1.bölüm

iş günümdü.

Ofisimin camını silerken, elimden bezin kaymasıyla yere düşüşünü izledim. Sinirlerim zaten yeterince gergindi. Mükemmel bir başlangıç, Parla. Gerçekten.

Masamın arkasına geçip defterimi açtım.Danışanımı bekliyordum. Adı Pars Demirtaş’tı. İsmi bile sert geliyordu kulağa. Cumhuriyet başsavcısıydı. Ne sorunu olabilir ki? Boşanma süreci, tükenmişlik sendromu, belki öfke kontrolü… Belki de hiçbir şey. Sadece konuşmaya ihtiyacı vardır.

Kapı çalındı.
“Girebilirsiniz,” dedim, sesimi olabildiğince sabit tutarak.

İçeri Koyu gri tonlarında takım elbiseli biri girdi. Gözleri… siyah değildi. Daha derin bir şeydi o bakışta. Sanki beni tanıyormuş gibi baktı. Ama tanımıyordu. Tanımamalıydı.

Ayağa kalktım. “Buyurun Pars Bey. Parla ben. Memnun oldum.”

"Bende memnun oldum Parla hanım."

Masama geçtim. O da karşıya oturdu.
Not defterimi açtım.

“Neden buradasınız?” dedim.

Sessizlik.

Sonra bir cümle.

“Çünkü birine aşığım.”

Kelimeleri önce duyamadım sandım. Kaşlarım hafifçe çatıldı. ““Sevgi… Güzel bir şey. Ama takıntı çok tehlikeli olabilir. Peki, ne kadar büyük bir sevgi bu? Gerçekten bir sevgi mi, yoksa sadece bir takıntı mı?"

Gözlerini bana dikti.

“Takıntılı olan zarar verir Parla hanım. Ben onun saçının teline bile dokunamam.”

O an nefesim boğazımda düğümlendi.

"Peki madem öyle neden burdasınız?"diye sordum.Gerçekten merak ediyordum.

"Çünkü bu sevgiyi durdurmaya da çalışsam önüne geçemiyorum Parla hanım."

"Neden önüne geçme gereği duyuyorsunuz?Birinden hoşlanmanız çok normal,herkesin başına gelebilir."

"Çünkü...Hoşlandığım kişinin benden haberi yok."
Duyduklarımla küçük bir şok yaşadım.

Ama ne diyebilirdim,ben bir psikolog'um insanların dertlerini dinlemek ve çözmek için burdayım,yargılamak için değil.

"Peki...anlıyorum sizi,hiç duygularınızı açıklamayı düşündünüz mü?Belki karşınızdaki kişi de sizden hoşlanıyordur."dedim gülümseyerek.

Bakışlarından bir parıltı geçti anlamlandıramadığım, bir saniye sürdü sonra geçti.
Belkide bana öyle gelmişti.

"Çünkü tanışmıyoruz,Yani ben onu tanıyorum ama o beni tanımıyor."

"Anlıyorum pars bey benim size tavsiyem duygularınızı açmanız, Hoşlandığınız kişiyle tanışmanız çünkü insanlar duygularını içine atarlarsa bir süreden sonra patlama yaşarlar.Patlama da olur olmadık yerlerde aniden ağlamalar,panik atak krizleri olabilir.Bunun önüne geçmek için duygularınızı açmanızı öneririm."dedim anlayışla.

Bir yandan defterime not alıyordum.
Pars beyi dinlerken kalemimin arkasıyla kızıl saçlarımın buklelerini dokunuyordum.

Bir ara gözleri kalemin arasında dolanan kızıl saçlarımda dolandı,sonra gözlerime bakmaya devam edip anlatmaya devam etti.

"Haklısınız belki de sizin dediğiniz gibi yapmalı ve açılmalıyımdır."

Gülümseyerek cevap verdim.
"Evet kim bilir belki de hoşlantınız karşılıklıdır."

Uzun uzun baktı. Sanki bir cevap bekliyormuş gibi.

"Belki de..."diyerek gülümsedi.

Seans saatimiz dolmuştu.
Bunu anlamış olmali ki ayağa kalkmıştı.
Bende ayağa kalkıp elimi uzattım.

"Tanıştığımıza memnun oldum Pars bey.Birdahaki seansımızda görüşmek üzere."

"Bende memnun oldum.Görüşmek üzere Parla hanım."

Ellerimizi ayırdım masama geri döndüm ve sıradaki danışmanımı beklemeye devam ettim.