Bölüm 2

Felix ve Hyunjin kantin masasının köşesine oturdular. Önlerinde tek bir şişe muzlu süt. Bir yudum sen, bir yudum ben mi? Hayır… sadece tek pipet vardı.

Hyunjin pipeti parmaklarıyla evirip çevirirken hafifçe gülümsedi.
“Sanırım... gerçekten paylaşacağız,” dedi ve pipeti şişeye taktıktan sonra şişeyi Felix'e uzattı.

Felix’in kulaklarına kadar kızardığı andı bu. “Sen iç ilk,” dedi kısık sesle.

Hyunjin, gözlerini onun gözlerinden ayırmadan pipetten bir yudum aldı. Ardından şişeyi Felix’e geri uzattı.

Felix pipeti dudağına götürürken, Hyunjin'in az önce oraya dokunduğunu hatırlayıp neredeyse geri çekildi ama… bir şey vardı. İçinde kelebekler uyanmıştı. Bir yudum aldı. Kalbi deliler gibi atıyordu.

“Tatlıymış,” dedi.

Hyunjin başını hafif yana eğdi. “Süt mü ben mi?”

Felix’in boğazı kurudu. Cevap veremedi. Ama Hyunjin cevap beklemiyormuş gibi sadece güldü.

O günden sonra her sabah birlikte oturup bir şişe muzlu sütü paylaşmaya başladılar. Kimse fark etmese de onlar için bu küçük ritüel çok büyüktü.
Ama okulda herkes bu kadar tatlı değildi.

Bir gün sınıf kapısında Minho belirdi. Sert bakışları ve arkasında onu izleyen birkaç kişiyle birlikte, Felix’in yolunu kesti.
“Hey güneş çocuk,” dedi Minho alayla. “Yine Hyunjin’le mi takılıyorsun? Dikkat et de o parlak sütün dökülmesin.”

Hyunjin koridordan onları görüyordu. Gözleri Felix’inkilerle buluştu.

Felix bu kez kaçmadı.
“Muzlu süt dökülmez,” dedi cesurca. “Kıymetlidir.”

Hyunjin gülümsedi. Minho şaşırdı. Felix, ilk kez kendini güçlü hissediyordu. Belki muzlu süt değil, Hyunjin ona güç veriyordu.