3.bölüm

Dışarıda hava çok güzeldi gerçekten uzun zaman sonra yaşadığımı o an hissettim işten ayrıldığımdan beri kendimi eve haps etmiştim sadece arada kapıya çıkıyordum oda marketten sipariş ettiklerimi getirdikleri için. Yıllardır bu mahallede yaşıyorum ama etrafımdaki insanların yüzünü görünce yeni taşınmışım hissiyatı oluyordu içimde. Sadece komşumla konuşuyordum sevgi teyzeyle oda arada bir beni kontrole geliyordu. Yaşıyor muyum diye? Çünkü dışardan benim evime bakınca orada birinin yaşadığını düşünülmez. Kendimi şu evlerin önünde oturan dedikoducu kadınlardan hayal ettim de gerçekten çok gülünç bir durum olurdu. Ama şimdi onlarda ne haberler vardır. Ama dediğim gibi dedikodu işte asılsız haberler biri bir cümleyi eksik biri bir cümleyi ekleyip öyle anlatır. O yüzden onların ortamına girmeme gerek yok zaten konuşmayı sevmem ömür boyu sus deseler susarım. Beni süzen gözlere aldırış etmeden yoluma devam ettim caddeye çıkıp araba beklemeye başladım. Bir yandan da aylardır görmedim semtimde değişiklik olmuş mu diye meraklı gözlerle etrafı süzüyordum. Dolmuşun gelmesiyle meraklı gözlerimi aldım yorgun ve bitik semtimden. Binalar yıkılacak gibi o kadar yorgunlar ki küçük bir sarsıntı yeter ölmeleri için. Peki buna rağmen neden öyle evlerde yaşıyorlar; evi tutanlar fakirse kiralayanlar cahil mi? Her şey göz önünde iken neden görmezden geliyorlar dolmuşun durakta durmasıyla hayallerimden sıyrılıp indim arabadan. Burada çalışırsam gidiş gelişim çok zor olacak bunları sonra düşünmek için aklıma not Edip yoluma devam ettim. İçeriye girdiğimde zayıf kısa saçlı danışmana takıldı gözlerim.
“Pardon
“Buyrun”
“Emir beyle görüşmem vardı“
“Randevunuz var mıydı?”
“Hayır ama kendisine Tilda genç geldi derseniz “
“Bir saniye lütfen” cümlesini bitirip telefon açtı
“Tilda genç diye biri sizinle görüşmek istiyor“
“…”
“Peki efendim“ deyip kapattı telefonu.
“Sizi bekliyor, buyrun yolu göstereyim” deyip asansöre doğru yürümeye başladı ben de etrafı süze süze peşinden gidiyordum . Asansöre bindiğimizde ikinci katın düğmesine bastı. Ne yani iki kat için mi asansöre bindik biz insanlar bu kadar mı tembel olduk iyi ki de insanların tembel olduğu dönemle teknolojinin daha gelişmediği döneme denk gelmedi eğer denk gelseydi şu durumda olur muyduk acaba?
“Buyrun burası” demesiyle aklımdaki deli gibi dönen sorularda sıyrılıp kadına cevap verdim.
“Teşekkür ederim” kapıyı tıklatıp gel sesini duyunca içeri girdim. İçerdeki adam haber ajansının patronu değildi sanki dünyanın patronuydu. Özgüvenli duruşu, ciddi suratı hoşuma gitmişti hep böyle insanları sevmişimdir. İçimdeki ses bu adamla iyi anlaşacağımı söylüyordu.
“Hoşgeldiniz buyrun oturun lütfen”
“Hoşbuldum”
“Bir şey içer misiniz“
“”Hayır teşekkür ederim konuya gelelim bir an önce”
“Çok aceleciSiniz“
“Hayat kısa boşuna zaman harcamak istemiyorum”
“Boşuna olduğunu kim söyledi”
“ bu kabul edildiğim anlamına mı geliyor?“
“Tilda hanım daha önceki çalıştığınız yerde çok iyi işler yaptınız. Bunun farkındayım ama anlamadığım bir şey var”
Şüpheli gözlerini gözlerime dikmişti. Ne soracağınınım farkındaydım ama o ciddi ifadesi cinayet işleyen kişinin polisle olan ifadesinde olduğumu hissettiriyordu.
“Onca yılını verdiğin halde neden oradaki işini bıraktın . Anlamadığınız şey bu sanırım”
Dediklerime sadece kafası eğmişti sanırım o da konuşmayı pek sevmiyordu ya da konuşmasına ben müsade etmediğim için kızmış da olabilir.
“Emir bey bu konu bu kadar da önemli değil, siz benim yaptıklarımı göz önünde bulundurup cevap verin bana “kısa bir süre düşünüp
“Anladım ve sizin gibi işinde başarılı bir gazeteciyi kaybetmek istemem tabii ki” demesiyle yüzüme küçük bir gülümseme yerleştirdim.
“Pazartesi günü gelir işlemleriniz başlatılır”
“Peki teşekkür ederim” dememe sadece gözlerini kırpmıştı kesin emindim bu adam konuşmayı sevmiyor