Bölüm 6

Sahil kenarındaydim her zaman kafa dinlemek için geldiğim yerdeydim annem defalarca aramıştı ama açmadım benim daha iyi bir hayatım olabilirdi ama onlar yüzünden bunları yaşamaya mecbur kaldım. Bir daha o eve dönmicem gerekirse, ki gerekiyor gerçek ailemle kalmak zorundayım zaten dokuz ay sonra giderim çünkü şu an mecburum daha reşit değilim onlarla kalmalıyım ama illaki gidicem sadece dokuz ay sabretmeliyim "sende tam sabır insanisin ya Umay kesin sabredebilirsin" dedim ve o an birinin gölgesi üzerime düştü ve güneşimi kapattı. Ona dönüp konuşuyordum ki "pardon ama güneşimi kapatıyorsunuz çekilir mis....." Lafım yarıda kesildi çünkü gelen adam azdaha bana arabayla çarpmış olucak adamdi "oturabilir miyim?" Dedi bende karşılık olarak "tabii ki" dedim. Sakince yanıma kumların üzerine oturdu ve konuşmaya başladı "ben....ben özür dilemek istedim o gün kabalık yaptım telaşa kapıldığım için hemen kaçar gibi gittim hız sınırını aşmıştım az daha sana çarpicaktim seninde suçun vardı ama pek kendinde gözükmüyordun, o yüzden özür dilerim" dedi mahcup bir şekilde ve bir çırpıda söyledikleri beni şaşırttı "aslında suç benim yola aniden atlamamaliydim asıl ben özür dilerim" dedim "şimdi iyisin ama dimi" diye sordu bende gülerek "idare eder" dedim. "Tamam o zaman kendine iyi bak" dedi kalkıp arkasını dönmüştü ki "bu arada ben Umut" dedi ve dönüp elini uzattı "bende Umay" dedim ve elini sıktım. Tebessüm edip yanımdan ayrıldı, bende önüme dönüp Denizi izlemeye devam ettim ve yüzümdeki aptal sırıtışa engel olamadım.

Sarpı aradım ve ilk çalışta açtı "Umay nerdesin aceleyle çıktın hastaneden, abim noldu bişey mi oldu gelip alıyım mi seni?" Sakin ol şampiyon ne bu heyecan "yok evin adresini sorucaktım" dedim mahcup bi şekilde "nerdesin şöyle gelip alıyım" dedi ne laf anlamaz insanlarınız "adresi söyle ben gelirim" dedim ve bana anında konum attı teşekkür ederim dedim ve telefonu kapattım.
Taksi çağırıp yarım saatlik bir yolculuktan sonra eve vardım "bismillah ev ev değil saray mübarek" cidden bu nasil evdi, yavaş ve sakin adimlarla eve yaklaştım korumalar beni görür görmez kenara çekildiler ve yüzlerindeki şaşkın ifadeyi gizleyemediler. Kapıyı sakince çaldım ve otuz iki diş sırıtan, kumral saçlı beline kadar uzanan saçları sarıya kaçık kumral gözlü çok güzel bi kadın açtı kapıyı ve beni gördüğü an fısıltı gibi Umay dedi ve boynuma sarıldı benden biraz uzundu kokladı ve 'Umay'ım" dedi. Ona sarılmadım ama itemedim de,
"Tamamdır kız bırak ilk günden öldürecek kızı o nasıl sıkmak" dedi arkadan biri ve bakınca Yamaç olduğunu anladım kadın hemen bıraktı beni ve yüzüme bakıp gülümsemeye devam etti.
"Ben ablan...ablan ben Defne Sarp'ın ikiziyim" dedi dolu gözlerle ben daha cevap veremeden arkadan başka biri Defneyi iterek boynuma sarıldı ve "hoş geldin Umay" demesiyle erkek olduğunu anladım ve yerimden sıçradım ve onu ittim bu hareketime boş gözlerle baktı odaya Sarp girdi ve daha etrafına bakmadan ve ittiğim çocuğun konuşmasına fırsat vermeden bana sıkıca sarıldı ve ben o an çığlık attım ve onu sertçe ittim ardından "dokunma!" Diye gür bir şekilde bağırdım. Yamaç "tamam Umay sakin ol abim sana zarar vermez" dedi ve koluma dokundu ve o an bende şarteller attı ve gerisi boşluk.

Yeni bölüm geldii devam ettirmesi istiyorsanız merak ediyorsanız yazmaya devam edicem ama sizde yorum yapın ki ben ne istediğinizi bileyim iyi okumalar;)