İlk ders

Aramızda geçen bu konuşmayı gören Öykü'nün gözlerinden sen bittin bakışını okuyabiliyordum. Can ile bir iki dakika boyunca (sohbet gibi bi şeydi bende anlamadım ne olduğunu) konuşmaya devam ettik. Konuşmayı sonlandırmak istercesine son söylediği şeye sadece kafamı sallayarak yanıtladım. Ama inanın ne söylediğini bile anlamadım. Sonrada kulaklığımı takıp gerçek dünyayla aramdaki tûm bağı kopardım. Tabi bu kopukluk sadece hoca gelene kadar sürdü. Hoca gelince hocayla selamlastık ve hoca direkt derse geçti. Bana kendimi tanıttırmaması kendimi iyi hissettmemi sağladı. Aslında asosyal veya anksiyete atakları yaşayan biri değilim. Sadece insanların beni çok yakından tanıması fikri hiç hoşuma gitmiyor. Hocanın dersi bittiğinde Can sohbet başlatmak istercesine sınıftan çıkmak üzere olan hocayı gösterip "çok kafa hocadır. Dersleri su gibi akıp geçer. Kendini sana tanıtmadı ama ben tanıtıyım. Adı Batuhan. Ama biz Batu hocam diyoruz genelde. Daha bir ders oldu ama eminim sende sevmişsindir" dedi. Kafamı önümdeki defterden kaldırıp "Evet ders çok iyi geçti çok akıcı anlatıyor" dedim ve ayağa kalktım "kantine gidiyorum. Bi şey idter misin" diye sordum. Kafasını hayır anlamında iki tarafa salladı ve "teşekkür ederim" dedi...