2. Bölüm

“Alo”
“Efendim tilda“
“Nasılsın”
“İyisen”
“İyiyim, senden bir şey isteyecektim”
“Tabi buyur yapabileceğim bir şeyse yardım ederim”
“Ya bizim patronun sinir olduğu bir gazete vardı hep bizimle yarışan “
“Evet hala da öyle”
“ oranın patronun telefonunu istiyorum”
“Ama…” Lafını tamamlamasına müsade etmeden lafa girdim
“Ne yaptığımı biliyorum, lütfen cemre”
“Peki hemen numarayı bulup sana atacağım“ diyip kapattı telefonu derin bir nefes çektim. Bu yol uzun ve zorlu olacak sanırım. Ama yapmaya değerdi. Aklımda iki düşünce arasında kalmıştım; uyumak mı yoksa yazıya devam etmek mi? Diye düşünürken gözlerim duvardaki saate takılınca uyumanın daha iyi bir fikir olduğu kanısına vardım. Yatağıma geçip gözlerimi tavana diktim bembeyaz tavandan başka hiçbir şey yoktu ama benim renkli dünyamdı orası sanki. Yalnızlığın kendine üretti çare miydi bu. Yoksa akıl sağlığımı mı kaybediyorum. sonuncusuna gülümsemiştim. Gözlerimin açıklığını isyan eden bir karanlık aldı beni direnmeyip gözlerimi yumdum.

“ yardım et bana lütfen“
“ kimsin sen”
“İhtiyacım var sana” gözlerimi açtığımda saat 7:00’ye geliyordu terlemiştim. Ne kadar da tuhaf bir rüyaydı adı üzerinde rüya diyip kafama takmadım .yatağımdan çıkıp banyonun yolunu tuttum güzel bir duş alıp yatak odama yani diğer adıyla bitkisel yaşantıma dönebilirdim. Masanın üzerindeki telefonumu elime alıp beklediğim mesaj geldi mi diye kontrol ettim. Mesaja gülümseyip odamı toplamaya koyuldum. Bir genç kızın evi bu kadar dağınık olamaz diye söylene söylene topladım odamı. Tekrar masanın başına geçip telefonumu elime aldım mesajdaki numarayı aradım üçüncü çalışında açtı:
“Alo”
“ merhaba, emir Bey’i aramıştım“
“ buyrun benim siz kimsiniz”
“ Ben Tilda genç iş için aramıştım gazetenizde çalışmak istiyorum“
“Tilda genç mi ? Ama sizin başka gazetede olduğunuzu sanıyordum“
“Oradan ayrılalı aylar oldu” kısa bir sessizlik oldu ama emindim beni kabul edecekti. Çünkü o gazetede beş yılım geçmişti ve büyük işlere imza atmıştım ve o da bunun farkındaydı o yüzden bunu geri çevirmeyecekti.
“ Tilda hanım müsaitseniz bugün buraya gelmenizi istiyorum“
“Tabii ki” diyip kapattım telefonu herhangi bir duygu değişimi olmadığı içimde çünkü emindim. Ki zaten kaybedeceğim savaşlara girmem. Masa başından kalkıp dolabımdan gömleğimi ve siyah pantolonumu alıp hazırlanmaya başladım. Saçlarımı da toplayıp yukardan bağladım . Çantama ve telefonumu alıp bitkisel odamdan çıktım. Salona tuhaf gözlerle bakıyordum akvaryumdan çıkarılıp okyanusa bırakılan balığın duygularıyla aynıydı duygularım. Eskiden olsa yemek yemeğe çıkardım odamdan ama uzun zamandır çantamı dolap niyetinde kullandığım için alt kata inme ihtiyacım yoktu . Kapı önündeki beyaz sporlarımı giyip dışarı çıktım.