Tiksinti

Ertesi sabah baş ağrısıyla uyandım. Elim telefonuma gitti, saat 06.50'ydi.

Dünden kalan düşünceler tekrar gelip bir canavar gibi pençelerini üzerime geçirmek istiyordu. Onları zihnimden uzaklaştırmaya çalıştım.

Odamın karşısındaki aynaya yaklaştım ve düşündüm ki...

Leon'un Almina ile yakınlaşmasından çok, Almina'nın benim ondan hoşlandığımı bilerek ona yakınlaşması canımı yakmıştı.

Ama anlamaya çalışıyordum. Belki ondan çok hoşlanmış olabilirdi...

Hayır, hayır! İnanmazdım. Ona güveniyordum. Buna inanarak konuşamazdım. Ama insanın beyni, istemediği düşünceleri bile önüne getirebilirdi. Onları görmezden gelmeye çalıştıkça daha çok kendilerini göstermeye çalışırlardı...

Yüzümü incelemeye başladım. Göz altlarım şişmişti. Umursamadım.

Lavaboya gidip yüzümü yıkadım ve saçlarımı topuz yapmaya başladım. Üstümü değiştirdikten sonra okulun yolunu tuttum.

Bale okuluna vardığımda gözüm koridora kaydı. Almina, alt sınıflardan bir kızla konuşuyordu.

Yanına gitmeli miydim?

Ayaklarım kendi cevabını vermişti. Almina'ya doğru yürümeye başladım. Beni görünce hemen kollarını omuzlarıma doladı. Kızla son bir kez gülümseyerek vedalaştıktan sonra birlikte yürümeye başladık.

Kafamı omzuna yasladım.

"Melisa'yı hatırlar mısın?"

Sormalıydım. Ne olursa olsun bu düşüncelere bir son vermeliydim.

Almina'nın kaşları çatıldı.

"Melisa? Bizimle aynı derse giren kızdan mı bahsediyorsun?"

Çekingen bir şekilde karşısına geçtim ve derin bir nefes aldım.

"Ondan bahsediyorum. Bana bazı şeyler anlattı... Geçen akşamki parti hakkında..."

Sözümü kesti.

"Ne anlattı?"

"Orada baş erkek dansçı Leon ile fazlasıyla yakın olduğunu anlattı... Ben de sana sormak istedim."

Almina gözlerini devirdi.

"Bildiğin gibi bir şey yok. Kızlar abartmış sadece. Ne kadar dedikoducu olduklarını sen de biliyorsun."

Biliyordum. Haklıydı.

Ona tekrar gülümsedim.

"Seni kırmak istemedim. Amacım seni suçlamak da değildi, sadece merak ettim."

Almina yutkundu ve bana gülümsedi.

"Açıklama yapmaya gerek yok. Seni tanıyorum."

Bu sonuca bir kez bile ihtimal veren beynim yüzünden kendimi suçladım.

Saat: 14.30

Ders saatindeydik. Bugün Bayan Perette, seçmeler sonucunda baş kadın dansçıyı belirleyecekti.

İlk olarak sahneye Almina çıktı.

O mükemmeldi. Yakın arkadaşım olduğu için değil, gerçekten hayran olunabilecek biriydi. Her hareketi kusursuz, her dönüşü zarifti. Onu izlerken bir anlığına kendi sıramın geleceğini bile unuttum.

Onun sırası bitince sıra bana geldi.

Bugün Almina bana bir çift bale ayakkabısı hediye etmişti. O kadar güzellerdi ki... Bana şans getirmelerini dilemişti.

Ayakkabılarıma son bir kez baktım ve sahneye çıktım.

Müzik başladı.

Dans etmeye başladım ama birden ayağımı yere bastığımda keskin bir acı hissettim. Dengemi kaybettim ve yere düştüm.

Bileğimden bir ses geldi ve acı bütün vücuduma yayılmaya başladı.

"Ahh! Ayağım!"

Gözyaşlarıma hâkim olamadım. Almina hemen yanıma geldi.

"İyi misin? Ne oldu?"

Bayan Perette telaşla seslendi:

"Revirden hemşire çağırın, hemen!"

Dans etmeliydim. O görev için çok çabalamıştım ama şimdi... Yerde oturmuş ağlıyordum.

Kapı açıldı. Otuzlu yaşlarında bir kadın içeri girdi. Yanıma oturup ayak bileğimi nazikçe eline aldı. Bir noktaya dokunduğunda çığlığım koridorda yankılandı.

