2.bölüm

Seanslarım bitmişti.

Çok yorgundum.Fiziksel olarak değil mental olarak.

En sevdiğim pastaneye girip açelyayı aradım.

“Sevgili ev arkadaşım, yeni iş hediyen olarak sana yüzüncü eklerimi almak istiyorum.Hangisinden istersiniz?”dedim gülerek.

Açelya ev arkadaşımdı.
İlk okuldan beri arkadaştık.

Aynı ilkokul,aynı ortaokul, aynı lise,aynı üniversite.

Malesef açelya sabit bir işte çalışamıyordu.
Sebebi ise sıkılmasıymış.

Sorduğumda “Hergün aynı insanlar,aynı iş.Her günü aynı yaşıyacaksam ertesi güne neden uyanacakmışım.”
Diyordu.

Yani kendince haklıydı.

“Frambuazlı ve çikolatalı gelince ilk günümü anlatıcam çabuk ol eklerim benim.”
Gülüp kapattım.

Açelya enerjik, morelini asla bozmayan biriydi.
Eğlencesine çok düşkündü.
Sık sık eğlenmeye giderdik.

“Merhaba.Çikolatalı ve frambuazlı ekler alabilirmiyim?”

Hanımefendi eklerleri kutuya koyarken bende cüzdanımı arıyordum.

Bir psikolog olabilirdim.
Zihnim toplu olabilirdi belki ama çantam zihnimin aksine darmadağındı.

Çantamı altına üstüne etmeme rağmen cüzdanımı bulamıyordum.

“Hadi be ablacığım seni mi bekliyeceğiz işten çıktık.”

İnsanların bağırması ile çantamı daha fazla karıştırdım ama bulamıyordum.

“Buyrun hanımefendi burdan çekin.”

Önüme uzatılan karta baktım.

Üstünde american express yazan dumanlı titanyum tonunda bir kredi kartıydı.

Sahibine baktığımda gördüğüm kişi kesinlikle aklımın ucundan geçmeyen biriydi.

Pars bey.

Ben bunu kabul edemem.”
Derken arkadaki adam daha çok bağırmaya başladı.
Öyleki pastanedeki herkes duymuş ve bize bakıyordu.

“Hadi be abla sabaha kadar seni mi bekleyelim.”

Par bey bana gülümseyerek arkasını döndü adam bakışlarında ne gördüyse ilk bağırmayı kesti sonra adem elması hareket etti sertçe yutkunmuştu.
Arkasına bakmadan geri geri adım atarak koşar adımlarla pastaneden çıktı.

O süre zarfında kasadaki kadın karttan eklerlerin parasını çekmiş, kartı pars beye, eklerleri bana uzatarak gülümsüyordu.

Bir cevabımı bekleseydin be abla

Pastanenin önüne geldiğimizde mahçupca konuşmaya başladım.

“Kusura bakmayın cüzdanımı nerde unutmuşum bilmiyorum aslında kabul etmeyecektim ama kasadaki abla sagolsun heme-“

“Sorun yok Parla hanım.Bir kahve borcunuz var artık.”
Dedi gülümseyerek Pars bey.

Güldüm.
Benim aksime heyecanlı konuşmak yerine sakin ve kendinden emin konuşuyordu.

“Peki öyle olsun.”

“Siz hallettiniz mi?”diye bir soru yönelttim.

Anlayamamış olacak ki, kaşlarını çatarak bakmaya devam etti.

“Anlamadım neyi?”

“Duygularınızı açmayı halledebildiniz mi?”
Dedim gülümseyerek.

Gülümsedi.Yanaklarındaki derin çukurları görmemi sağladı.

Elini ensesine götürerek konusmaya başladı.

“İlk adımı attım sayılır.”

Gülümsedim.

“Sizin adınıza sevindim.”

“Peki sizin var mı duygularınızı açmayı beklediğiniz biri?”
Diye bir soru yöneltmişti Pars bey.

“Hayır.Olsa da beklemezdim.Sabırsız biriyim ben biraz hemen söylemek isterdim.”

Anladım dercesine kafasını salladı.
Ne ara bu kadar yürümüştük bilmiyorum ama arabamın önüne kadar gelmiştik.

