GİRİŞ

Bazı insanlar yoktur yanımızda.
Belki bir telefon uzağımızda,
Belki de hiç yokturlar.
Ama
Hep ordadırlar
İyi olmaları yeter bize.
Biz onlarsız olamasakta...

"Sayın yolcularımız, iyi akşamlar. Kaptanınız konuşuyor. Türk hava Yolları ile gerçekleştireceğimiz TK 1373 sefer sayılı İtalya/Palermo uçuşumuza hepiniz hoş geldiniz.

Bugün kokpitte bana yardımcı pilotum Erdinç Yılmaz ve kabin amirimiz Yıldız Göktürk liderliğinde kabin ekibimiz eşlik ediyor..."

Konuşmamı bitirip koltuğuma doğru geçerken Erdinç'in sesi ile irkildim, bugün zor bir uçuş olacaktı.

" Mila iyi misin?" sabahtan beri aynı şeyi sorup duruyordu. "Mila on altı yaşından beri ilk defa İstanbul'a geldin, ve geldiğinden beri konuşmuyorsun. Korkutuyorsun beni, kendine gel." bir yandan konuşuyor br yandan da bei sarsıyordu. Erdinç benim ortaokul arkadaşımdı, her anımda yanımdaydı.

" Erdinç, sence onunla karşılaşır mıyım? Boran da burada mıdır?"

10 yıl önce
Günlerden perşembeydi ve temmuz ayındaydık, en sıkıcı günlerimi geçiriyordum. Yine arkadaşımın hesaına girip birilerini stalklıyordum, önerilenlerde arkkadaşımın eski sevgilisi görmüştüm. Arkadaşıma çocuğun hesabını atmak üzere hesaba istek atmıştım, takipçlerini ekran görüntüsü alıp arkadaşıma atmıştım ama dikkatimi biri çekmişti. Boran isimli biririydi, ama çok üzerine üşünmeden hesaptan çıkmıştım. Saat gece yarısına geliyordu ve ben uyuyamıyordum, gördüğüm çocuk aklımdan çıkmıyordu ve çok merak ediyordum kim olduğunu.

Kendimi zorlayarak uykuya daldığımda rüyalarıma girmişti, yüzü yoktu ama yanımdaydı. Arkadaşımla buluşmuş ve bir şeyler yapmıştık ama yine aklımdan çıkmıyordu, arkadaşım iki güne unutacağımı söyleyerek boşvermişti.

&

Aradan bir ay geçmişti ama hala aklımdaydı, hergün profiline girip bakıyordum. Arkadaşımın hesabından istek attığım gün tam bir olmuştu, aradan çok zaman geçmeden isteğimi kabul etti. Hesabında hiçbir şey yoktu, ne bir öne çıkaran ne de bir tekrar paylaşım. Kendi hesabımdan istek attım, sabahına kabul etti.

Kabul ettiği günün akşamı yazdım ona, on dakika geçti geçmedi cevap vermişti. Benden dört yaş büyük olduğunu ve İstanbulda olduğunu öğrenmiştim, benden büyüktü ama hala bende bir şey değişmemişti. Abi demem gerekiyordu ama diyemiyordum, içimden gelmiyordu. Kısa bir süre sohbet ettikten sonra konuşmayı sonlandırdık, mutluydum çünkü iyi birine benziyordu.

Konuşması akıcıydı ve sıkılmamıştım nunla konuşurken, ama işte büyüktü. Tüm gece onu düşünerek uyuya kaldığımda uzun zaman sonra uyuduğum en deliksiz ve huzurlu uykuydu, sabah belki yazmıştır diye erken uyanmıştım. Yazmamıştı belki de uyanmamıştı. Öğlene doğru nasılsın yazdım, ama uzun saatler geçmişti bakmamıştı.

&

Gece on gibi yazdığında biz yine konuşmaya başladık, bu sefer daha uzun konuşmuştuk. İş olduğunu söyleyerek konuşmayı yine bitirmişti, ben pek takılmayıp onaylamıştım.notlarıma bir şarkı koymuştum, Bırak Sende Kaybolayım'dı. Tolga Işıklı'nın sevdiğim bir şarkısıydı, ara ara notlarıma koyardım.

