2. BÖLÜM:KARAR

Tişörtümün arka kısmı iki karış yırtılmıştı arkamı döndüm ve dikdik Efe'ye baktım Efe'de şaşkındı.
"Bu ne ya ne kadar kalitesiz dokunduğum gibi yırtıldı" dedi.
"Dokunmak derken? Bu dokunmuş halin mi?" Dedim
"Dikdik bakmayı kes, hakettin bunuda kabul et ama niyetim tişörtünü yırtmakda değildi tabiki. Sen bu halde hasta olursun, benim evim çok yakın buraya benim evime geçelim kurulan."
İstemiyordum ama haklıydı eve gidene kadar hasta olurdum mecburen kabul ettim.
Efe doğru söylüyordu ev yakındı. Evi koyu renklerle dekore edilmişti. Efe elinde siyah bir tişörtle içeri girdi ve "Bu sana olur mu?" Diye sordu hiç düşünmeden "Olur." Dedim. "Güzel sen odamda üstünü değiştir ben sana temiz havlu getireyim saçlarını kurut." Dedi ve banyoya girdi. Efe'nin odasına girdim ve kapıyı kapattım çift kişilik yatak, siyah nevresim lacivert fonlar krem rengi bir gardolap yatağının hemen yanında komidin vardı komidinin üstünde bir çerçeve vardı bu bir aile resmiydi. Murat amca, Murat amcanın yanında ise karısı Nuray hanım yanlarında ise iki genç biri Efe'diydi diğeri de ya abisi ya erkek kardeşiydi ama çok tanıdık geliyordu. Acaba Murat amcanın yanında mı gördüm? Aman banane kimse kim ben üstümü değiştireyim. Yırtılmış tişörtümü çıkarıp Efe'nin siyah tişörtünü giydim. Barut ve odun kokuyordu tişörtü.Yüzümü ekşilttim ve odadan çıktım etrafa bakındım ama Efe ortalıklarda görünmüyordu "Efe." Diye seslendim "Mutfaktayim gell." Diye bağırdı. Mutfağa geçtim beni baştan aşağı süzdü "Yakışmış." Dedi sadece ses etmedim "Bu arada havlu salonda yeşil koltuğun üzerinde." Başımı salladım ve salona geçtim bir tane tek kişilik yeşil koltuk vardı karşısında ise krem rengi büyük bir koltuk vardı. Yeşil koltuktan havluyu aldım ve krem koltuğa oturdum. Bi yandan saçlarımı kuruladım bi yandan sosyal medyada geziyordum ablam bir story atmıştı.storyi açtım sevgilisiyle bir fotoğraf atmıştı sahilde simit yerken buraya kadar garip birşey yok ama sevgilisi Efe'nin odasında tanıdık bulduğum kişiyle aynı kişiydi. Ablam önceden çocuğun fotoğraflarını göstermişti. O yüzden tanıdık geldi demekki. Efe birden salona girdi. Yeşil koltuğa oturuverdi."Birşey sorabilirmiyim?" Dedim Abisi ve Ablamın konusunu acacaktim
"Evet." Diyerek bana odaklandi
"Senin abinin adı Aras mı?" Dedim. Efe bir anlık bocaladı böyle bir soru beklemiyordu.
"Evet adı Aras da sen nerden biliyorsun?" Dedi soran gözlerle "Şöyle,ben abinin baldızı oluyorum." Niye böyle açıkladım ki?
"Ne? Sen şimdi İrem ablanın kardeşimisin?" Dedi şok içinde
"Evet aynen öyleyim." Dedim
"Anladım ama keşke İrem ablaya biraz benzeseydin." Dedi ne yani çekilmez inatçı ablam benden daha mı iyiydi?
"Ne alaka be o inatçı keçiye benzeyip ne yapacaktım. Neyse ben gideyim artık çok geç oldu. Benim işlerim var." Dedim ayaklanarak. "Sen bilirsin ama beraber gidelim ben zaten oto yıkama'ya gidiceğim." Doğru ya benim araba orada. Kabul ettim on dakika kadar sonra oto yıkama servisleri'nin orda durduk. Arabayı aldım Efe'ye veda ederek. Yola çıktım.
Kırmızı ışıkta durdum tam o sırada telefonum çaldı telefonu şortumun cebinden çıkardım arayan en yakınım çocukluk arkadaşım Yeliz'di. Yeliz'in annesi ile benim annem aynı liseyi okumuşlar sonra kopamamışlar. Bizde oradan tanışıyoruz aynı ilkokul aynı ortaokul aynı lise derken en yakınım oldu işte. Telefonu açtım;
"Alo kuşum nerdesin?Ne yapıyorsun?" Diye şakıdı Yeliz. "Babam arabasını yıkamaya götürmemi istedi. Götürd-" diyordum ki arabanın arkasından büyük bir ses geldi. Biri arabanın arkasına çarpmıştı! Yeliz'in yüzüne kapattım. Emniyet kemerini çözüp arabadan çıktım arabanın arkası mahfolmuştu! Babam ağzıma sıçacak! Çarpan kişi kadındı orta yaşlardaydı boynundaki fular üstündeki ceket ile tam bir edebiyatçı gibiydi. Kadın oldukça üzgün ve pişman gibiydi.
"Özür dilerim.Masrafları karşılayacağım gerçekten." Dedi.
* 2 gün sonra *

