Bölüm 2:Zamanın Akışı

Üç ay boyunca nefes almadan para bulmaya çalıştım. İş başvuruları, gece vardiyaları, satabileceğim ne varsa satmak… Ama yirmi milyon gibi bir sayı, ne yaparsan yap yerinden bile kıpırdamıyordu. Zaman geçtikçe içimdeki umut değil, sadece panik büyüyordu. Son haftaya girdiğimde artık sayıları düşünmüyordum bile, sadece geceleri uyuyamıyordum.
Üç ayın dolduğu gün kapım çaldı.
Kapıyı açtığımda karşımdaki manzarayı zaten biliyordum. Siyah takım elbisesi, soğuk bakışları ve yüzündeki o tanıdık ifadesiyle aynı adam karşımdaydı.
"Parayı topladın mı?" dedi direk fakat her zamanki sırıtması hala yüzündeydi.
Yutkunarak “Hayır.” dedim.
Adam başını hafifçe yana eğdi.“O zaman patronumuzun alternatif yolları devreye girsin mi?”
“Nasıl yani alternatif yollar?" diye sordum, kalbim deli gibi atıyordu.
"Patronumuzun keyfine bağlı,” dedi dalga geçer bir sesle. “Sana süre de verebilir, seni öldürtebilir de… ya da seni kullanabilir.”
“Kullanmak derken?” diye sordum fakat cevap gün kadar açıktı
Cevap vermedi. Sadece kolumdan tuttu.
"Gel.”
"Bekle—” dememe kalmadan iki adam daha ortaya çıktı. Direnmeye çalıştım ama güçleriyle beni apartmandan aşağı indirdiler. Siyah bir arabanın kapısı açıldı, içeri itildim. Kapı kapandığı an kalbim kulaklarımda çarpıyordu.
“Ne yapıyorsunuz siz?!” diye bağırdım.
Cevap yoktu...
Bir şey burnuma yaklaştırıldı ve birkaç saniye sonra dünya karardı.
Gözlerimi açtığımda başım zonkluyordu. Altımda yumuşak bir koltuk, etrafımda ağır bir sigara ve pahalı parfüm kokusu vardı. Doğrulmaya çalıştım ama bir ses beni durdurdu.
"Henüz kalkma." sesi derin ve sakince emretti..
Başımı kaldırdığımda geniş bir ofiste olduğumu gördüm. Karşımda büyük bir masa, arkasında ise siyah bir koltukta oturan bir adam vardı. Karanlık saçları düzgünce taranmıştı, yüzü soğuk ama garip şekilde dikkat çekiciydi. Gözleri direkt bana kilitlenmişti.
"Defne Yılmaz,” dedi yavaşça. "Seninle görüşeceğimiz zamanı sabırsızlıkla bekliyordum.”
"Ben…" Sesim titredi "Beni neden buraya getirdiniz?”
Adam hafifçe gülümsedi ama bu gülümseme içimi rahatlatmadı."Çünkü babanın borcu artık senin borcun. Ve üç ay geçti.”
"Param yok,” dedim hemen. "Ama çalışırım, bulurum—”
"Elbette," dedi sakinlikle. "Ama benim yollarımla."
Sessizlik çöktü. Kalbim deli gibi atıyordu. Bu odadan çıktığımda hayatımın eskisi gibi olmayacağını içimde çok net hissediyordum.
Adam geriye yaslandı.
“Kenan Demir,” dedi kendini tanıtır gibi. "Ve bu andan itibaren kaderinle ben ilgileniyorum.”