İlk Kıvılcım

Gece, Teoman’ın milimetrik kurallarla yönettiği yeraltı krallığının üzerine kâbus gibi çökmüştü. İstanbul’un gözlerden uzak o eski, terk edilmiş tuğla deposunda çıt çıkmıyordu. Burası onun aşılmaz kalesiydi; her bir koridoru, her bir nöbetçisi kusursuz bir planın parçasıydı.
Ta ki karanlığın ortasında o metalik çıt sesi yankılanana kadar.
Eski bir Zippo çakmağın ucundan yükselen titrek alev, duvara asılı devasa yerleşim planını aydınlattı. Işık; Giriş Kulesi, Ana Depo, Arka Çıkış yazılarını geçip tam tepede, kırmızı mürekkeple işaretlenmiş o hedefe odaklandı: Teoman’ın Ofisi.
Asena, parmaklarının arasındaki kanlı kumaş parçasını umursamadan alevi haritaya biraz daha yaklaştırdı. Kağıdın köşeleri hafifçe kavrulup küle dönerken, dudaklarında o öngörülemez, ürpertici gülümseme belirdi. Boynundaki gümüş kolye çakmağın ışığında parıldıyordu.
"Kusursuz planlar," diye fısıldadı Asena, gözlerindeki delilikle. "Yıkılmak için ne kadar da güzel duruyorlar."
Hemen arkasındaki gölgelerin içinden sert, derin bir nefes sesi yükseldi. Teoman, bir aslan kadar sessiz adımlarla karanlığın içinden sıyrıldı. Dudaklarının arasındaki sigaranın koru öfkeyle parlarken, eli Asena’nın deri ceketli omzunu ölümcül bir güçle kavradı.
"Benim dünyamda," dedi Teoman, sesi adeta buz kesmişti. "Benim kurallarımla oynarsın. Ve o elindeki ateş, burayı yakmadan önce seni kül eder."
Asena, omzundaki baskıya rağmen arkasına bile dönmedi. Çakmağın alevini Teoman’ın adının yazdığı yere doğru uzatırken kafasını hafifçe yana eğdi.
"Sen kuralları koyarsın Teoman..." dedi, ona o büyüleyici gözleriyle bakarak. "Ben ise sadece onları nasıl yıkacağımı izletirim. İlk kıvılcım çaktı bir kere."

Teoman’ın çelik gibi sert parmakları, Asena’nın omzunu adeta yerinden sökecekmiş gibi sıktı. Aralarındaki mesafe o kadar azaldı ki, adamın sigarasından yükselen duman genç kızın yüzünü yalayıp geçti. Fakat Asena’nın gözlerinde korkudan eser yoktu; aksine, o tehlikeli gülümseme yüzüne daha da kök saldı.
"Beni küle çevirmek mi?" diye mırıldandı Asena, sesindeki alaycı tonla meydan okuyarak. "Unutuyorsun Teoman, ben zaten o bahsettiğin yangının tam kalbinden geliyorum. Küle dönmüş birini tekrar yakamazsın."
Teoman, bu pervasızlık karşısında dişlerini sıktı. Karşısında yeraltı dünyasının en acımasız adamlarından biri duruyordu ve bu kız, onun mekanında, onun planlarının üzerinde çakmak oynatıyordu. Sabrının son sınırındaydı.
"Buraya nasıl girdiğini, arkanda kimlerin olduğunu tek tek anlatacaksın," dedi Teoman, ses tonunu daha da alçaltarak. Sesi, yaklaşan bir fırtınanın habercisi gibiydi. "Yoksa bu gece bu depodan çıkışın sadece bir ceset torbasının içinde olur."
Asena hafifçe kıkırdadı. Sol elindeki Zippo'nun alevini aniden söndürdü ve deponun içi bir anlığına zifiri karanlığa gömüldü. Sadece Teoman'ın sigarasının kırmızı koru aralarındaki tek ışık kaynağı olarak kaldı. Karanlığın içinden Asena’nın fısıltısı yükseldi:
"Giriş kolaydı Teoman... Ama asıl soru şu: Sen beni buradan gönderebilecek kadar cesur musun?"

