Bir telefon

İstanbul’da sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzülürken, odanın içindeki sessizlik bir anda telefon alarmıyla bozuldu.Mayra gözlerini açmadan elini komodinin üzerinde gezdirdi.Telefonunu buldu.Alarmı susturdu.Sonra yorganı başına kadar çekti.
— Beş dakika daha…Kapının ardından gelen sesle gözlerini tekrar açtı.
— Mayra!Mayra derin bir nefes aldı.
— Geldim…Kapı açıldı.Atlas başını içeri uzattı.
— Beş dakika dediğin, yirmi dakika oldu.Mayra yorganın altından homurdandı.
— Okula gitmek istemiyorum.Atlas güldü.
— Dün de aynı şeyi söyledin.— Dün de gitmek istemiyordum.
— Peki neden hâlâ gidiyorsun?Mayra yorganı üzerinden attı.
— Çünkü diplomasız bırakacaksın beni.Atlas kapının kenarına yaslandı.— Ben seni değil, sen kendini bırakıyorsun.Mayra gözlerini devirdi.— Sabah sabah felsefe yapma.Atlas gülerek odadan çıktı.
— Beş dakikan var!Mayra yatağından kalkıp aynanın karşısına geçti.Uzun, koyu kahverengi saçları uykudan dolayı hafifçe dağılmıştı. Saçlarını elleriyle düzeltti. Ela gözlerine baktı.On yedi yaşındaydı.Lise son sınıftaydı.Hayatında büyük değişiklikler yoktu.Okul, arkadaşları, dersler, ailesi…Ve ona göre hayatı tam da böyle devam edecekti.Dolabından açık renk bir jean, beyaz bir tişört ve üzerine bej bir ceket çıkardı. Saçlarını hafifçe dalgalı bıraktıktan sonra küçük bir kolye taktı.Aynaya son kez baktı.
— Tamam Mayra. Hayatta kalırsın.Aşağı indiğinde mutfaktan kahvaltı kokusu geliyordu.Sevil masanın başında çay dolduruyordu.
— Günaydın güzel kızım.Mayra annesinin yanağına küçük bir öpücük kondurdu.
— Günaydın anne.Tarık gazeteyi bırakıp kızına baktı.
— Okuldan sonra direkt eve geliyorsun, değil mi?Mayra sandalyeye oturdu.
— Baba, arkadaşlarımla biraz oturacağım.
— Ne kadar?Mayra gülümsedi.
— Bilmiyorum.Tarık kaşlarını kaldırdı.— Bu cevap hiç hoşuma gitmedi.Atlas araya girdi.
— Baba, bırak kız rahat etsin.Tarık ona döndü.
— Sen de karışma.Mayra kahkaha attı.Karaca ailesinin sabahları genelde böyle geçerdi.Küçük tartışmalar, şakalar, çay sesleri…Mayra için aile demek buydu.Sevil’in ona “kızım” demesi.Tarık’ın fazla meraklı olması.Atlas’ın sürekli onunla uğraşması.Hiçbiri Mayra’nın hayatının bir gün değişebileceğini düşünmüyordu.
─Okulun bahçesine girdiğinde Defne onu uzaktan görüp el salladı.— Mayra!Mayra yanlarına gitti.Doruk elindeki simidi sallayarak:— Sonunda teşrif ettin.Mayra kaşlarını kaldırdı.
— Sabah sabah seni çekemem.Eren gülerek araya girdi.
— Daha ders başlamadı, kavga etmeyin.Defne Mayra’nın koluna girdi.
— Sana anlatacağım çok önemli bir şey var.
— Ne oldu?Defne etrafına bakıp sesini alçalttı.
— Okula yeni biri gelmiş.Doruk hemen atıldı.
— İşte yine başladı.
— Ne başladı?
— Defne’nin okulun bütün dedikodularını öğrenme görevi.Mayra güldü.
— Boş verin. Hadi sınıfa çıkalım.O gün Mayra için diğer günlerden farklı değildi.Dersler…Arkadaşları…Öğle arasında yapılan şakalar…Son dersin bitmesini beklemek…Ta ki telefonuna gelen aramaya kadar.Telefonu çaldığında Mayra çantasını topluyordu.Ekranda annesinin adı vardı.Açtı.
— Anne?Karşı tarafta birkaç saniyelik sessizlik oldu.Sonra Sevil’in titrek sesi duyuldu.
— Mayra… Eve gelebilir misin?Mayra’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Ne oldu?
— Bilmiyorum… Bir hastaneden aradılar.Mayra kaşlarını çattı.
— Hastane mi?Sevil derin bir nefes aldı.
— Evet.Mayra ayağa kalktı.
— Ben geliyorum.Telefon kapandı.Defne hemen yanına geldi.
— Ne oldu?Mayra çantasını omzuna taktı.
— Bilmiyorum.Eren endişeyle baktı.
— Kötü bir şey mi?Mayra başını salladı.
— Annem de bilmiyor.Doruk:— İstersen biz de gelelim.Mayra hafifçe gülümsedi.
— Yok. Önce ne olduğunu öğreneyim.Ama içindeki huzursuzluk çoktan büyümüştü.Hastane neden onu aramıştı?On yedi yıl önce doğduğu hastaneydi.Ve Mayra’nın bundan haberi bile yoktu
─Aynı saatlerde İstanbul’un başka bir semtinde, gösterişli bir evin salonunda telefon çaldı.Rauf Karaaslan telefonu açtı.
— Alo?Karşıdaki ses ciddiydi.— Rauf Bey, hastaneden arıyoruz. Yıllar önce yapılan bazı kayıtlarla ilgili bir inceleme başlatıldı.Rauf’un yüzü değişti.
— Ne kaydı?
— 17 yıl önce gerçekleşen doğumlarla ilgili.Rauf birkaç saniye sessiz kaldı.
— Ne istiyorsunuz?
— Sizin ve eşinizin hastaneye gelmenizi rica ediyoruz.Rauf telefonu kapattığında odadaki herkes ona bakıyordu.Nermin endişeyle ayağa kalktı.
— Ne oldu?Rauf gözlerini eşine çevirdi.
— Hastaneden aradılar.
— Neden?Rauf’un cevabı kısa oldu.
— Kızımızla ilgili.Odada sessizlik oldu.Ve hiç kimse, o gün atılan bu telefonun iki ailenin hayatını sonsuza kadar değiştireceğini bilmiyordu...