3. Bölüm

Baygın yatan İso'yu yerden kaldırdılar ve bir ağaca yasladılar. Onu o haldeyken tek başına bırakıp gittiler. İso yavaşça gözlerini açtı. Etrafta kimse yoktu. Vücudundaki sıyrıklar sızlıyordu. Ağaca tutunarak etrafa baktı. Hiç kimseyi göremedi. Cebine baktı telefonu yanındaydı. Kırılmamış olması büyük şanstı. Ama telefon çekmiyordu. Sürünerek köy gibi bir yere doğru giderek telefonun çekmesini umut etti.

★★★

Fadime ameliyattan çıkmıştı. Normal odaya alınmıştı. Gezep, Adil'in yanına gelmişti. Bitmeyen düşmanlık ateşine bu sefer Koçari odun atmıştı. Fadime uyanmıştı ama ne olup bittiğini ona söylemeyecekleri için uyumuş taklidi yaptı.
"İso'ya cezasını verdik. Furtunalılar bizden intikam alacaktır mutlaka. Dikkatli olmamız lazım." dedi Adil.
"Alabileceğimiz önlemleri aldık." dedi Gezep.
Fadime yavaşça gözlerini açtı. "Abi" dedi zorla. Konuşurken yarası acıyordu. Adil, Fadime'yi başını okşadı. "Daha iyi misin Fadime'm? " dedi. Fadime başını iyiyim dercesine salladı. "Bir isteğin var mı?" diye sordu Adil. "Hayır." Fadime baygın bıraktığı Eleni aklına geldi. "Abi, Eleni'yi gördünüz mü?" dedi
Adil'in kaşları çatıldı. "Hayır, neden?" dedi Adil sorgularca. "Aslında İso, Eleni'yi kaçıracaktı. Sonra tesadüfen yolda denk geldik. Eleni baygındı. Bende İso'yu bayıltıp Eleni'yi sağlık ocağındaki sedyeye yatırdım. Sonrada İso'yu kaçırdım. Eleni'yi belki başka birine kaçırtmaya çalıştılarsa. Bence Eyüphan gidip baksın." diye olayları anlattı. Adil, Eyüphan'ı arayıp Eleni'ye bakmasını söyledi.

★★★

İso köye gelmişti. Bacakları çok ağrıyordu. Telefona bir umut tekrar baktı. Telefonu çekiyordu. O annesini tam arayacakken telefonu çaldı. Fadime Koçari arıyordu. Ekrandaki isim onu tedirgin etmişti. Telefonu açmakla açmamak arasında kaldı. O karar verene kadar Fadime kapatmıştı ve tekrar aramıştı. Neden bu kadar ısrarcıydı. İso telefonu açtı.
"Ne yaptın İsocuğum? İşler yolundadır umarım." dedi alaycı bir ses tonuyla.
"Ama yolunda olmayadabilir çünkü ben ölmedim. Ama seni öldüreceğim." dedi Fadime.
"Öldürmeni bekleyeceğim."
"Çok bekletmem İsocuğum. Merak etme. "
"Tüm merakımı giderdiğin için sağol Koçari kızı." dedi İso alaycı şekilde.
Fadime telefonu İso'nun yüzüne kapattı. Onu öldürmedi ama ölümden beter edecekti. Fadime'yi önündeki tek engel Şirinum'du. Furtunalılardan tek sevdiği kişiydi. İso ile birlikte büyümüştü Fadime. İso'nun içinde kötülük olmadığını biliyordu. Ama sonuçta bir Furtunalıydı.
Fadime'nin aklına İso ile olan bir anısı geldi.
İkiside 6 yaşında çocuklardı. Fadime küçüklükten beri boncukları annesi, babası, abisi ve kendisi olarak kodlamıştı. İso bu durumu bildiği için bir boncuk almıştı. Gözüyle aynı renk olan mavi kalpli bir boncuk. Boncuğu heyecanlı bir şekilde Fadime'ye götürmüştü. Fadime'ye "Bu da ben olayım Fadime." demişti. Fadime kabul edip takmıştı. Her saçını ördüğünde takıyordu. İso her o boncuğu görünce mutlu oluyordu.
Fadime anıları düşünmeyi bıraktı. Eskinin şeyleri düşünmenin faydası yoktu. O boncuğu hala saklıyordu. Neden sakladığını o da bilmiyordu. Hep yanında taşıyor onun şans getirdiğini düşünüyordu. Ama şuan yanında yoktu. Hastaneden sıkılmıştı. Çıkmak istiyordu. İso'yu alması için Zarife'ye mesaj attı. Sonra telefonu kapattıp dinlendi.

İki gün sonra

Fadime hastaneden çıkmıştı. Hazırlanmış İso'yu cezalandırmak için dışarı çıkıyordu ki kapıda duran Furtunalıları gördü. Hepsi silahlıydı ve silah abisine doğrultulmuştu.