Yabancı bir ev

Mayra o gece neredeyse hiç uyuyamamıştı.Tavana bakarak saatlerce aynı şeyi düşünmüştü.Karaaslan.On yedi yıl boyunca başka bir ailenin kızı olduğunu sanmıştı.Sevil’in ona sarılışı, Tarık’ın okuldan geldiğinde sorduğu ilk soru, Atlas’ın saçını karıştırıp onu sinirlendirmesi…Hepsi gerçekti.Ama artık başka bir gerçek daha vardı.Onun bir ailesi daha vardı.Hem de altı ağabeyi.Ve o aile, yıllardır onun yokluğuyla yaşamıştı.Sabah olduğunda Mayra yatağından kalkıp aynanın karşısına geçti.Saçlarını açık bıraktı. Belinin hizasına kadar inen hafif dalgalı saçlarını taradı. Üzerine açık mavi bir jean, beyaz sade bir tişört ve bej renkli uzun bir ceket giydi. Ayağına beyaz spor ayakkabılarını geçirdi.Boynuna da Sevil’in doğum gününde aldığı küçük kolyeyi taktı.Kapının önünde durup derin bir nefes aldı.— Hazırım…Ama sesi bile kendine yabancı gelmişti.Aşağı indiğinde Sevil kahvaltının başında oturuyordu.Mayra’yı görünce yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.— Güzel kızım…Mayra sandalyesine oturdu.Sevil onun elini tuttu.— Korkuyor musun?Mayra birkaç saniye sustu.— Evet.Tarık karşısındaki sandalyeden başını kaldırdı.— Korkmana gerek yok. Biz yanındayız.Atlas da sessizce Mayra’ya baktı.Sonra hafifçe gülümsedi.— Hem altı tane abin varmış. Bir tanesi bile başımıza bela olurken altısı biraz fazla değil mi?Mayra istemeden güldü.— Atlas…— Ne? Gerçeği söylüyorum.Sevil de gülümsedi ama gözleri dolmuştu.Bugün kızını başka bir aileye götürecekti.Her ne kadar Mayra’yı kaybetmeyeceğini bilse de bunun kolay olmadığını hissediyordu.⸻Yaklaşık kırk dakika sonra araba büyük bir demir kapının önünde durdu.Mayra camdan dışarı baktı.Karşısındaki ev…Ev demek bile az kalıyordu.Kocaman, yüksek duvarlarla çevrili bir konak vardı.Bahçede büyük ağaçlar, taş yollar ve özenle düzenlenmiş çiçekler bulunuyordu.Mayra şaşkınlıkla baktı.— Burası mı?Tarık başını salladı.— Evet.Mayra yutkundu.Kapı açıldı.Araba yavaşça içeri girdi.Mayra’nın kalbi gittikçe hızlanıyordu.Arabadan indiğinde ilk fark ettiği şey sessizlik oldu.Sonra konağın kapısı açıldı.Önce bir kadın çıktı.Mayra kadını gördüğü anda olduğu yerde kaldı.Nermin.Biyolojik annesi.Nermin de onu gördüğünde nefesi kesildi.On yedi yıldır hayalini kurduğu yüz…Karşısındaydı.Bir an ikisi de birbirine sadece baktı.Nermin’in gözleri doldu.— Mayra…Mayra’nın dudakları titredi.O ismi başka birinin ağzından duymak çok garipti.Nermin birkaç adım attı.Ama sarılmak için hemen uzanmadı.Sanki kızını ürkütmekten korkuyordu.— Hoş geldin.Mayra başını hafifçe salladı.— Merhaba.Nermin’in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.Tam o sırada kapının arkasından Rauf göründü.Ardından altı kardeş.Aras.Demir.Kuzey.Emir.Ege.Kerem.Hepsi Mayra’ya bakıyordu.Mayra ise karşısında duran yedi kişiye baktı.İçlerinden hangisinin kendisine benzediğini anlamaya çalışıyordu.Rauf ağır adımlarla öne çıktı.Sert görünen yüzünde ilk kez bu kadar açık bir duygusallık vardı.— Kızım…Mayra’nın gözleri doldu.Ama cevap veremedi.Çünkü “kızım” kelimesi bir anda bütün on yedi yılı üzerine yıkmıştı.Sevil, Mayra’nın omzuna hafifçe dokundu.— Git kızım.Mayra bir adım attı.Rauf da bir adım attı.İkisi birkaç saniye boyunca karşı karşıya kaldı.Sonra Rauf elini uzattı.Mayra tereddüt etti.Ve sonunda elini onun eline bıraktı.Rauf’un parmakları titredi.— Seni çok aradım…Mayra başını eğdi.— Ben… bilmiyordum.— Biliyorum.Rauf’un sesi çatladı.