Çok zor bir iki gün geçirdim. Arabayı tamire götürdüm ve bir daha arabalara elimi sürmemeye yemin ettim. Ben bir edebiyat öğretmeni olduğum için sabah yedide kalkıp okula gitmek ve öğrencilerle uğraşmak hiç kolay iş değil doğrusu. Çocukları seviyorum masum ve saflar bakış açıları çok değişik hayal güçleri çok güzel. Ama insanı çok fazla yoruyorlar. Annem bugün ablamla beni yemeğe çağırdı. İki saat sonra gidecektim şuan başım aşırı derecede ağrıyordu bu yüzden bir türlü kitaba odaklanamıyordum. Ağrı kesici içip uyudum uyandığımda saat bir hayli geçti. Kalktım elimi yüzümü yıkadım bir maske yaptım. Maskenin süresi dolana kadar bilgisayardaki işlerimi hallettim. Maskemi çıkardım yüzümü yıkadım ve üzerime krem rengi bir elbise kot ceket giydim lacivert çantamı alıp evden çıktım.
*Yemek vakti*

Annem çeşit çeşit yemek yapmıştı sofranın başında babam, babamın sağında annem solunda ablam ablamın yanında ise ben oturuyordum. Ablama döndüm oda bişey bilmiyordu çünkü soran gözlerle babama bakıyordu. Ablamın kulağına yaklaştım ve; "Birşey mi oldu?niye buradayız?" Diye fısıldadım. "Haberim yok birşey bilmiyorum." Diye cevapladı ablam. Elinde patates salatası ile içeri girdi annem. "Annem niye toplandık bir mesele mi var?" Dedim ve babama döndüm"Baba?" Babam sessiz kaldı. "Yemeğimizi yiyelim söyleyeceğim." Dedi annem. Güzel bir haberdi galiba zira annem aşırı mutluydu.
***********
"Ee anne yemeği yedik bitti hadi söyle ne söyleyeceksen çatladık be!" Diye isyan etti İrem abla. Annem yoğurtlu makarnayı yutup boğazını temizledi ve söze girdi "Şimdi kızlarım sizi çok seviyorum bu yaşıma kadar her adımımı size göre attım. Sizi üzücek size zarar verecek hiçbir şey yapmadım ama artık büyüdünüz birşeylerin farkındasınız ve biliyorsunuzki babanızla hiçbir zaman anlaşamadık ve boşanmaya karar verdik."