Karanlığın içinde Teoman’ın gözleri, öfkeden delirmiş bir yırtıcı gibi parladı. Asena’nın cüretkarlığı onun sınırlarını zorluyordu ama o, adımlarını öfkeyle değil, mantıkla atan bir adamdı. Omzundaki elini yavaşça çekti, ancak geri adım atmadı.
"Cesaret, benim dünyamda bir hiçtir küçümen," dedi Teoman, karanlığın içinden gelen boğuk ve uğursuz sesiyle. "Burada sadece güç konuşur. Ve şu an gücün kimde olduğunu ikimiz de çok iyi biliyoruz."
Tam o sırada, deponun dışından acı bir fren sesi yükseldi. Ardından gelen postal sesleri ve silah kurma mekanizmalarının çıkardığı o metalik tıkırtılar, sessizliği bıçak gibi kesti. Teoman’ın adamları depoyu sarmaya başlamıştı. Kuşatma tamamlanmıştı.
Teoman, dudaklarının arasındaki sigarayı yere fırlatıp postalıyla ezerken sırıttı. "Gördün mü? Oyun bitti."
Asena, dışarıdaki düzinelerce silahlı adama rağmen istifini hiç bozmadı. Elindeki Zippo çakmağı karanlıkta parmaklarının arasında hafifçe çevirdi. Gözleri, Teoman'ın az önce yere fırlattığı sigara koruna, oradan da deponun zeminindeki o gizli, siyah sıvı sızıntısına kaydı.
Teoman’ın kusursuz planında hesaba katmadığı bir detay vardı: Asena buraya yakalanmaya değil, burayı havaya uçurmaya gelmişti.
"Oyun yeni başlıyor, Teoman," dedi Asena, sesindeki o çocuksu ama ürpertici neşeyle. "Çünkü ben buraya yalnız gelmedim."

Teoman’ın kaşları çatıldı. Gözleri Asena’nın işaret ettiği yere, yerdeki siyah sıvıya kaydığı an donakaldı. Bu bir yağ sızıntısı değildi. Benzin kokusu genzini yakarken, Asena’nın depoya neden elinde bir Zippo çakmakla girdiğini şimdi çok daha iyi anlıyordu. Dışarıdaki adamlarının ayak sesleri kapıya kadar dayanmıştı ama şu an asıl tehlike dışarıda değil, tam önündeydi.
"Sen..." dedi Teoman, sesindeki o sarsılmaz sakinlik ilk defa yerini buz gibi bir öfkeye bırakırken. "Sen delisin."
"Ben deliyim Teoman," dedi Asena, gözlerini kırpmadan ona bakarak. Elindeki çakmağı tekrar havaya kaldırdı. "Ve delilerin kuralları olmaz."
Tam o sırada deponun devasa demir kapısı büyük bir gürültüyle sarsıldı. Dışarıdan "Açın kapıyı!" bağrışları yükselirken, Asena çakmağın kapağını tek bir parmak hareketiyle fırlatır gibi açtı. Metalik ses bu kez bir bitişin değil, büyük bir kaosun habercisiydi.
Asena, Teoman’ın hamle yapmasına fırsat bile vermeden parmağını çarkın üzerinde kaydırdı. Kıvılcım çaktı, alev harlandı ve genç kız çakmağı arkasına bile bakmadan yerdeki benzin hattının üzerine doğru bıraktı.
Alevlerin yerdeki çizgiyi takip ederek duvardaki haritaya ve deponun derinliklerine doğru bir yılan gibi hızla yayılmaya başladığı o saniyede, Asena Teoman'a doğru fısıldadı:
"İlk bölüm bitti, Teoman. Bakalım bu yangından hangimiz sağ çıkacağız?"
BÖLÜM SONU