Lal

Anadolu'nun küçük bir kasabasında İryuşa adıyla dünyaya gelen genç bir kızın hayatı, on dokuz yaşında Osmanlı sarayına getirilmesiyle tamamen değişir.

Sarayın hükümdarı Sultan Cihangir Han, henüz yirmi yedi yaşında olmasına rağmen iki yıldır Osmanlı tahtında oturmaktadır. Merhametiyle tanınan, halkının derdine kulak veren; ancak devlet meselelerinde taviz vermeyen, otoriter bir hükümdardır. Onun sözü sarayda kanun, kararı ise devletin kaderini belirleyen bir iradedir.

İryuşa'ya, Valide Sultan Şah Sultan tarafından Mahpare adı verilir. Fakat yeni adıyla birlikte yalnızca kimliği değil, geçmişi de değişmeye başlar. Geride bıraktığı ailesini, çocukluğunu ve bir zamanlar sahip olduğu özgürlüğü unutması beklenir. Oysa İryuşa, kalbinin bir köşesinde hâlâ eski hayatına tutunmaktadır.

Bir yanda unutmaya zorlandığı İryuşa, diğer yanda sarayın kurallarına uyum sağlamak zorunda kalan Mahpare vardır. Bazen hayatta kalabilmek için susması, bazen de kendisini koruyabilmek için hiç olmadığı biri gibi davranması gerekecektir.

Sultan Cihangir Han'ın sarayında Nergis Hatun ve Şehzade Selim'in annesi Hüma Hatun'un bulunduğu haremde her bakışın, her sözün ve her sessizliğin bir anlamı vardır. Mahpare, zamanla kendisini yalnızca haremdeki rekabetin değil, hanedanın geleceğini ve devletin kaderini etkileyebilecek güç mücadelelerinin de ortasında bulur.

Ancak en büyük mücadelesi saraydaki kadınlarla ya da iktidar sahipleriyle değil, kendi içindedir. Bir gün Mahpare olmayı gerçekten benimserse İryuşa'yı tamamen kaybedeceğinden korkar. Fakat İryuşa olarak kalmaya çalışırsa bu sarayda ayakta kalamayacağını da bilir.

Çünkü bazen insan, hayatta kalmak için kendisinden vazgeçmek zorunda kalır. Peki ya bir gün yeniden kendisi olmak isterse?