5. Bölüm

"Sylion bekle. Bu kadar ani karar veremezsin. Baban bile düşünmeden hareket etmezdi. Durum böyle hemen karar alınacak bir şey değil. Her şeyi hepsini neler olacak olmayacak. Hepsini düşünmeliyiz. Sylion lütfen.”
“Hayır anne bunun için artık çok geç. Ben yeterince düşündüm. En doğrusu dışarı çıkmak ve araştırmak. Dışarıda neler oluyor bilmiyoruz. O kadar içerde kaldık ki düşmanımız varsa bile elini kolunu sallayarak planlarını yapıp hayata geçirmiştir. Çok geride kaldık. Hiçbir şey bilmiyoruz. Losse haklıydı efsanelere inanarak hareket etmememiz gerekiyordu. Kendi aklımızı kullanmalıydık.”
“Senin aklını Losse'nin karıştırdığı belli. O kıza hiçbir zaman güvenmemiştim ama baban ısrarla ona bakmak istedi. Israrla ona iyi davrandı. Ama senin bilmediğin bir şey var Sylion. O kız hiçbir zaman yanımızda olmamalıydı. Hele ki sizin yanınızda.” Sylion şaşırmıştı. İlk defa Losse hakkında böyle konuşmuştu. Onu sevmediğini üvey olduğunu biliyordu ama bu kadarı ve böyle düşündüğünü bilmiyordu. Losse'u tanıyan çok severdi sıcak kanlı sevecen biriydi. Ona nasıl böyle bir şey dediğini anlayamamıştı. Sylion sanki Losse dinliyor mu diye etrafına baktı sessizce konuşarak öne eğildi.
“ Sen neler diyorsun anne. Bunlar nasıl sözler. Losse senin de bir kızın. Ona sen baktın. Onu sen yetiştirdin. Burada bize zarar verecek en son kişi odur.” Sylion hayal kırıklığına uğramıştı. Losse hepsini duymuştu. Lirielin onu sevmediğini biliyordu ama bu kadar değildi. Neden öyle demişti. Ne biliyor da bu kadar korkuyordu. Losse hakkında neler saklıyordu.
“Evet ben yetiştirdim. Benim sayemde iyi biri oldu zaten. Onun anne ve babasını bil…..” tam sözünü bitiremeden soylular dışar çıktı. Lirien onlara bakarak yanlarına gitti ve onları yolcu etti. Bu konuşma burada bitmemişti. Losse arkasını kulube'ye yaslamış öylece boşluğa dalmıştı. Kael onun yanına geldi.
“Ne oldu! Neden hala buradasın. Seni görecekler şimdi.” Losse hemen kendini sirkeledi ve Kael'e baktı. Hiçbir şey demeden uzaklaştı oradan. Kael arkasından seslenemedi. Losse nasıl koştuğunu eve nasıl vardığını bilmiyordu. Sylion ise annesinin söyledikleri ile kalakalmıştı orda. En son ne diyecekti. Anne ve babası kimdi. Losse'yi iyi birine dönüştürdüm ne demekti. Onu orada bekledi. Bunu ona sormak zorundaydı yoksa bu gece asla uyuyamazdı. Bekledi ama annesi gelmedi. O gece kimse için pek iyi bir gece olmamıştı. Kimse uyuyamamıştı. Ve öylece gece bitti.
Sabah olmuştu. Losse ve Nyriel yan yana uzanıyordu. Nyriel sanki huzurlu bir yerde hiçbir şey olmamış da her zamanki gibi mışıl mışıl uyuyordu. Losse bir iki saat uyuduğunu tek hatırlıyordu . Geri kalan zamanını pencereden dışarı bakarak geçirmişti. Gece boyunca Girth'leri değil de Liriel in söylediklerini düşünmüştü. Gördüğü rüyalar gerçek miydi o zaman. O rüyaları kabus olarak geçiştirmişti. Ama ya değilse. Ya gördükleri doğruysa. Bu konuşmalardan sonra o rüyaları tekrar görmek istemediğini hissetti. Ve bunun için dua etti tanrıya. Sonra aniden kapı ağzında ses duydu. Biri geldi. Liriel'di. Losse hemen uyuyor numarası yaparak Nyriel'e sarılıp gözlerini kapattı. Liriel içeri girdi ve onlara yaklaştı. Uzunca bir onları seyretti. Hafif hıçkırık sesi geliyordu. Liriel ağlıyordu. Yatağa oturup Nyrielin saçını okşadı. Sonrada Losse'ye baktı. Onun da saçını okşadı. Losse bunu beklemiyordu. O konuşmadan sonra ona karşı sert olacağını düşünmüştü. Ama tam tersi Liriel onları severek ağladı ve her ikisine de öpücük kondurdu. Sylion kapıda onları izliyordu. Annesinin Losse u sevdiğini ve aslında korkudan ne dediğini bilmediğini düşündü. Haklıydı Liriel kimsesin incinmesini istemiyordu hele ki çocuklarının. Luthar'dan sonra böyle bir şeyi düşünmek istemiyordu. Losse u seviyordu ama onun bir gün gideceğini ve herkesi yavaş yavaş kaybedeceğini düşünüyordu. Sebepleri vardı hem de haklı sebepleri. Luthar onu dinlememişti. Gelecekte neler olacağını bilemezdi. Kimin haklı olduğunu kimin neler yapabileceğini de kimse bilemezdi. Yapılan en ufak iyilik bir çok şeyin önüne geçebilirdi. Luthar buna inanıyordu. Liriel onunla konuşmasını hatırladı.