"Sofradaki Gölge"

Keyifli okumalar ✨

Seren Alaz

Yine sıkıcı bir yemek sofrası... Bugün evde misafirler vardı. Çocukluk arkadaşım Beren de bizimleydi. Aslında, ‘arkadaş’ demek bile içime sinmiyordu. Çocukluk yıllarımızı birlikte geçirmiş olsak da, onun o yapmacık halleri, içten pazarlıklı tavırları ve kendini beğenmişliği her zaman midemi bulandırmıştı. Beren'in yanında fazladan bir dakika geçirmek bile sinirlerimi zorluyordu. Ama onunla aynı sofrada oturmak zorundaydım. Babam istemişti.

“Seren,” dedi babam aniden. Dalgınlığımdan sıyrılıp başımı kaldırdım. Onun keskin ve otoriter bakışları gözlerime saplandı. Savaş Alaz… Sadece soyadının bile İstanbul’un karanlık sokaklarında bir ağırlığı vardı. Türkiye’nin en büyük mafya liderlerinden biri olarak, dışarıya karşı acımasız bir canavarı oynardı. Ama evin içinde, özellikle annemin yanında, daha farklı biriydi. Onunla her göz göze geldiğimde, içinde sakladığı karanlıkla yüzleşir gibi hissederdim.

Babamın yanındaki sandalyede oturan annem Nazlı, ince uzun elleriyle sofrayı kontrol ediyor, misafirlere sürekli ikramlarda bulunuyordu. Özellikle Beren'e öyle bir ilgi gösteriyordu ki, içim içimi yiyordu. Annem, Beren’e adeta kendi kızıymış gibi davranıyordu. Bu kadar sahte bir tablo görmek sinirlerimi bozuyordu.

Beren’in bakışları, sofradaki başka bir yöne kaymıştı: kardeşim Barış’a. Gözleri Barış’ın üzerinde bir avcı gibi gezinirken, Barış ise onu umursamaz bir tavırla çatalını tabağına vuruyordu. Barış’ın hiçbir zaman Beren’e ilgi göstermemesi beni her seferinde bir nebze rahatlatırdı.

“Zorlama şu kızı, Nazlı,” dedi babam, anneme dönerek.

Annem iç geçirdi. “Ama çok cılız kalmış yavrucak. Sanarsın sekiz yaşında bir kız çocuğu,” diyerek bana baktı. Kaşlarımı çattım. Bu imaya alışkındım ama can sıkıcıydı.

Artık daha fazla katlanamayacaktım. Usulca sandalyemden kalktım, sofradakilere kısa bir bakış fırlatıp yukarı odama çıktım. Üzerimi değiştirip rahat bir gecelik giydim. Kitaplığımdan bir şişe şarap aldım. Her zamanki gibi pencere kenarına oturup İstanbul'un gece manzarasını izlemeye başladım.

Şehir ışıkları, her zamanki gibi kaotik ve göz alıcıydı. Altımda akan hayatın içinde herkesin bir sırrı vardı. Her pencerenin arkasında başka bir hikâye, her sokakta başka bir günah saklıydı. Ama hepsinden öte, bu evin içinde bir sır vardı. Ve o sır, bir gün patlayacak gibiydi. Bunu her geçen gün daha çok hissediyordum.

Dışarıyı izlerken derin düşüncelere daldım. Annemle babamın ilk tanıştığı günü hatırladım. Babam, o zamanlar bu kadar tehlikeli biri değildi. Genç bir girişimciydi, daha yeni mafya dünyasının eşiğinde yürümeye başlamıştı. Annem, onun bu yönünden habersiz, aşkla bağlanmıştı. Ama zamanla, işin rengi değişmiş, güç ve hırs, babamı dönüştürmüştü.

Tam o anda... bir çığlık sesiyle irkildim. Camdan dışarı fırlayarak baktım ama karanlık dışında bir şey göremedim. Panikle odamdan çıktım ve merdivenlerden aşağı koştum.

Salona vardığımda zaman durdu. Annem, dizlerinin üstüne çökmüş, yerde yatan birine sarılmıştı. "Savaş!" diye haykırıyordu. Babam… Babam, kanlar içindeydi. Gözleri açık, ama hayattan tamamen kopmuştu. Göğsündeki kırmızı leke hızla büyüyordu.

Gözlerim dondu. Kalbim duracak gibiydi. O an hiçbir şey duyamadım. Annemin çığlığı, Beren’in titreyen sesi, Barış’ın gözyaşları... Hepsi sanki çok uzaktan geliyordu. Ayaklarım yerime çakıldı. Mideme kramplar girdi. Babam… benim güçlü, yenilmez babam… şimdi yerdeydi.

Yanına koşmak istedim ama biri kolumdan tuttu. Barış’tı. Gözlerinden yaşlar süzülüyor, ama beni tutuyordu. “Görme, abla… görme,” dedi hıçkırarak. Ama ben çoktan görmüştüm.

O gece her şey değişti. Evimizin içi artık bir mezarlık kadar sessizdi. Annem, babamın başından ayrılmadı. Polisler geldi, sorular soruldu. Ama kimse gerçeği bilmiyordu. Ya da biliyordu da susuyordu.

Ben o gece, Savaş Alaz’ın kızı olarak değil, kendi kaderini yazmaya karar vermiş bir kadın olarak yeniden doğdum.

Ve o gün bir söz verdim: Bu cinayeti kim işlediyse, bedelini en ağır şekilde ödeyecek.

Çünkü ben… Seren Alaz’dım.

Ve bu şehir, artık benim karanlığımla tanışacaktı.

Yorum yapmayı unutmayın. Kendinize iyi bakın ⭐