Selanik’te doğan ışık

1881 yılının serin bir bahar sabahı…Osmanlı İmparatorluğu’nun canlı şehirlerinden biri olan Selanik, her zamanki gibi güne hareketli başlamıştı. Taş sokaklarda at arabalarının sesleri yankılanıyor, limana yanaşan gemiler farklı ülkelerden gelen insanları şehre taşıyordu. Esnaf dükkânlarının kepenklerini açıyor, çocuklar dar sokaklarda neşeyle koşuşturuyordu.O gün, kimsenin bilmediği bir şey vardı.Sıradan gibi görünen bu şehirde dünyaya gelen küçük bir çocuk, yıllar sonra yalnızca kendi hayatını değil, bir milletin kaderini de değiştirecekti.Annesi Zübeyde Hanım, oğlunu sevgiyle kucağına aldı. Babası Ali Rıza Efendi ise umut dolu gözlerle ona baktı. Kimse geleceği göremezdi. Kimse bu çocuğun adının bir gün milyonlarca insan tarafından saygıyla anılacağını bilmiyordu.Ona Mustafa adı verildi.Mustafa büyüdükçe diğer çocuklardan farklı olduğu fark ediliyordu. Oyun oynamayı severdi ama aynı zamanda çevresini dikkatle gözlemler, gördüğü her şeyi anlamaya çalışırdı. Sokakta yürürken insanların konuşmalarını dinler, limana gelen gemileri merakla izlerdi. Ufkun ötesinde nasıl bir dünya olduğunu düşünürdü.Akşamları evlerinde yanan lambanın ışığında annesinden hikâyeler dinlerdi. Zübeyde Hanım, oğluna dürüst olmayı, çalışmayı ve insanlara saygı göstermeyi öğütlerdi. Babası ise eğitimin öneminden söz eder, iyi bir öğrenim görmesini isterdi.Mustafa bazen evlerinin penceresinden gökyüzüne uzun uzun bakardı.“İnsan gerçekten isterse her şeyi değiştirebilir mi?” diye geçirirdi içinden.Henüz küçücük bir çocuktu. Fakat içinde tarif edemediği büyük bir merak vardı. Yeni şeyler öğrenmek istiyor, sorularına cevap arıyordu. Kitapları eline aldığında zamanın nasıl geçtiğini anlamazdı.Selanik’in kalabalık sokakları onun ilk öğretmeniydi. Burada farklı diller konuşuluyor, farklı kültürlerden insanlar birlikte yaşıyordu. Mustafa, insanları dikkatle izledikçe dünyayı anlamanın sadece ders kitaplarından ibaret olmadığını fark ediyordu.Günlerden bir gün babası onun elini tuttu.“Artık okula gitme zamanın geldi.” dedi.Mustafa’nın gözleri heyecanla parladı.Yeni arkadaşlar edinecek, okumayı öğrenecek ve merak ettiği soruların cevaplarını bulmaya çalışacaktı.Fakat hayat, her zaman beklenildiği gibi ilerlemiyordu.Çok geçmeden babası Ali Rıza Efendi hastalandı. Evin neşesi yerini sessizliğe bıraktı. Mustafa, çocuk yaşında hayatın yalnızca mutluluklardan oluşmadığını öğrendi. Babasının vefatı ailesi için büyük bir dönüm noktası oldu.Zübeyde Hanım dimdik ayakta kalmaya çalıştı. Oğlunun eğitimini sürdürmesi için elinden geleni yaptı. Çünkü biliyordu ki bilgi, insanın elinden alınamayacak en büyük hazinedir.Mustafa da annesine söz verdi.“Çok çalışacağım.”Bu söz, yalnızca bir çocuğun annesine verdiği söz değildi.Yıllar sonra bir milletin geleceğini değiştirecek azmin ilk adımıydı.Selanik’in dar sokaklarında yürüyen o küçük çocuk henüz geleceğini bilmiyordu. Ama her attığı adım onu büyük bir yolculuğa yaklaştırıyordu.Bir gün cephelerde askerlerine umut verecek, zor zamanlarda milletine cesaret aşılayacak ve yeni bir devletin kuruluşunda öncü olacaktı.Fakat bütün bunlar için önce öğrenmesi, çalışması ve hiç vazgeçmemesi gerekiyordu.Güneş yavaş yavaş Selanik’in çatılarının arkasında kaybolurken küçük Mustafa, gökyüzüne son kez baktı.Ufukta beliren kızıllık, sanki geleceğin habercisi gibiydi.Henüz kimse bilmiyordu…Bir gün o çocuğun adı, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu olarak tarihe yazılacaktı.

Merhaba ben melek bu kitap liderimizi unutmamızın için yazılan bir kitaptır. Ve bunla birlikte aile baskısı gören bi kızın hikayesini yapacağım.