2.Bölüm

Lucas'ın dizleri titremeye başladı.

Bu gerçek olamazdı.

Yıllardır kabuslar görüyordu ama hiçbiri bu kadar gerçek hissettirmemişti.

Koltuğun kenarına tutundu.

Karşısındaki at kıpırdamadan ona bakıyordu.

Silver Comet.

Öldüğünü kendi gözleriyle görmüştü.

Buna emindi.

"Hayır..." diye fısıldadı Lucas.

Atın ağzı yavaşça açıldı.

"Lucas."

Lucas bir adım geri çekildi.

Kalbi göğsünü parçalayacakmış gibi atıyordu.

"Lucas."

Ses sakindi.

Neredeyse üzgün gibiydi.

Lucas başını iki eliyle tuttu.

"Bu gerçek değil..."

"Lucas."

At yerinden kalkmadı.

Sadece ona bakıyordu.

Yağmurun sesi evin içinde yankılanıyordu.

Telefon yeniden çalmaya başladı.

Lucas irkildi.

Ama gözlerini attan ayıramıyordu.

"Lucas."

Bu sefer ses biraz daha yakındı.

Sanki odanın her yerinden geliyordu.

Lucas'ın nefesi hızlandı.

Atın gözleri bir anlığına eski yarış günlerini hatırlattı.

Başlangıç çizgisini.

Kalabalığın sesini.

Ve o günü.

Kazayı.

ve sonra yere yığıldı