1 Bolum

Sarkilari dinliyerek okuyun mumkunse!
Sarkisi: One Piece - Who is in Control?
Gerçek ve hayal arasındaki farkı idrak edemiyordum gerçek mıydım hayal miydim gecmistemiydim gelecekte miydim ben henüz daha nerede olduğumu bilmiyordum.
Ben kimim ki? Ailem kim? Burda ne işim var?
Bu pencerenin önünde günlerim geçiyor büyüyorum galiba buraya geldiğmde çocuktum şimdiyse genç bir kiz, okulda olmam gereken zamanda bu unutulmuş rehabilitasyon merkezinde hayatim çürüyo. Adalet bu mu? Elbette değildi ama kimin umrundayım ki, sorsan herkes beni sever ama bu unutulmuş ucube yerdeyim hemde yılarca.
Ilk soruya dönecek olursak,ben kimim?, ben Eliza Saruhan, koskoca Murat Saruhan'ın velihatı ama tutsak bir velihat. Neden mi tutsağım?, yanlış zamanda ve yanlış yerde oldum için bir de çocuktum ama yinede acımasızlığı yüzünden saygı değer iş insanı Murat Saruhan kendi kızına bile acımadi.
Benim tek günahım oyle bir adamın kızı olmak.
12 yıl öncesine dönmemiz lazım ki nolduğunu bilelim ama kimse inanmaz bu güne kadar oldu gibi. Dağaldığım yerden doktorumun benim ismimi seslenmesiyle gerçek dünyaya döndüm.
Sebnem: “Eliz iyimsin dagalmissin” dedi elini omuzuma koyarkin. “Iyim sadece geçmisime dagalmisim” dedim bende ki doruyu soylyudum. Sebnem: “Geçmisini dusunerek gelecegini kuramazsin baz seyler geride brakip onune bakman lazim” dedi ki hakliydi ama brakamyudum yasadiklarim kolay digildi hemde çocuk yasta “Denyurum belki bir gun basaririm” dedim oda cok guzel ama benim için zor gerçeklesicek bir sey dedi.
Sebnem: “ Denemekle kalma basar, bu çok kolay olucaktir ilk adimi atiktan sonra ama sen ilk adimi atmamak için direnyusun yilarca” kaybedicek bir sey olmyan biri, soguk duvarlarin arasinda unutulmus biri icin zor hata imkansiz. “Savasicak bir neden kalmadiysa savasmanin anlami da yok galiba” dedim kirginlikla çunku çok bir sey istemedim az biraz ailemden sevilmeye ama onuda çok gorduler bana. Benim suçum neydi ki çocuktum gordum hersey unuturdum, aklima bile gelmezdi ama deli ilan etmeye tecih etiler. Yeni daldim, yine Sebnem hanim beni omuzundan dokunarak gercek dunyaya dondurdu. Sebnem: “Herzaman savasicak bir sey vardir, sadece gerçek ve hayal ne oldunu bulman lazim once “ dedi oda bana inamayarak.
Çok aciz biriyim digil
mi, degerlerinden ne beklyurum ki ailem bile inanmamis bana ama belki ozan bir gun bana inanir gerçegi soyledimi. “Biri de bana inansa sasardim” dedim asabi bir tavirla çunku canima tak edyodu artik. Sonrada “ Musadenle biraz dinlenicem” dedim ve onu kibarca kovdum, Sebnem: “Kaçarak hiç bir seyler çozemezsin er soylediklerin gerçekse çabalaman lazim ki herkes gorsun” dedi ve benim bir sey dememe kalmadan odadan çikti.
Herzaman ikilemde brakyolar beni gerçek mi hayal mi bilmyurum çunku çocuktum doru durus hatirlamyurum ama hatirlyorum yaa aci ama gerçek.
Sarki: Runaway – AURORA
Paranın sesi kalabalıktır derler ama geceleri en çok sessizlik konuşur. Herkes beni şanslı olduğunu düşünürken, o camdan sarayında görünmez duvarlara çarpa çarpa büyüdüm. Kaçmayı seçtim çünkü kalmak, altın kafesinde çürümekti. Zengin olmak özgür olmak demek değildi; bazen en pahalı zincirler görünmeyenlerdir. Ve ben ilk kez gerçekten nefes alabilmek için arkasında her şeyi bırakmayı göze aldım.
Beni kim oldumu, bu sahsali hayati brakan adami merak edyusunuz! Ben iste Rüzgar Alkan bu istemedim sahte imparatorlgun varisi. Ne buyuk basiri digil mi. Alin hepsi sizi olsun, bana sakin, huzurlu, sehsiz bir hayat kalsin, beni çikarsiz sevenler olsun yeter. Burcu ve Kivanç Alkan’in çocuguyim, basiraya tatminsiz iki evebeynin ogoluyum.
Muzikin ritmi degismesiyle kendime geldimi hatirlyorum, evet bir gece klubundayidim yanimda ise kardesim dedim kisi Batu da vardi.
Batu cebinden herzaman oldu gibi yine uyusturucu çikardi ve bana uzati, bende hemen aldim kafa dagatmaya ihtyacim vardi. Banyoya gidip kulandik. Dondumuzda rahat durmyan ve kizlara musalat olmus bir kac kisi gorduk, urasmadik onlarla ama masamizda olan kizlara da asilinca ve onlar kovunca bizde mudahale ettik. Bunun bizim basimizi bela açicani bile bilmicek kadar kafamiz yerinde digildi.
Su ankarakoldaki nezarethanedeyiz.
Batu: “ iyi benzetik o lavuklari” dedi saçma bir sekilde gulerekç çunku uyusturucu etkisindeyidik.
“Yaptik oyle bir sey ama bok yoluna gidicez bilyusun dime” dedim bende gulerek, kendimizde digildik. Basimiza nisil bir bela aldik ve sonuçlari ne olucani bakmadan dagaldimiz olay hayatimizi nisil etkiliceni bilmyuruz hala.
Sabah olmak uzereve ailelerimz de burda, nezarethanenin paslanmis kapisi açildi içeriye iki celatimz girdi ve bir polis memuru.
Polis memuru: ”Sadece bes dakikaniz var efendim” dedi babam da “tamam” dedi ve pilis memuru disariya çikti. Simdi boku yemistik babam o kadar sinirliydi ki bakislariyla bile oldurebilirdi, ayni sekilde Taner amca da kirmizi gormus boga gibi bakyodu.
Kivanç: “Siz naptinizi sanyusunuz?, bu yaptiklariniz için mantikli bir açiklamaniz var umarim!” dedi ve ekledi “ Sabah hastaneye sevkediliceksiniz ve sagalik muayneden geçiceksiniz” dedinde buz kestim çunku testlerde açikça çikardi duzenli olarak uyusturucu kulandimizi ve bu bitisimizin resmi.
Batu ile birbirimizi baktimizda babam ve taner amcada birbirini baktilar sonrada bize donup kafalarini saladilar ‘ne oldu der gibi’, en zoru da bunu onlara anlatmak ama biz sustuk ve batu: “yok bir sey” dedi ama tedirginlimizi farketmislerdi ama ustulemediler.
Kapi yeniden açildi ve içerde yeniden o polis memuru girdi “ vaktiniz doldu disariya çikmaniz lazim” dedi, babam ve taner amca disariya çikarkin bize bakyolardi sanki bir seyler sizmislar gibi ama ne oldunu anlamadiklari çok beli sadece korktumuzu sandilar için taner amca: “korkmayin bir sey olmicak sagalik kontrolinden sonra adliyeye sevk ediliceksiniz orda da kendinizi ve arkadaslarinizi kordunuz açiklanicak ki arkadaslarinizin de ifadesi var, direkt serbest brakilirsiniz” diyip disariya çikti ama bizim korkumuz o digildi.
Orendiklerinde kyamet kopucak.
Evet simdi adliyedeyiz hakimin bize çagarmaya beklyuruz, tabki mahkimeye gelmeden once hastanedeyidik testler yapildi.
Mübaşir disariya çikti ve “ Saat 10.00 duruşması, 2025/145 esas sayılı dosya… Davacı Ahmet Yılmaz, davalı Rüzgar Alkan ve Batu Öztürk, salona buyurun!”
Içeriye geçtik yerlerimizi oturduk...

