Bir kadının değişimi

Yıllar önce,

Şeytan...
Şeytan, herkesin ruhunda bir tutam vardır.
Benimki o günden sonra ortaya çıktı.
Delirmiş dediler.
Hayır.
Ben deli olarak doğdum.
Bir parçam özgür kaldı o gün sadece.
Siyah dantelli gelinliğim...
Ellerimdeki kara güllerle gömdüm toprağa kalbimi. And içtim, onu kor ateşler de yakacaktım.
Terk edilmiş...
Yanlız kalmıştım.
Ama, yanlız olmak yalancıların arasında yaşamaktan bin kat iyidir. Tek bir damla gözyaşı döktüm. Bir daha da dökmedim. Beni bırakan bir adam için mi dökecektim gözyaşları mı?
Bu aptallık olurdu.
Delilik ile aptallık arasında fark vardır.
Bense, ilk kartım. Elimdeki kara gülleri yağmurdan nemlenmiş toprağa attım. Onların yeri yanlızca topraktı. Benim ellerim değil. Yenildiğim yerde durmadım. Ancak acizler durur yenildiği yerde. Ağır adımlarımla sağlam kararımla düğün bahçesinde yürüdüm. Başımı dik tuttum, kraliçe gibi. Ülkemin kraliçesi olmayabilirim, lakin kendimin kraliçesiyim. Kraliçeler taçları yere düşmesin diye kafalarını hep dik tutarlar.

O günden sonra kalbimin kapılarını sonsuza dek kapattım. Böylesi daha güvenli. Böylesi daha iyi.

Yıllar geçmiş, o gün eski de kalmıştı.
Her şey eski de kalıyor...
O zaman yas tutmanın ne anlamı var?
Ölürken de unutacağız her şeyi...
İnsanları dert etmenin ne manası var?