Bölüm 1

Kumsala uzanmış gökyüzünü izliyordum. Huzurluydum huzur buydu işte sakinlik içinde geçen zaman.
İçimden bunları geçirirken telefonum çaldı, geldi işte huzurumun katilleri.
"Efendim"
"Umay hemen eve geliyorsun bugün bir yere ayrılmayacaksın dememiş miydim?" Demiştin anneciğim ama ben unutmuş gibi yapıcağım her zaman ki gibi.
"Evet demiştin ama ben unutmuşum sen söyleyince hatırladım anneciğim" sonlara doğru sesimi yumuşatmaya çalıştım.
"Bir daha söylemeyeceğim eve gelmelisin akşam yemeğini birlikte yemeliyiz babanı biliyorsun ve sen uzun zamandır eve gelmiyorsun babanı bildiğin halde bu şekilde davranıyorsun onu daha fazla oyalayamayacağım eve gel canım" Ah şu saçma aile kuralları sanki gerçekten aileyiz ya, bunlara uymamı bekliyorlar insan çocukluğunu zehir ettiği çocuğunun aile kurallarına uymasını ister mi? "Tamam anne orda olmaya çalışacağım" dedim ve annem cümle kurmak için hazırlandığı sırada telefonu "görüşürüz anneciğim" deyip yüzüne kapattım.
Yarım saat içinde orada olmam gerekiyordu. Bu yüzden oturduğum sahil kenarından istemeye istemeye kalktım çantamıda alarak arabama doğru yürümeye başladım.
O an aklıma geçmişten bir anı düştü ama kesinlikle güzel bir anı değildi.

GEÇMİŞ

Tutmuştu saçlarımdan araca doğru sürüklüyordu beni bağışlarımı haykırışlarımı duymuyordu bile. En son dayanamamış olucak ki arkasını dönüp sert bir tokat attı yüzüme dudağım patlamıştı ama o bunu umutsamadan "kapa çeneni lanet çocuk!' diye yüzüme doğru bağırdı tükürükleri yüzüme geldi. Saçımdan sürüklemeye devam etti arabanın yanına geldiğimizde beni içeri attı ve "bin şu arabaya kurtuluyoruz senden birdaha yüzümüzü göremeyeceksin" dedi. Ona yalvardım ama o gün beni oraya bıraktı ve o gün benim için unutulmaz oldu.

GÜNÜMÜZ

Arabaya bindikten sonra bu düşünceleri aklımdan silebilmek için müziğin sesini sonuna kadar açıp şarkıya eşlik ederek ederek eve sürdüm.
Eve vardığımda babamın arabası kapıdaydı geç kalmıştım. Hızlı adımlarla eve doğru ilerledim tam kapıyı açıp içeri gireceğim sırada bi adamın "Onu bulucaklar zaten zorlama artık kaçma kızı gerçek ailesine ver biliyorum seviyorsun onu ama o siz-" Annem devam etti " Hayır gerekirse yurt dışına kaçarım ama Umayımı almalarına izin vermem o benim kızım ve hep öyle kalıcak şimdi derhal git evimden" O ne demişti gerçek ailesi mi kaçmak mı(!) ne saçmalıyorlar ne gerçek ailesi benim ailem sandığım insanlar gerçek ailem değil mi?
"Siz ne saçmalıyorsunuz an...anne?" Kapıyı sonuna kadar açmış bi anneme birde annemin karşısında duran orta yaşlı adama bakıyordum annem "kızım sandığın gibi değil" diye konuşmuştu ki babam arkadan "ne duyduysan o Umay sen bizim kızımız değilsin sen annen yani annen sandığın insanla benim kızım değilsin" ne?! Ne demişti o.
Annem "Mithat! Hayır kızım öyle değil yani se-" babam lafını bölüp " hatta Umay biz seni kaçırdık gerçek ailenden" dedi "ger...gerçek ailem" demiştim ki babam "ama sana yaptıklarımın arkasındayım berbat bi çocuktun hak etmiştin sana katlanmamın tek sebebi annen sandığın kadındı" dedi
Ve ben o an o kadar içimde tuttuklarımla daha fazla orada kalmadım arkamı dönüp koşmaya başladım arkamdan bağırdıklarını duydum ama hiç istifimi bozmadan koşmaya devam ettim. Ve o an bi korna sesi ardından fren sesi duydum sonrası parlak bir sarı ışık.