Hâkim dosyaya son kez baktığında salondaki hava ağırlaştı; herkes nefesini tutmuştu ama kimse gerçeğin ağırlığını taşıyacak kadar güçlü değildi. Rüzgar’ın aklında test sonuçları, Batu’nun yüzünde hâlâ yarım bir pişmanlık, babalarının gözlerinde ise bastırılmış öfke vardı. Kapalı kapılar ardında saklanan sırlar, birazdan birkaç kelimeyle açığa dökülebilirdi.
Ve tam o anda, arka sıradaki izleyiciler arasında oturan siyah paltolu genç bir kadın başını kaldırdı; bakışları Rüzgar’la çarpıştı. O an zaman yavaşladı çünkü o bakışta hem geçmişin küllerini hem de geleceğin yangınını gördü. Rüzgar ilk kez korkudan değil, tanıdık bir gerçeğin yaklaşmasından ürperdi. Belki de o kadın, yıllar önce “deli” ilan edilen Eliza Saruhan’dı… ve eğer gerçekten oyduysa, bu dava sadece bir kavga dosyası değil, iki imparatorluğun kirli sırlarını açığa çıkaracak bir savaşın başlangıcı olacaktı.
Peki ya Rüzgarin gordukleri gerçek mi hayal mi!
Eliz orda varmiydi yokmuydu!

Evet arkadaşlar, ilk bölüm yayınlandı! Yorumlarda düşüncelerinizi merakla bekliyorum!