-8. Bölüm- Karar

Emily yürüdü.

Adımlarını saymadı. Zaten saymayı hiç sevmezdi. Sayılar netti, o ise net hissetmiyordu. Şehir geceye doğru kapanıyordu. Dükkanlar kepenk indiriyor, ışıklar tek tek sönüyordu. İnsanlar evlerine dönüyordu. Emily’nin dönecek bir yeri vardı ama o yeri düşünmüyordu.

Bir bina daha yükseldi karşısında. Öncekilerden farklı değildi. Beton. Soğuk. Yüksek. Ama bu kez durmadı.

Kapısı açıktı.

İçeri girdi. Merdivenler loştu. Ampullerden biri yanıp sönüyordu. Işığın titreşimini duyamadı ama gördü. Her şey biraz kopuktu burada. Zaman, ses, dünya.

Basamakları çıkmaya başladı.

Bu kez acele etmedi. Elini korkuluğa koydu. Metal değildi. Betondu. Pürüzlüydü. Gerçekti. Her adımda kalbi hızlandı ama durmadı. Korku geri çekilmiyordu, sadece yer değiştiriyordu.

Bir kat.
Bir kat daha.

Yukarı çıktıkça şehir küçüldü. Işıklar noktaya dönüştü. İnsanlar kayboldu. Emily nefesini tuttuğunu fark etti. Sonra bıraktı. Göğsü hafifledi.

Son kata geldi.

Kapı kapalıydı ama kilitli değildi. İtti. Kapı açıldı.

Rüzgâr yüzüne çarptı. Sertti. Saçlarını savurdu. Emily bir adım attı. Sonra bir tane daha. Çatının kenarına yaklaştı. Aşağı baktı.

Yüksekti.

Bu kez geri çekilmedi.

Kalbi deli gibi atıyordu ama panik yoktu. İçinde garip bir sakinlik vardı. Sanki her şey olması gerektiği yere gelmişti. Gürültüsüz. Sessiz. Anlaşılır.

Ellerini iki yana açtı.

Martıları düşündü. Kanatlarını. Aç kalışlarını. Düşüşlerini. Annesini düşündü. Deniz’i. Onu sıkı sıkı tutan elleri. “Yavru martım” deyişi.

Emily gözlerini kapattı.

Uçmak istemediğini fark etti.
Sadece durmak istiyordu.
Ağırlığın kaybolmasını.
Dünyanın bir anlığına susmasını.

Bir adım daha attı.

Sonra durdu.

Ayağının altındaki boşluğu hissetti. Rüzgâr daha sert esti. Gözlerini açtı. Aşağı baktı. Yukarı baktı. Gökyüzü karanlıktı ama açıktı.

Emily nefes aldı.

Bu bir karar değildi.
Henüz değildi.

Ama artık geri dönüş de yoktu.

Kenarda durdu.
Ve ilk kez, gerçekten ne yapacağını düşünmeye başladı.