1-Davet

Hazır olan kahvemi aldım ve bilgisayarımın karşısına oturdum.
Bu kafeye sürekli gelirdim fazla kalabalık olmazdı fiyatlarda uygundu
yazdığım son yazılara baktım. Uzun süredir internet üzerinden yazdığım bir dergi vardı, paranormal olayları bir dergide topluyorum. Bastırmak gibi bir hayalim yok ama okuyan bir kitlem var.
Yazdıklarımı okuduktan sonra kahvemi köşeye koyup yazmaya devam ettim, yazı yazmayı bir şeyler öğrenmeyi ve gündemi takip etmeyi seviyorum bu yüzden gazeteci olmuştum. Yazıya devam ederken karşıma birinin oturduğunu hissettim göz ucuyla baktım bu kafede çalışan Moner idi.
“Hayalet avcısı gene iş başında ha” sırıttı
gülümsedim “ne o? izin mi aldın” kafasını salladı
“sen derginin ne zaman basıma göndereceksin?” diye sordu o da kahvesini yudumlarken
“öyle bir amacım yok yani şu anlık” ekrana dönüp yazmaya devam ettim aslında bugünün konusu basit gibi. Terk edilmiş bir köy ama basit bir terk edilme değil. Bu köy hakkında çok araştırdım ve insanlar ile konuştum, elimdeki bilgiler hala kanıtsızdı herkes farklı konuşuyor kimisi cinlerden bahsediyor, kimisi köyün faaliyetlerden uzak kaldığından o ortak karar ile köyü terk ettiklerini aslında bunu kaleme alma konusunda kararsızdım ama yazsam ne kaybedebilirim ki
o yüzden yaz viko.

Yazmaya devam ettim ve son satırları yazıp kahveden yeni bir yudum aldım
“yeni bölüm ne zaman?” Moner kalkmak için hazırlanırken söyledi
o benim okuyucularımdan andı hatta bana fikir bile veriyordu.
“Birkaç saate” derken laptopunu kapadım “yarın ne yazacaksın?” moner kalkarken mırıldandı “şeyi biliyor musun? eminim duymuşsundur kıyıda eski deniz feneri”
zamanında gündemdeydi “a evet bu olay iyi bir malzeme olabilir” kafamı salladım ve ben de gitmek için hazırlandım laptopumu çantaya koyup az kalmış kahvemi alıp çıktım.
Evde eminim ki müsait olamayacaktım sonuçta çalışıyorum müsait olunca kendime zaman ayırıyorum, eve yürürken aklımda sadece iş vardı
iş iş iş…

çöp konteynırlarının yanından geçerken çantamdan aldığım kedi mamasını çıkarıp döktüm o alabildiğim kadar her gün mama alıyordum, eve geldiğimde önce güzel bir duş aldım ve rahat kıyafetlerimle L koltuğuma oturdum.
Televizyonu açtım bir yandan bilgisayarımdan bana gönderilen e-postalara göz
gezdirdim. Gene yoğun haberler beni bekliyor… Kafamı kaldırıp karanlık koridora göz attım uzun süredir yalnız yaşıyordum kimsesiz, yapayalnız eminim ki anneme babam yokluğumu iyi idare ediyordur, belki de bir kilo almalıydım. Gözlerimi koridordan laptopun ekranına döndürdüm benim için sıkıcı kimi zaman üzücü köşe yazılarına derin bir nefes ile başladım.

