9. Bölüm açlık ve sessizlik

Açlık ve Sessizlik
Sıla, beş gündür neredeyse hiç yemek yemiyordu.
Kahvaltıda birkaç lokma alıp bırakıyor, öğle yemeğinde tabağına bakıp kalkıyor, akşam ise sadece su içiyordu. Mert bunu fark etmişti. Her seferinde tabağına bir şeyler koyuyor, ama Sıla yemiyordu. Konuşmuyordu da. Sadece susuyordu.
O sabah Mert, kahvaltı bitince Sıla’yı çalışma odasına çağırdı. Kapıyı kapatmadı. Sadece karşısındaki koltuğu gösterdi.
“Otur.”
Sıla oturdu. Ellerini dizlerinin üzerinde kavuşturdu. Mert masanın kenarına yaslandı.
“Yemiyorsun,” dedi. Sesinde öfke yoktu. Sadece ağır bir tespit. “Beş gündür neredeyse hiçbir şey yemedin. Ne yapmaya çalışıyorsun?”
Sıla başını kaldırmadı. “İstahım yok.”
“Yalan.” Mert’in sesi sertleşti. “Beni cezalandırmaya çalışıyorsun. Ama bu işe yaramaz. Sadece kendini hasta edersin.”
Sıla’nın parmakları gerildi. Hâlâ konuşmuyordu. Karnı ağrıyordu ama belli etmemeye çalışıyordu. Mert bir adım yaklaştı ama dokunmadı. Sadece eğildi, sesini alçalttı.
“Berk’i özlüyorsun. Biliyorum. Onunla konuşmak, ona sarılmak istiyorsun. Ama şu an o da burada değil. Ve sen… kendini aç bırakarak hiçbir şey çözemezsin.”
Sıla’nın gözleri doldu ama yaşını silmedi. Mert de uzanıp silmedi. Sadece izledi.
“Bu sessizlik uzun sürmez,” diye fısıldadı. “Ama açlığın… seni yorar. Ve yorgun düştüğünde, her şey daha da zorlaşır.”
Sıla ayağa kalktı. Mert’in yanından geçip odadan çıktı. Hiçbir şey demedi.
Ama karnı, her zamankinden daha çok sızlıyordu.