Kokladığım Hayalet

İçim de anlam veremediğim bir huzursuzluk hakimdi. Hala o kabusun etkisindeydim. Sanki birşeyler olucaktı ve hayatım tam anlamıyla kayıp gidecekti. Hayatım son bulacaktı. Bunun pek de umrunda olduğu da söylenmez açıkçası. Ben şuan buradaysam yaşıyorsam Batu içindi. Babamın yani Turgut Doğan ve annemin yani Sibel Doğan'ın ölümü üzerinden on beş yıl geçti. Ama hala yasıyorlarmış gibi geliyordu. Hayır Elif bunu şuanda düşünme hayır yapma bunu.
Onları düşündükçe o küçük kız çocuğunu da hatırlıyordum. Ona kız çocuğu diyordum çünkü bir ismi yoktu.

Altı yasındaydım. Annemle çicekciye gelmiştik. Ben istemiştim. Babam İtalya ya iş gezisine gitmişti. Annemin elini sıkıca tutuyordum. Ben gülüyordum. Annem gülüyordu. Masallara inanırdım gerçek sanardım. Ama tam tersi yönde işliyordu masallar bu dünyada. Önce mutlu olurdum sonra dönüm kötü olurdu. Önce annem beni severdi sonra babam annem beni sevdi diye döverdi izler bırakırdı bende. O gün çok mutluydum. Çicekçiden içeri girdik, elim hala annemin elini sıkıca tutuyordu. İçeri girer girmez mis gibi kokular kapladı burnumu.İlk olarak gözüme sağ duvara takılı olan rafların içindeki saksılarda olanmor çiceklere çarptı. Büyük değillerdi ama o kadar küşük de değillerdi. Gözümü üzerlerinden alamıyordum. Annem bunu fark etmişti. Dizlerinin üzerine çöktü. "Güzeller değilmi? Bende çok severim. En sevdiğim onlar" dedi fısıldarcasına. Annemin yanından ayrılıp o çiceklerin yanına gittim. Uzanıp bir saksıyı elime aldım.Saksı çok büyük değildi o yüzden kaldırabiliyordum. Çicekleri kokladım. Kokuları yok gibiydi. Hatta yoktu ama ben kokularını aldım. Çok güzel kokuyorlardı,hayran olmuştum. "Onlar kokmaz kızım,ama çok güzeller" dedi bir kadın. Omzunun üzerinden ona baktım. Annemin yaşlarında görünüyordu. Yirmi beş yaşlarında filandı. Uzun boyluydu,zayıftı. Yüzü bembeyaz dı çok güzeldi.
"Kokuyorlar, alıyorum kokularını. İsmi ne bu çiçeklerin?Bir hikayesi varmı bunların?" Diye sordum onlara dönerek." Onların adı menekşe" dedi kadın donup kaldım. Babam geldi aklıma, annemin beni menekşe diyip sevmesi geldi. Ellerim titremeye basladı.Saksıyı elimden düşürdüm.

Hayır!Elif yapma,bunu yapma kendine gel düşünme böyle şeyleri. Düşünmek zarar veriyordu. Hatırlamak,o anları düşünmek yaralayıcıydı. Her şeyin karşısında dim dik durabilirdim ama menekşe denildiginde kendime engel olamıyordum. Düşündükce kendimi katletme isteğimin önüne gecemiyor gibi oluyordum.

Düsüncelerimden arınmak için merdivenlerden çıktıktan sonra etrafa göz attım.
Her yer Noel süslemeleriyle doluydu.
Oysa daha bir ay vardı.
Ama şimdiden ışıklar, kırmızı kurdeleler ve plastik çam ağaçları AVM’nin her köşesine yayılmıştı.
İnsanlar erken sevinmeyi severdi.
Ben ise erken boğuluyordum.

Merdivenlerden çıkıp sola döndüm.
Kızlar her zaman gittiğimiz kafedeydi. O yüzden yolumu bulmak zor olmadı.
Kafe mağazanın hemen sağındaydı, restoranın solundaydı.

Kapıdan içeri girer girmez gözlerim onları aradı.
Soldaki en son masada oturuyorlardı.
Nisa ve Gülsüm.
İkisinin de yüzü bana dönüktü ama ikisinin bakışı aynı değildi.

Gülsüm sessizdi.
Nisa ise… buz gibiydi.
Hadi kazamız mübarek olsun diyelim.
Bu günün nasibinde Nisa'nın gribini çekmek de varmış artık
Kendime bir latte alıp yanlarına yürüdüm.
“N’aber kızlar?” dedim.
Yandaki masa boştu. Bir sandalyeyi çekip oturdum.
Nisa başını hafifçe eğdi.
“Kimsiniz?” dedi soğuk bir sesle. "Aaa tamam tamam… hatırladım. Elif’ti değil mi?”
Abartıyordu.
Her zamanki gibi.