Sabah her zamanki gibi kafeye gittim bu sefer gerçekten açtım hiçbir şey yiyemedim ama yanımda süt ve kedi maması vardı.
Tabii benim için değiller
kafenin önünde hamile bir kedi vardı kafasını eğmişti ona yaklaştım ve gülümsedim kedi bana yürüdü “annemi olacaksın sen?” gülmeye başladım moner kafenin dışına çıktı ve bana baktı
“yanında umarım kediler için mama geçirmişsindir” diye homurdandı “a evet ama bana kap bulman lazım”
“iyi deyip içeri girdi”
ah senin o mistik hayat neşen…
kediyi sevmeye devam ettim “cici anne yiyeyim mi seni?” bu kedi çok tatlıydı ama onun için endişelendim malum herkes iyi niyetli değil.
Moner elinde kapla gelince sütü çıkardım “senin gibi hayvan seven birini görmedim he” güldüm “ben sadece herkesin yapması gereken şeyi yapıyorum” mama ve sütü kedinin yakınına koyup içeri girdik her zaman oturduğum köşeye geçtim.
Moner bana baktı “her zamankinden mi?”
“Dur yanında bana sandviç de yapıp getirsene, unutma domates olmasın”
“hay hay” deyip yanımdan gitti, bense laptopun masaya koyup açtım deniz feneri konusunu yazmaya başlayacaktım. Söylentiye göre deniz feneri kendi kendine ötüp ışıklarını açıp kapatıyormuş ve o fenerde çalışan çoğu kişi ise kayıpmış hatta akşam fenerde kayıp kişileri gördüklerini iddia edenler bile var
Moner tepsideki sandviç ve kahveyi yanıma koydu “dünkü bölüm çok iyiydi bugün kaçta atacaksın?” gülümsedim “eh bilmem ama sanırım akşam 7 gibi”
kafasını salladı ve beni yalnız bıraktı
sandviç içten bir ısırık aldım gerçekten iyiydi yazıyı yazarken arkadan e-postaları açtım eğer bir tane gelirse en azından bildirim düşsün diye
mırıldanarak yazıları yazıp fotoları ekledim yarın ne yazsam diye düşünüyordum yavaş yavaş zaman geçince içerisinde dolmaya başladı tam o sıra aklıma yarının konusu geldi
sirenler korsanların korkulu rüyası, sesleriyle denizcilere cezp ederler ve sonra onları boğarlar.
Tabii gerçek olup olmadıkları tartışılır sadece yazmam gerek. Yazının bitmesine az kala bıraktım akşam devam edecektim. Gündemdeki haberlere göz atarken aniden e-posta bildirimin sesini duydum e-postalara girmeden önce Moner kahveyle önüme oturdu gelen mailin adını sesli bir şekilde söyledim
“Maleficium Aeternum” diye mırıldandım
Moner yudum aldığı kahvesini püskürttü” ney ney?!”
merakla ona baktım çünkü ne olduğunu bilmiyordum “ne ki bu?” diye sordum
“Hiç mi duymadın? olağandışı ve bazı cinayetlere göz atıp çözmeye çalışıyorlar bana sorarsan hepsi çatlağın teki düzgün kişi yok”
o bunları anlatırken internette aradım ve çıkan haberlere göz gezdirdim ve sesli şekilde söyledim
“Maleficium ekibi 10 yıllık cinayeti aralıyor” manuel kafasını cama çevirdi “işlerini iyi yapıyorlar ama iyi kafa yoktur onlarda”
“ niye ki?” diye sordum o bana dik dik baktı “niye mi bu insanlar ölü bedenler işe zaman geçiriyor hem sadece o değil paranormal olaylar” derin nefes aldı ve devam etti “aralarında bir kadın var beyaz saçlı en korkunçları o, çoğu insan ona ‘Hayaletlerin annesi’ lakabı ile sesleniyor. Onlar hakkında derginde yazı yazsan milyonlar okur…Hem sen nerden duydun ki bu ekibi?”
“dediğim gibi normalde bu ekibi bilmiyordum ama mailime o başlıkta bir mesaj gelmiş” Monerin gözleri şok olmuş şekilde bana bakıyordu “ekibe uzun süredir kimseyi almıyorlar belki sahterdir? Ama ne yazıyor e-postada”
derin nefes alıp okumaya başladım

“Sevgili Victoria Walker,
Yazılarınızı uzun bir süredir takip ediyoruz. Gözlem yeteneğiniz, detaylara olan hassasiyetiniz ve gerçeklerin peşindeki ısrarınız dikkatimizden kaçmadı. Kaleme aldığınız son yazılar, özellikle de paranormal olaylarla ilgili analizleriniz, yalnızca yeteneğinizi değil, aynı zamanda karanlığın sırlarını çözme konusundaki doğuştan gelen becerinizi de ortaya koyuyor.
Biz, Maleficium Aetenum, dünyanın gizemli ve görünmeyen yüzünü araştırmaya adanmış bir topluluğuz. Paranormal olayların ve açıklanamayan cinayetlerin ardındaki sırları açığa çıkarma misyonunu üstlenmiş bir ekip olarak, sizinle birlikte çalışmanın hem sizin hem de bizim için büyük bir kazanım olacağına inanıyoruz.
Ancak bu sırlar, düşündüğünüzden daha karmaşık ve tehlikeli olabilir. Bu yüzden, bir teklifimiz var: Ekibimize katılın ve birlikte bu karanlık dünyayı aydınlatalım.
Eğer bu daveti kabul ederseniz, size gönderilecek ilk görev hakkında daha fazla bilgi paylaşacağız. Bunun sıradan bir iş teklifinden çok daha fazlası olduğunu bilmelisiniz. Cesaret ve kararlılık, bu yolculuğun temel gereklilikleridir.
Kararınızı vermek için 24 saatiniz var. Kabul etmek isterseniz, bu e-postayı yanıtlayarak bizimle iletişime geçin. Sessizlik ise, davetimizi reddettiğiniz anlamına gelecektir.
Bir ışık yanar ama kimse ona dokunmaz, çünkü o ışık kaybolan birinin hatırasıdır. Siz hiç kaybolmuş bir ışığa rastladınız mı?"