“İsterseniz sizi bırakabilirim gideceğiniz yere kadar?”
Dedi arabasını eliyle göstererek.

Arabalara ilgim vardı biraz.çok bilgim yoktu ama görünüşlerini ve adlarını biliyordum en azından.

Mercedes Benz SUV modeliydi.

“Teşekkür ederim bende arabamla geldim onla gidebilirim iyi geceler.”

Eklerleri avucuna atıp yiyen açelya ya kahkaha attım.

“Boğulucaksın.”

Beni dinlemiyordu bile yemeye devam ediyordu.

“En fazla kaç tanesini aynı anda yiyebilirim diye bir test yapıyorum eklerparem dur.”
Diyerek devam etti.

Bende gülmeye devam ederek mutfağa gittim susamıştım.

Mutfak tezgahının üstüne koyduğum telefonumun ışığı yanıp sönünce gelen mesaja baktım.

Bilinmeyen numara:Numarınızı asistanınızdan Aldım eve gittiğiniz mi diye merak ettim
Pars ben

Gülümsedim.
İlk defa bir danışanım beni düşünüyordu genelde ben onları düşünürdüm.

Ben:Evet eve geldim ekler için tekrar teşekkür ederim kahve borcumu ödeyeceğim iyi geceler Pars bey

Numarayı Pars bey diye kayıt edererek WhatsApp’a tekrar girdim.

Pars bey:Sorun değil iyi geceler Parla hanım 

Gülümseyerek telefonumu cebime koydum,suyumu alıp açelyanın yanına gittim.

~

İşe gidememiş bütün seanslarımı ertesi güne erteletmiştim neden mi ?

Çünkü hastanedeydim.

Açelya aşırı tatlı yemesinden dolayı “Hiperglisemi” yani şeker krizi geçirmişti.

“Sana dedim çok yeme diye açelya.”
Sinirim sesime de yansımıştı.

Hiç uyku uyuyamamıştım.
Ve uykusuzluk beni mahvediyordu.

“Sen bana çok yeme demedin boğulucaksın dedin hatırlatırım şekerim.”
Hâlâ gülmeye devam ediyordu.

“Şeker diyorsun şuan bile sana inanamıyorum.”

Dediklerime cevap vermeyip kendi sorduğu soruya cevap verdi.

“Büyük ihtimalle işe ikinci günden gitmediğim için kovulmuşumdur.”

Elimle alnıma vurdum.

Napıcaktık biz böyle ?

3.bölüm

“Hanım efendi neden böyle yapıyorsunuz lüfen bağırmayı kesin”

Kadın ayağa kalkmış bağırarak”Delirdim ben diyorum hanımefendi kocam beni delirtti. Kaç kere aldattı biliyor musunuz? Yatırın beni kliniğe. Ben o eve birdaha dönemem.”

Ceyda hanıma üzülüyordum.
Her seansımızda böyle bağırıyor sonra gidiyor, diğer seansta yine böyle bağırıyordu.

Travma sonrası stres bozukluğu yaşıyordu.

“Evet sizi anlıyorum Ceyda hanım evinize gitmek istemiyorsunuz ama kliniğe evine gitmek istemeyen herkesi yatıramayız sizde beni anlayın lütfen.”

“Sizi anlıyorum ama o herifi affetmeyeceğim!”
Bağırarak çıktı.
Her seanstaki gibi.

Ellerimle yüzümü sıvaslayıp ofladım.

Psikolog olmayı çok seviyordum hayalimdeki mesleği yapıyordum ancak bazen bende kendimi kötü hissedebiliyordum.

Terzi kendi söküğünü dikemez dedikleri ne kadar da doğruydu.
Kendi dertlerime derman olmayı başaramıyordum.

Masamın üstündeki çiçeğe baktım.

Bugün gelen çiçek orkideydi.
Üstünde bir not vardı.

“Birine orkide vermek “Dünyamda açan ilk çiçek sensin”diye bir yazı okumuştum.O yüzden sana orkide yollamak istedim, çünkü benim dünyamda açan ilk çiçek sensin Parla :)”

Birinin her gün özenerek çiçek seçmesi ve notlar yazması bana nedense tuhaf geliyordu.

Daha beni tanımadan nasıl bu kadar sevebilirdi ki?