Gülsümden ses çıkmadı.Her zaman ki gibi.Ne zaman birimiz bir yere geç kalsa veya bir şey yapsa böyle oluyordu. Ve çoğunlukla ben geç kalırdım. Belki her zaman.
“Geç uyandım,” dedim, kendimi açıklamak zorunda kalmış gibi hissederek.
“Uyanır uyanmaz da geldim işte.”
“Her neyse…” dedi Gülsüm ilk defa konuşarak.
Gülsüm orta boylu, kumral, kısa saçlıydı.
Normalde enerjik biriydi.
Ama şimdi sanki pili bitmiş gibiydi.
Nisa bir anda öne eğildi.
“Üf neyse ya. Kızlar, size acil bir şey anlatmam gerekiyor.”
Gözleri parladı.
“Bomba var. Bomba.”
İçimden bir ses, başımıza bir şeyelerin geleceğini haykırıyordu.
Nisa’nın bombaları genelde saçmalıktan ve abartılardan ibaretti.
“Eee?” dedi Gülsüm düz bir tonla.
Nisa kaşlarını kaldırdı.
“Ne oldu diye sormayacak mısınız?”
Cevap beklediği belliydi.
Gözleri bize kenetlenmişti.
“Ne?” dedi Gülsüm.
Nisa gözlerini devirdi.
“Ne değil, ‘Ne oldu?’ Akıllım.”
Sonra bakışlarını bana çevirdi.
Kedinin ciğere baktığı gibiydi bakışları.
“Ne oldu?” dedim isteksizce.
Bir an sandalyesinde zıpladı.
“İşte beklediğim cevap. Aferim esmer kız.”
“Hadi anlat artık,” dedim.
Merak etmeye başlamıştım, istemeden.
“Hazırsanız anlatıyorum…”
Uzatıyordu. Merak etmemizi istiyordu.
Her zamanki gibi.
“Hadi ama,” dedi Gülsüm. Anlaşılan o da meraklanmıştı.
“Şöyle ki…” dedi Nisa.
“Geçen gün benim arabaya biri çarpmıştı ya…”
İkimiz de farkında olmadan pür dikkat dinliyorduk.
“Eee?” dedi Gülsüm.
“İşte o adam… o adam var ya…”
“İnşallah yarına kadar anlatırsın,” dedim sitemle.
Gülsüm de başını salladı.
“Üf ya heyecan bırakmadınız insanda.”
Derin bir nefes aldı.
“Söylüyorum o zaman. O adam Berk’in arkadaşıymış.”
Bir an durduk.
Sonra…
“Yani?” dedim.
“Bu muydu?”
Gülsümle aynı anda tepki vermiştik.
Nisa’nın morali bozuldu.
“Evet buydu! Ya çocuğu görmeniz lazım… anlatılmaz yaşanır.”
Tabii.
Nisa bir erkek gördüyse dünya dururdu.
Gülsüm kaşlarını kaldırdı.
“Senin sevgilin var. Üstelik çocuk onun arkadaşıymış. Anlıyorsun değil mi?”
“Ya kızım sanki kendim için diyorum!” dedi Nisa.
Sabrımı kaybetmeye başladım bunu hissediyorum.
“Nasıl yani? Düzgün anlat şunu.”
Nisa ellerini havaya kaldırdı.
“Ya anlasanıza! İkinizden biri onunla olsa…”
Durdu.
“…Berk’in başka bir arkadaşını da diğerinize ayarlasak.”
Gözleri parladı.
“Altılı date. Ne güzel olur.”
İçimdeki sıkışma bu sefer başka bir şeye dönüştü.
Rahatsızlık.
“Hayır tabii ki,” dedim hemen.
Böyle şeylerden nefret ederdim.
Gülsüm ise sırıttı.
“Ben okeyim. Fotoğrafı var mı çocuğun?”
Nisa çantasına uzandı.
“Fotoğrafı yok ama daha iyi bir şey var.”
Elini çıkarınca üç tane sinema bileti tuttuğunu gördüm.
“Bunlar ne?” dedim.
“Sinema bileti.”
“Yapma ya,” dedim gözlerimi devirerek.
“Ben uzay mekiği sandım.”
Nisa surat astı.
“Ya işte… biz üçlü gideceğiz. Berkler de üçlü gelecek.”
İçimdeki huzursuzluk büyüdü.
“Belki sinemadan önce yemek, sonra kahve…”
Bakışlarını bize dikti.
Yavru köpek bakışı.
O bakış varsa kaçış yoktu. Bunun farkındaydık.
Gülsüm iç çekti.
“Elif geç uyanmazsa gelirim.”
Nisa hemen bana döndü.
“Esmer bomba tabii ki gelecek.”
Bu sefer bakışı yavru köpek değil…
Polis gibiydi.
“Tamam, tamam teslim oluyorum memure hanım,” dedim.
Ellerimi suçlu gibi kaldırdım.
“Hıh işte bu.”
Nisa sonunda rahatladı.
“O zaman yarın tekrar buluşuyoruz.”
Gülsüm homurdandı.
“Neredeyse her gün birbirimizi görüyoruz, umarım farkındasındır.”
Resmen içimi okumuştu.
“Ne filmi bu?” dedim.
“Sürpriz,” dedi Nisa.
Üf.
Yarın kesin bir şey çıkacaktı.
Ve ben…
Neden böyle hissediyordum?
Sanki motorun sesi hâlâ kulağımdaymış gibi.
Sanki Aras’ın bakışı hâlâ üzerimdeymiş gibi.
Gülsüm ayağa kalktı.
“Hadi alışveriş yapacağız ya.”
Nisa da kalktı.
“Hedefimiz alışveriş!”
Ben de istemeden ayağa kalktım.
Kafeden çıkıp hemen sağdaki mağazaya girdik.
Burası da Noel süslemeleriyle doluydu.
Her şey fazla parlaktı.
Ama içimde bir şey…
Hiç parlak değildi.