kişi oldu.

“Ben öyle değilim!” diye bağırmıştı Minho bir gün kalabalığın ortasında. “Hyunjin sapık gibi üstüme düşüyordu!”

O günden sonra Hyunjin yalnızlaştı. Okul değiştirdi. Kendini kapattı.

---

Şimdi

Felix mesajı bitirdiğinde elleri titriyordu. Hyunjin’in yaşadıkları… sadece üzmüyordu, sinirlendiriyordu da.

Ertesi sabah Felix okula geldiğinde, Minho’yu kantinin önünde buldu.

“Seninle konuşmam gerek.”

Minho yüzünü buruşturdu. “Ne oldu, süt arkadaşın yine mi ağladı?”

Felix yumruğunu sıktı ama sakin kalmaya çalıştı. “Hyunjin senden korkmuyor artık. Ve ben de. Ne yaptığını biliyorum.”

Minho bir an durdu. Ardından kahkaha attı. “Biliyor musun? O zaman da böyleydi. Sessizce arkamdan gelip duygularıyla üzerime çöküyordu.”

Felix bir adım yaklaştı. “Hayır. O sadece sevilmek istiyordu. Sen de korktun. Kendi duygularından. Ve onu suçladın.”

Minho’nun gülümsemesi silindi. O an kantinin arka köşesinden Hyunjin çıkageldi. Her şeyi duymuştu.

Göz göze geldiler.

Felix, Hyunjin’e doğru yürüdü ve sessizce elini tuttu.
“Ben geçmişin değilim,” dedi. “Ama geleceğin olabilirim.”