1. Bölüm

– Sessizlik
Telefon çalıyordu.
Lucas birkaç saniye boyunca tavana baktı. Arayan numarayı tanımıyordu.
Açmadı.
Telefon sustu.
Bir dakika sonra tekrar çaldı.
Lucas derin bir nefes verdi ve telefonu eline aldı.
"Efendim?"
"Lucas Reed ile mi görüşüyorum?"
Karşıdaki ses gençti.
"Eğer para isteyeceksen yanlış numara."
"Hayır, ben Ethan. Üniversite öğrencisiyim. Sizinle röportaj yapmak istiyorum."
Lucas gözlerini devirdi.
"On beş yıl geç kaldın."
Telefonu kapattı.
Koltuktan kalkıp mutfağa gitti. Buzdolabında pek bir şey yoktu. Yarım şişe su ve iki gün önce aldığı sandviç.
Pencereye yaklaştı.
Yağmur hâlâ yağıyordu.
Bir zamanlar yağmurlu günleri severdi. Yarış pistindeki çamur kokusunu, tribünlerin gürültüsünü, başlangıç kapılarının açıldığı anı...
Şimdi bunları düşünmek bile istemiyordu.
Masanın üzerindeki gazeteyi aldı. Son sayfalarda at yarışlarıyla ilgili küçük bir haber vardı.
Haberde yeni bir jokeyden bahsediliyordu.
"Yeni neslin yıldızı."
Lucas istemsizce güldü.
Eskiden bu başlıklar onun içindi.
Gazeteyi buruşturup kenara attı.
Tam o sırada kapı çaldı.
Bir kez.
Sonra bir kez daha.
Lucas kaşlarını çattı.
Onu ziyaret eden kimse yoktu.
Neredeyse hiç kimse.