Sessizliğin Adı

Bu kitap, hayatta kalanlara değil yaşamak zorunda kalanlara

Bu kitap, aynı evde yaşayıp kimseye ait olmayanlara

Bu kitap, menejşe denildiğinde hâlâ içi burkulanlara ithaf edilmiştir.

Babam beni seviyordu;sadece bunu hatırladığında canım yanıyordu.

benim güzel mi güzel küçük
menekşem" diyerek saçlarımı okşadı ve öptü. Birden kapı çaldı. Babam gelmiş olamazdı daha yarım saati vardı. Turgut Doğan dakik biridir. Bu yüden kapıdaki babam olamazdı peki kapıdaki kim?

"Hemen bakıyorum" diyerek kapıya yöneldi funda abla." Buyrun efendim" dedi funda abla. Yoksa babam mı gelmişti? Git gide daha çok meraklanmıştım. Annem ise hala saçlarımı okşuyor,öpüyordu."Güzel menekşem,küçük menekşem"diyordu bana. Artık merakım giderilmişti. Babam gelmişti, mutluydu. "Nasılsınız?Kraliçem ve Prensesim" dedi. Demek ki bu gün güzel şeyler olmuştu onun için. Annem beni koltuktan kaldırıp kulağıma eğilip "git de babana sarıl,hadi." Diye fısıldadı. Bende bu komutu beklermişcesine koşup babamın dizlerine sarıldım. O da beni kucaklayıp "Benim Prensesimin günü nasıl geçti? Yemek hazır olana kadar anlat bakalım." Koltuğa oturdu ve beni de kucağına oturttu. Tam o sırada annem " hadi menekşem-" tam devam edecekken yaptığının farkına vardı. Babamla göz göze geldiler. İşte başlıyorduk gerçek Turgut Doğan ortaya çıkıyordu.

"Ne dedin,sen" bunu aynı ses tonuyla bilmem kaçıncı duyuşumdu. Babamın kucağından tam sıyrılıcaktık ki kolumdan tuttu. Kolum o kadar yandı ki anlatamam ama inleyemiyordum bile. Aynı sahneyi kaçıncıyaşayışımdı bilemiyorum. "Senin neren Menekşe ye benziyor? Ha, kokusu bile olmayan bir çiçek e mi benziyorsun, sen? Ha kızım" her kelimesinde kolumu daha çok sıktı. Kolum kangren olmaz umarım. İnlemeye dahi korkutordum. "Sana daha kaç kere diyeceğim,bu kızın adı ELİF,E-LİF sana bunu daha ne kadar diyeceğim" her seferinde aynı şey oluyordu. Hizmetçer alt katta kendi odalarına çekilmişlerdir bile. Babam ayağa kalktı. Ne yapacağını biliyordum zaten. Beni yere bir çöp gibi fırlattı. Sırtım koltuğun sivri ucuna çarptı . O kadar canım yandı ki sırtım kesin ikiye bölündü kesin. Annem hala masanın önünde elindeki tabağa bakıyordu. Babam üstüme üstüme yürüyordu." Baba benim adım Elif, Elif Menekşe değil değill" diye haykırmak istiyordum ama yapamıyordum. İçimde fırtınalar kopuyordu. "Ben ELiFİMMM " diye " BEN MENEKŞE DEĞİLİM" diyordu. Babam kemerini çıkartıyordu "yapma"diyebilmek istiyordum ama yapamıyordum cezamaın iki kata çıkmasını istemiyordum. Korkudan koltuğa yapışmıştım daha geriye gidebilmek,ışınlanabilmek,eşyaların içinden geçmek istiyordum kurtulmak için. Babam üzerime yavaş yavaş geliyordu " Yapma,Gelme,Git,Yalvarırımmm"

"Elif, Elif uyansana Elif kalk hadi" sıçrayarak uykudan uyandım"Sonunda ne" bir an karşımdaki erkek'i tanıyamamıştım. Bu benim erkek kardeşim Batu."Saat kaç" kızlarla buluşmaya geç kalmamalıydım. "Sen yine o adamı gördün,dimi o soysuzu." Batu'ya hiç şiddet göstermemiş olsa dahi o adamdan benden daha fazla nefret ediyordu. "Nereden çıkardın babamızı gördüğümü." Onun gözünde Turgut Doğan daha kötü göstermemeliydim. "Cidden hala o piç'e baba mı diyorsun? Seni ne hale getirdi o oruspu çocuğu." " Yeter bu kadar, evet onu gördüm BABAMIZI GÖRDÜM OLDUMU" diye patlayıverdim. Bu kadarı çok fazlaydı. " O piçe babamız deme, her neyse ya siktir olup çıktı hayatımızdan neyseki."

