Bölüm 1:Herşeyden Habersiz

Her gün yaptığım gibi okula gitmek için hazırlanıyordum ta ki bir anda kaydedilmemiş bir numaram beni aradı açmamayı düşündüm ama nedense içimden açmamı söyleyen bir his geçti ve telefonumu açtım karşıdan tanımadığım bir kadın sesi geldi
"Merhabalar, Defne Yılmaz ile mi konuşuyorum?"
Kadının sesinde bir profesyonellik vardı, bir ciddilik kötü birşey olduğunun göstergesi..Başka bir şey düşünmeden hızlıca "Evet" diye cevap verdim
"İstanbul Büyükşehir Hastanesinden babanız Mehmet Demir hakkında arıyoruz bir araba kazası geçirdi ve şu an onu ameliyata alıcaz refakatçi olarak sizin telefon numaranız vardı o yüzden haber veriyoruz iyi günler.." Telefon kapanır
Bunu duyunca şok içinde kaldım babam İstanbul'daydı fakat ben Ankara'da yaşıyordum herşeyi bir öteye koyup acilen ilk uçakla İstanbul'a bir buçuk saat içinde gittim hastaneye gittiğimde ise ameliyathanenin önünde takım elbise giyen bir adam vardı beni görünce bi anda ayağa kaltı ve bana döndü
"Baban borcunu 4 yıldır ödemiyordu bizde ona küçük bir uyarı yaptık merak etme daha ölmez, ölemez patronumuz emir vermeden o borcu bitmeden ölmeyecek"
Adamın söyleri karşısında şok içinde kaldım babamın, benim babamın mafyaya borcu mu vardı? On yıldır ödeyemedimi? Şu an borcu ne kadar? Daha ne kadar ileri gidecekler? ve daha fazla fazla sorular kafamda dönerken bi anda aklıma babamın o tatlı gülümsemesi geldi, evimiz soyulduktan sonra bile beni yinede üniversiteye göndermek için para bulmuştu, tabi ya o borcu benim için almıştı..Başka birşey düşünmeden takım elbiseli adama döndüm..
"Borç ne kadar?Babamın borcunu ben ödeyeceğim"
Takım elbiseli adam gülcekmiş gibi oldu ama yine bir profosyenellikle cevap verdi
"Borç şu anda 20 Milyon ve ödemek istiyorsan sadece 3 ayın var yoksa patronumuzun emrine göre alternatif yollar denenicek"cebinden babanın borç senedini çıkartır "bunu imzalayınca borç senin olacak" kağıdı sana uzatır.
Takım elbiseli adamın bana uzattığı senedi anında imzalayıp geri veririm
"Şimdi borç benim üstümde dimi?"
Takım elbiseli adam başını sallayıp onaylar
"Evet borç şu an senin borcun, kolay gelsin."Takım elbiseli adam hastaneden gider
Takım elbiseli adam gidince ameliyathanenin önündeki koltuklara oturup babamın ameliyatının bitmesini beklerken bir saat geçer sonra iki sonra üç saat..Ameliyathaneden bir doktor üstü kanla kaplı bir şekilde çıkar.
"Maalesef babanız bitkisel hayata girdi, fakat durumu şu anda hala kritik babanızı ancak bir ay sonra görebilirsiniz"
Doktorun sözüne itiraz edemiyeceğim için sadece sessizce hastaneden çıkıp babamın evine doğru yol alırım küçük bir mahallenin küçük bir evinde kendimi bulurum borçlardan dolayı evine haciz geldiği için evde bir yorgandan harici hiç birşey yok ve ev çöp içindedir babamın benim üniversiteye gitmem için borçlandığı paranın babamın hayatını nasıl yansıdığını görünce daha da hüzünlenirim ve evdeki tek eşya olan yorgana sarılır ve ağlarım..
Herşeyin bir günde ne kadar hızlı değişebilceğini görmek...içimdeki hüzüne hiç yardımcı olmuyor