— Senin hiçbir suçun yok.Nermin artık kendini tutamadı.Mayra’ya yaklaşıp ona sarıldı.Mayra ilk anda ne yapacağını bilemedi.Sonra yavaşça ellerini Nermin’in sırtına koydu.Nermin kızının saçlarını okşarken ağlıyordu.— Çok özledim seni…Mayra gözlerini kapattı.İçinde tuhaf bir sıcaklık vardı.Ama aynı zamanda büyük bir yabancılık.Çünkü bu kadın onun annesiydi.Fakat Mayra onu ilk kez görüyordu.⸻Bir süre sonra salona geçtiler.Mayra koltuğun ucuna oturdu.Sevil ve Tarık yanında.Karşılarında ise bütün Karaaslan ailesi vardı.Aras sakin bir şekilde Mayra’yı inceliyordu.Demir’in yüzü ciddi ve düşünceliydi.Kuzey sessizdi.Emir ise ortamı yumuşatmak istercesine hafifçe gülümsüyordu.Ege’nin gözleri dolu dolu Mayra’ya bakıyordu.Kerem ise diğerlerinden biraz daha uzakta durmuştu.Mayra’nın dikkatini ilk çeken Aras oldu.Aras ayağa kalktı.— Ben Aras.Mayra hafifçe gülümsedi.— Memnun oldum.Aras’ın kaşları hafifçe çatıldı.— Bana abi diyebilirsin.Mayra şaşırdı.— Daha… alışamadım.Aras’ın yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.— Acelemiz yok.Bu cümle Mayra’nın içini rahatlattı.Sonra Demir ayağa kalktı.— Demir.Mayra başını salladı.— Memnun oldum.Demir birkaç saniye sustu.— Seni korumak benim görevim.Mayra hafifçe gülümsedi.— Beni daha yeni tanıyorsunuz.Demir’in cevabı kısa oldu.— Tanımam için yıllar geçmesine gerek yok.Mayra ne diyeceğini bilemedi.Emir araya girdi.— Tamam, Demir yine korkuttu kızı.— Korkmadım.Mayra’nın ağzından çıkan bu cevap herkesi şaşırttı.Emir gülümsedi.— Güzel. Demek bizim evde ezilmeyeceksin.Mayra ilk kez biraz daha rahatladı.Ege hemen yanına oturdu.— Sana bir şey ikram edeyim mi?Mayra şaşkınlıkla baktı.— Yok, teşekkür ederim.— Çay?— Yok.— Kahve?— Yok.— Tatlı?Mayra gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.— Ege, yeter.Emir kahkaha attı.— Beş dakikada anneliğe başladı.Ege kaşlarını çattı.— Ne var?Mayra ilk kez gerçekten güldü.O sırada Kuzey sessizce ona baktı.Mayra onunla göz göze geldi.Kuzey sadece başını hafifçe salladı.— Hoş geldin.— Sağ ol.Son olarak Kerem konuştu.— Ben de Kerem.Mayra gülümsedi.— Memnun oldum.Kerem birkaç saniye sustuktan sonra:— Ben senden sadece bir yaş büyüğüm.Mayra şaşırdı.— Öyle mi?— Evet.Emir hemen araya girdi.— O zaman seni en çok Kerem uğraştırır.Kerem gözlerini devirdi.— Sus abi.Mayra tekrar gülümsedi.Ama tam o sırada salonun diğer tarafında oturan Ada ayağa kalktı.Herkes ona döndü.Ada’nın yüzü asıktı.— Ben daha fazla burada duramayacağım.Nermin şaşkınlıkla baktı.— Ada…— Ne?Ada’nın sesi sertti.— On yedi yıldır benim olan bu evde, bugün sanki ben yabancıyım.Salon bir anda sessizleşti.Mayra’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.Rauf sertçe konuştu.— Ada.Ada’nın gözleri doldu.— Ne yapmamı bekliyorsunuz? Hiçbir şey olmamış gibi davranmamı mı?Mayra başını eğdi.Ada ona baktı.— Senin suçun olmadığını biliyorum.Kısa bir sessizlik oldu.— Ama seni görünce… kendimi kaybetmiş gibi hissediyorum.Mayra ilk kez Ada’nın gözlerindeki korkuyu gördü.Kızgınlığın altında başka bir şey vardı.Kaybetme korkusu.Ada arkasını dönüp salondan çıktı.Nermin hemen ardından gitmek istedi.Ama Mayra sessizce elini tuttu.— Bırakın.Nermin ona baktı.Mayra gözlerini kapıya çevirdi.— Biraz yalnız kalmak istiyor.Rauf, kızına baktı.Ve o anda ilk kez şunu düşündü:Mayra sadece onların kayıp kızı değildi.O, kendi ailesinden koparılmış bir kızdı.Şimdi ise iki ailenin arasında kalmıştı.Ve daha ilk günden…Hiçbir şey kolay olmayacaktı.