1. Bölüm

“Bu ağaçlar bu kadar fazlamıydı.” Bir anlığına ayağı kayar ve dizinin üstüne çöker. “Bu yıl neden bu kadar fazla kar yağıyor ki neredeyse zor yürüyorum. Gerçi onca şeyden sonra sanki dünya bizden o kadar bıkmış ki daha fazla görmek istemiyor gibi heryeri kaplamış. Ahh! Nyrieeel!”
“Neden ben bu kızla bu kadar uğraşıyorum ki!” biraz daha ilerledikten sonra.
“Nyrieeel! Çiçekler aşkına ne yapıyorsun sen burada” Açık bir alanda karlardan büyük bir ev yapmış ve yanında oturmuş evi izliyordu. Bu inanılmaz bir şeydi. Her detayı o kadar özenliydi ki sanki küçük bir dünya yaratmıştı. Her yeri detaylı ve daha önce görülmemiş şekiller vardı.
“Annen seni çok merak etti. Ahh Nyriel. Böylece ormanda tek başına gezemezsin. Etrafın tehlikeli olduğunu daha kaç defa demem gerekiyor sana”
“Sürekli evde oturup duruyorum. Kimse benimle oynamak istemiyor Losse. Celinor da kimse yok neredeyse”
“Ahh Nyriel bunu nedenini biliyorsun etrafına bak kimse bunu riske atmak istemez.”
“ Bu ne zaman bitecek Losse. Eski günlerden bahsediyorsunuz o zamanlar ne kadar güzelmiş. Babamı da özlüyorum.”
“Nyriel!”onu kucağına alır ve sımsıkı sarılır. Yavaşça aşağı indirir. Ona ne diyeceğini artık bilemiyor. Ne denebilirdi ki ailesini kaybeden birine. Yüzündeki yaşları siler ve elinden tutar. O sırada yaptığı eve bakarlar.
“Gittikçe şaheser yaratmaya başlıyorsun.”
“Kimse senin gibi olamaz Losse ben bile”
“Ahh olan var aslında” hüzünle eve bakar Losse'nin el hareketiyle elinden süzülen kar taneleriyle evin üstüne FİONWEN'NİN ESERİ yazar ve yavaşça eve dönmeye başlarlar.
“Annen ile babanı merak ediyor musun Losse. Onları yaptıkları yerlerle tanıyoruz hele Celinor ahh! düşününce onlara çektiğin o kadar belli ki”
“Merak etmez olur muyum Nyriel. Bazen onları aramak ve neler olduğunu öğrenmek istiyorum.”
“Bu çok tehlikeli olur Losse”
“Bunu sen mi diyorsun ufaklık” Nyriel gülümser. Biraz daha ilerledikten sonra onları sığ bir alan karşılar. Tam arasından geçerken bir ses duyarlar. Sağ taraftan bir hışırtı sesi. Kısık sesle “oda neydi Losse.” “şşşşş sessiz ol. Yanimdan ayrılma.” Losse elindeki ok yayını yavaşça kaldırır ve ok yerleştirir. Tam o sırada arka taraftan ses gelir ve Losse tam oku arka tarafa doğru döndürdüğü gibi oku atar. Ok tamda ona değecekken ani hareketle sağa yatıp oktan kaçar.
“ hey hey hey! Tanrım neredeyse oku göğüsüme saplıyordun Losse.”
“ Kael! Ah tanrım. Aklını mı kaçırdın. Öylece sessiz gelinir mi.”
“Geç oldu Losse. Sylion sizi kontrol etmemi istedi. Nerede kaldınız . Bu kadar dışarda durmamanız gerekir.” Kızlara doğru yürür kollarını önde bağlayarak Nyriele doğru eğilir. “Seni pekte güzel şeyler beklemiyor ufaklık. Annen baya sinirli. Daha öncekinden bile fazla.”
“Kael!” kaele sert bakar ve nyriele eğilir.
“Her zamanki Lirieldir. Fazla kızdığını sanmıyorum. Daha fazla bekletmeyelim gitsek iyi olacak.” Ormanadan bir süre yürüdükten sonra Nimlotha'ya varırlar. Liriel evin yanındaki ağacın yanında kolları birleşik bekliyordu. Yanında da Sylion duruyordu. Sylion birkaç kişiyle konuşuyordu. Onlar koruyuculardı. Muhtemelen Losse ve Nyrieli aramalarını söylemiş ve onları bulamayıp geri gelmişlerdi. Liriel'in yüzünde o kadar korku ifadesi vardı ki Losse bile durumun ciddi olduğunu farkına vardı. Birşeyler olmuştu. Liriel e yaklaştılar Liriel el işaretiyle Nyriel'e evi gösterdi. Nyriel Losse bakarak eve geçti yaptığı şeyin büyük olduğunu ve durumun losse patlayacaığını anlamıştı. Nyriel içeri girdikten sonra Liriel Losse yakınlaşıp bağırarak konuştu.