"Notuna koyduğun şarkı kimin için?"

Boran'ın mesajından sonra şok olmuştum, nasıl üstüne alınabilmişti.
Açıkladığımda ise inanmamıştı, keyfi bilirdi yani ne yapabilirdim. Boran kumral kahve gözlü uzun biriydi, yani kendisinin bahsettiği kadar. O mesajdan sonra aramız açılmıştı, ertesi gün olmuştu ve hala konuşmuyorduk ama ben dayanamıyordum. İkk ünden neydi bu böyle ya, saçma sapan triplere giriyordum. Ben aşka inanmazdımaam bu çok garipti, kendime savaş açmıştım ve ben kazanamıyordum. İçimde yavaş yavaş aşka inanan bir yer oluşmuştu, bu gerçekten çok garipti.

&

Akşam yine yazdığımda aramız hala bozuktu ama bir şekilde konuşmaya çalışıyordum, bu konuda gerçekten kendimi aşmıştım. Kimseyle konuşmazdım ve ilk defa biri ile konuşmak için çabalıyordum, ben değişiyordum. Ama bu değişim nereye gidecekti bilmiyordum, sevmiştim bu değişimi. Belki de sevmemin tek sebebi uğruna değiştiğim kişiyi sevmeye başlamamdı, bilmiyordum.

&

Bir gün daha bitmişti ve bizim aramız hala düzelmemişti, ama biz ara ara konuşuyorduk. Mesajlarıma geç bakmaya başlamıştı ve ben gerçekten bunu kafaya takmaya başlamıştım, niye böyle yaptığını sorduğumda ise beni ilgilendirmediğini ve kim olarak böyle bir şey sorduğumu söylemişti.

Gerçekten, kimdim ki ben? Neyiydim onun da soruyordum, sadece toplasan üç gündür konuştuğu o küçük kızdım. O beni sevmezdi ki, ona göre ben küçüktüm. Benimle işi olmazdı, en fazla öylesine konuştuğu küçük kız olurdum ve o kadardım. Ama ben neden ona karşı duygular hissediyordum, bu çok yanlıştı. Hayır o yanlış değildi, yanlış olan benim onu sevmemdi. Bu onu yanlış kılar mıydı, kılmazdı kılmamalıydı. Ben bu yanlışlığa rahmen nasıl hala sevebiliyordum, o yanlış yapmazdı ki. O yanlış yaparsa belki iki yanlıştan bir doğru çıkardı, lütfen yanlış yapsındı. O yanlışa ben vardım peki ya o var mıydı?

"Ben biri değilim."
"Sadece merak etmiştim niye geç baktığını?"

Kendimi açıklamaya çalışıyordum ama gittikçe daha da batıyordum, kkonuşmasaydım keşke artık. Niye böyle atıyordu kalbim, hiçbir şey olmamıştı oysa ki. Bu kadar hızlı atmasındı, attıkça mallaşıyordum. Ama atıyordu işte.

"Neyim olmak isterdin peki?"

"Ne"

Neyimi olmak isterdim? Neyi olmak istemezdimki, peki ya bunu söylemeli miydim? Ya konuşmayı keserse, ya bana bir şey hissetmiyorsa. Hissetmiyordur tabiiki de, küçüğüm ben ondan. O yirmi yaşında bir adam, ben ise on altı yaşında bir kız. Farklıydık biz, olmaması gereken kadar farklıydık. Bu bana engel olmamıştı oysa, ona olur muydu. Neden olmasındı ki, olurdu elbet.

Sevmezki hem o beni, en azından ben böyle düşünüyorum. Ama ya seviyorsa, lütfen sevsindi. Sevmesini istiyordum, ama o benim gibi bir ay önceden görmemişti beni. Daha üçgün olmuştu, bugün dörttü. Kısa sürede sevmezdi ki, sevemezdi. Peki ya ben neden bu kadar korkuyordum beni sevmesinden? Ne vardı beni sevmesinde, ne güzeldi işte beni severse. Ama bende neyi sevecekti ki?

Bu yanlışa katılır mıydı ki benim gibi?