"Şu küfürlerini benim yanımda etme en azından, biliyorsun nefret ediyorum küfürden.Neyse saat kaç demiştim." Yanımda küfür edilmesinden ederim ama batu sağ olsun yanımda bol bol rahatça küfreder. "Saat 8.45 'ti en son" "En son ne zaman oluyor acaba batucum" " Ben uyandığımda " ah, kahretsin! kesin geç kaldım. "Saatine baksana bana sorucağına." Çok bilmiş. "Üff uzatma ne hem sen benim odamda,sandalyemin üzerinde ne yapırorsun? ha." Hemen hazırlanmam gerekiyordu. Yatağımdan çıkıp ayağa sıkıldım. " Çığlıkların evi inlettiği için bakmaya geldim,kaç dakikadır bağırıyorsun bu da kafa dimi şişti ." Cidden o kadar bağırmışmıydım. Kesin Batu abartıyordur. "Her neyse şimdi odamdan çık derhal!" Biraz fazla çıkıştım. " Tamam be seni düşünen de kabahat. Sen kesin evde benim başıma kalır seni hangi salak alır be" çoğu zaman böyle diyordu."Aa nedenmiş be ?" Diyip koluna bir tane yapıştırdım. Canı acımıştı. " Vurma be, bide nedenmiş diyo baksana kendine erkek ten daha erkeksin biraz nazik ol, hanım efendi ol, minnoş minnoş ol." Ah yine nutuk çekicek. "Minnoş ne be neyse hadi çık odamdan hemen." Eliyle ağzını kapadı mahalle arasındaki teyzelerin dedikodu yaparken şaşırtıcı bir haber diyip ağzını eliyle kapatıp "Abovvv" demesi gibi bir hal aldı. " Sen yakışıklı, sempatik, karizmatik, tatlı, nazik ve kızların bir kere bakınca tektar dönüp bakıp aşık oldukları bu çocuğu yani kardeşini bir tanecik kardeşini nasıl kovarsın vayy ne utanmaz, arlanmaz, öyle olsun." Kendine aşık bu çocuk ya."yav he he öyledir hadi şimdi dışarı benim minnoş mu minnoş kardeşim hadi." Daha ne kadar kalacağım acaba. Saat kaç yaa. " Üfff tamam be çıkıyorum yemedim bir tanecik odanı ." Diyip odadan dışarı çıktı işte bu sonunda kurtuldum. Komodinin üzerindeki telefonumu şarj kablosundan çıkarıp saate baktım . Olamaz çok geç kalmışım saat 11.52 olmuş. Kızlar beni öldürücek. Sekiz dakikada hazırlanıp çıkmam gerekiyor. Kahvaltıyı kaçırmış olabilirim ama belki alışverişe yetişebilirim. Hemen dolabımı açıp siyah bol paça bir pantolon, beyaz bir krop, siyah bir kot ceket , düz taban ayakkabımı giydim ve son olarak saçlarımı açık bıraktım . Bu gün takı takmicaktım. Saate baktığımda saat 12.10 olmuştu. Taksiyle yetişemem. Batu'ya kaldım, ona yalvarmam gerekicek. Her neyse gerekilirse yalvarırım. Hemen odadan çıkıp merdiven den aşağı salona indim. İnmez olaydım salonumuz artık bir savaş alanı olmuştu. Bunun hesabını dönünce Batu ya sorucam ama şimdi zamanı değil.

Batu neredeydi?
“Batu! Batu neredesin?”
Başımın belası, tam lazım olduğu anlarda ortadan kaybolmakta üstüne yoktu.
“Buradayım, ne var yine başımın belası,” dedi sesi mutfaktan geliyordu.
Bir gün bana abla dese ölecek sanki.
Sesin geldiği yere yöneldim. Soldaki ilk kapıdan mutfağa girdim. Batu yalnız değildi. Yanında iki kişi daha vardı. İkisini de tanımıyordum.