-7. Bölüm- Deniz

Emily yürümeyi bıraktığında hava kararmaya başlamıştı. Sokak lambaları yanıyordu. Işıklar sertti. Gölgeler uzun. Günün en sevmediği saat buydu. Ne gündüzdü ne gece. Arada kalmıştı. Kendisi gibi.

Bir apartmanın önünde durdu. Kapısına baktı. Tanıdıktı. Buradan daha önce geçip geçmediğini hatırlamadı ama yine de durdu. İçinde bir sıkışma oldu. Bu his yeni değildi. Sadece artık görmezden gelemiyordu.

Annesi geldi aklına.

Deniz’in elleri. Sürekli hareket hâlinde olan, hep bir şeyi tutmaya çalışan elleri. Kolunu çekişi. Omzuna koyduğu ağırlık. “Dur.” diyen bakışları. “Bekle.” diyen sessizliği.

Emily ilk kez annesinin sessizliğini düşündü.

Annesi bağırmıyordu. Yasaklarını yüksek sesle koymuyordu. Sadece kapatıyordu. Pencereleri. Kapıları. İhtimalleri.

Bir bankta oturdu. Çantasını kucağına aldı. Fermuarını açtı. Defterini çıkardı. Açmadı. Parmakları kapağın üzerinde gezindi. Çizmek istemedi. Bu kez kelimeler de gelmedi.

Başını kaldırdı.

Deniz yoktu. Martı yoktu. Yükseklik yoktu.

Ama annesi vardı.

Yokluğuyla.

Emily ilk kez şunu düşündü:
Ya annesi onu uçmaktan değil, düşmekten korumuyorsa?

Ya annesi, düşüşü ondan önce görmüşse?

Bu düşünce Emily’yi rahatlatmadı. Aksine daha da ağırlaştırdı. Çünkü korkunun kaynağı değişmişti. Artık annesi engel değil, aynaydı.

Ayağa kalktı.

Eve dönmedi. Ama uzaklaşmadı da. Arada bir yerde durdu. Kararsızlık tam olarak buydu. Ne kaçmak ne kalmak.

Emily başını gökyüzüne kaldırdı. Bulutlar vardı. Martılar görünmüyordu. Ama orada olduklarını biliyordu.

Deniz’i düşündü. Annesini değil. Deniz’i. Bir kadın olarak. Bir anne olarak. Bir insan olarak.

Bir an için eve dönmeyi düşündü. Kapıyı açmayı. Hiçbir şey olmamış gibi içeri girmeyi.

Sonra vazgeçti.

Bazı dönüşler daha tehlikeliydi.

Emily yürümeye devam etti. Bu kez nereye gittiğini bilmiyordu. Ama şunu biliyordu:
Annesinin korkusu artık onundu.

Ve onu ne yapacağını henüz bilmiyordu.