"Hastaneye gitmen gerek. Kırık gibi görünüyor."

Bir saat sonra...

Hastanedeydim. Yatağa uzanmış, hastanenin steril kokusunu içime çekiyordum.

Bileğim kırılmıştı.

Bu nasıl olmuştu?

Çok çabalamıştım... Ve çabalarımın meyvesini alacağımı düşündüğüm gün, en büyük kabusum olmuştu.

Kapı aniden açıldı. Almina koşarak odaya girdi ve hemen bana sarıldı.

"Ne dediler?"

Ben de ona sarıldım. Kokusunu içime çektim. Bir anlığına her şeyin eskisi gibi olmasını istedim.

"Kırılmış... Baş dansçı kim oldu?"

Bana hüzünlü bir şekilde baktı.

"Ben oldum... Ama sen bunu düşünme, seninle ilgilenelim."

Onun adına çok sevinmiştim. O gerçekten mükemmeldi... Ama kendi adıma üzülmekten de kendimi alamıyordum.

Akşam...

Yatağıma uzanmıştım. Düşünceler zihnimde dolaşırken gözlerim Almina'nın bana aldığı bale ayakkabılarına kaydı.

Ayakkabının tabanı mı kırıktı?

Yavaşça doğrulup ayakkabıyı elime aldım. Uzun uzun inceledim. Parmaklarımı tabanında gezdirdim.

Bir şeyler ters gidiyordu.

Almina'nın bana hediye ettiği bale ayakkabısının tabanı kırıktı.

Hemen yatağa geçip oturdum ve Almina'yı aradım.

"Almina, gelebilir misin...?"

Hemen geleceğini söyleyip telefonu kapatmıştı.

Gözlerim bale ayakkabısında kaldı.

Yapmış olamazdı...

Hayır, yapmadı.

Dakikalar birbirini kovaladı ve sonunda kapım çalındı. Kapıyı açtığımda Almina bana sarıldı.

"Ne oldu? Merak ettim seni."

Onu kendimden uzaklaştırdım. Gözlerim dolmaya başlamıştı.

"Neden? Neden yaptın?"

Bana şaşkınca baktı.

"Neden bahsediyorsun?"

Sesim titredi.

"Bana kırık tabanlı ayakkabı vermişsin!"

Almina yutkundu ve sesini yükseltti.

"Beni suçlayamazsın! Hayatımda ilk kez kendimi önemli hissettim, biliyor musun? O rolü ben istedim ve oldum, anlıyor musun? Bıktım artık senden! Ama ben? Ben hep diğer kadındım."

Sözleriyle dumura uğradım.

"Sen ne diyorsun? Ben hiçbir şeyi elinden almaya çalışmadım. Aksine, sen benim... en yakınımsın."

Sinirle bana yaklaştı.

"Melisa haklıydı. Leon ile de yakınlaştım. O benim... Ondan uzak dursan iyi edersin."

Kapıyı çarpıp çıktı.

Olduğum yere çöktüm ve ağlamaya başladım.

Neden?

Bir ay sonra...

Artık bileğim daha iyiydi. Yürüyebiliyordum. Almina'ya gelecek olursak, onu hiç görmemiştim.

Bale salonuna girdiğimde Bayan Perette bana döndü.

"Dönmene çok sevindim."

Gülümsedim.

Diğer kızlarla biraz sohbet ettik. Herkes eski günlerdeki gibi davranmaya çalışıyordu ama benim için hiçbir şey eskisi gibi değildi.

Bir süre sonra Bayan Perette içeri girdi ve konuşmaya başladı.

"Bu hafta sonu baş kadın dansçımızı seçtik. Geri kalan öğrencilerimize de farklı görevler vermeyi düşündük. Moskova'da çocukları baleye teşvik etmek için kardeş okulumuzla bir çalışma yapmaya karar verdik. Bu yüzden görevi alan öğrenciler Moskova'ya gidecekler."

Herkes kendi arasında konuşmaya başlamıştı. Bazı kızların heyecanlı bakışlarını fark ettim.

Çıkışta Bayan Perette yanıma geldi.

"Katılacak mısın, Güneş?"

Bir süre düşündüm. Eskiden olsa böyle bir etkinliği kaçırmak aklımın ucundan bile geçmezdi.

"Bilmiyorum, efendim... Dansa eskisi gibi heyecanım yok."