3.Bölüm:Gölgedeki İhanet(Final)

Teoman’ın en güvendiği adamı, elindeki silahı yere bırakıp ellerini havaya kaldırdı. Gözlerinde ne bir düşmanlık ne de bir teslimiyet vardı; sadece korkunç bir yorgunluk ve büyük bir pişmanlık okunuyordu. Teoman silahını namlusuna bir mermi sürecekmiş gibi sertçe kavradı.
"Sen?" dedi Teoman, sesi kükreyen bir fırtınanın sessizliği gibiydi. "Benim sağ kolum... Beni bu gece buraya, bu tünelin içine mi çektin?"
Adam, gözlerini Teoman’ın öfkeli bakışlarından kaçırarak yan tarafa, Asena’ya baktı. Genç kızın yüzünde o bildik, alaycı gülümseme yoktu; aksine, son derece ciddi ve soğuk bir ifade vardı. Sanki burası onun oyun alanı değil, bir hesaplaşma odasıydı.
"Sadece buraya değil Teoman," dedi adam titreyen bir sesle. "Senin yeraltı imparatorluğunu kurduğun o ilk günlere, o karanlık sözleşmelere çektik seni. Asena, tek başına değil. O, senin yıllar önce silip attığın geçmişin ta kendisi."
Teoman’ın zihni bir anlığına durdu. Geçmiş... Yıllardır bastırdığı, kimse bilmesin diye her bir ipucunu yaktığı o eski defterler. Asena’nın boynundaki o gümüş kolye, ışığın açısıyla bir an parladı. O kolye, bir süs eşyası değil, bir mühür gibiydi.
"Sen kimsin?" diye sordu Teoman, silahının namlusunu bu kez Asena’ya çevirerek. Ancak Asena, sanki bir silahın ucunda değilmiş gibi adama doğru bir adım attı.
"Ben, senin 'kuralsız' dünyanda kuralları koyan kişiyim, Teoman," dedi Asena, sesi tünelin duvarlarında bir hançer gibi yankılandı. "Sen, güç yükseldikçe her şeyi satın alabileceğini sandın. Ama unuttuğun bir şey vardı: En değerli varlıklar, parayla değil, intikamla ödenir."
Tünelin çıkışındaki kapı bir kez daha gıcırdayarak açıldı. Bu sefer gelen, Teoman’ın adamı değil; yeraltı dünyasının en karanlık koridorlarından gelen bir grup gölgeydi.

Teoman, etrafının sarıldığını anladığında silahını daha da sıkı kavradı ancak içten içe bir şeyin farkındaydı: Asena buraya bir suikastçı olarak değil, bir hesaplaşma için gelmişti. Gelen gölgeler, Teoman'ın eski defterlerini kapatmaya gelmişlerdi ve bu defterlerin kapağında sadece onun adı yazılıydı.
"Hainlik..." dedi Teoman, etrafındaki adamlara tek tek bakarak. "Yıllarca beslediğim, ekmeğimi yiyen insanların bir anda nasıl celladım olduğu sorusunun cevabı burada mı saklı?"
Asena, Teoman’ın silahlı elini tutan adamın yanından ayrılıp öne çıktı. Yeraltı dünyasının soğuk duvarları arasında yankılanan her adımı, Teoman için yılların birikmiş pişmanlığını taşıyan bir çan sesi gibiydi.
"Sen 'hainlik' diyorsun Teoman, biz ise 'adalet' diyoruz," diye fısıldadı Asena. "Senin o milimetrik kuralların, sadece kendi çıkarlarını korumak için çizilmiş sınır çizgileriydi. O çizgilerin dışına ittiğin insanların sesini hiç duymadın, hiç dinlemedin."
Teoman, Asena'nın gözlerine baktı. Orada, o ateş kırmızısı parlaklığın ardında gördüğü tek şey, kendisine yıllarca saklanan bir gerçekti. Asena'nın boynundaki o mühür, Teoman'ın çok uzun yıllar önce, henüz imparatorluğunu kurmadan hemen önce kaybettiği, artık öldüğünü sandığı o kişinin kimliğiyle aynıydı. Elleri titredi, silahın ağırlığı sanki bir anda iki katına çıkmış gibi hissetti.
"Sen..." dedi Teoman, sesi ilk defa bu kadar çaresiz ve cılız çıkarak. "Senin adın Asena olamaz. Sen... nasıl olur da?"
Asena, Teoman'ın bu sarsılışını büyük bir soğukkanlılıkla izledi. İstediği tepkiyi almıştı; o sarsılmaz, her şeyi kontrol altında tuttuğunu sanan adam artık savunmasızdı.
"İsimler değişir, Teoman," dedi Asena, fenerin ışığını yavaşça kendi yüzünden çekip tünelin derinliklerine tutarak. "Ama intikamın kokusu, aradan yıllar geçse bile aynı kalır. Şimdi, bu tünelin sonundaki o kapıyı açma vakti. Orada, senin kural koyduğun tüm o imparatorluğun gerçek kurucuları seni bekliyor."
Teoman, etrafındaki gölgelerin arasından geçerek tünelin sonuna doğru yürümeye başladı. Artık kaçacak bir yeri, saklayacak bir sırrı kalmamıştı. Asena ise onun hemen arkasında, her adımı bir infaz gibi sessiz ve kararlı bir şekilde ilerliyordu.

Tünelin sonundaki kapı, çelik bir gürültüyle açıldı. İçerisi, dışarıdaki harabe deponun aksine, Teoman’ın yeraltı imparatorluğunun merkezinden bile daha görkemli, daha soğuk ve daha ürkütücüydü. Bir toplantı odası değil, sanki bir mahkeme salonuydu. Masanın etrafında, Teoman’ın yıllar önce "temizlediğini" sandığı ama aslında sadece gölgelere ittiği eski ortakları oturuyordu.
Teoman odaya girdiğinde, yılların getirdiği otorite bir anlığına geri geldi. Ancak Asena, arkasından bir gölge gibi süzülüp masanın başındaki boş sandalyeye oturduğunda, Teoman’ın tüm dünyaya hakim olma hayali tuzla buz oldu.
"Hoş geldin Teoman," dedi Asena, masanın üzerindeki dosyaları yavaşça açarken. "Yıllardır kurduğun imparatorluğun tapularına, kirli hesaplarına ve en önemlisi... o gece masum bir aileyi yok etmek için verdiğin emrin kayıtlarına bakmaya ne dersin?"
Teoman’ın yüzü bembeyaz kesildi. "O kayıtlar yok edildi," dedi fısıltıyla. "Ben onları kendi ellerimle yaktım."
"Sen sadece kopyaları yaktın," diye cevap verdi Asena, gözlerini bir an bile adamdan ayırmadan. "Orijinalleri ise, intikam için yanan bir kızın kalbinde saklıydı."
Asena ayağa kalktı, masanın ortasına küçük bir çakmak fırlattı. Bu, deponun içinde kıvılcımı çakan o çakmaktı. "Şimdi, ya bu masadaki herkesi bugün burada bitirirsin ya da her şeyini, ismini ve imparatorluğunu buraya bırakıp gidersin. Seçim senin."
Teoman masaya, etrafındaki eski ortaklarının kin dolu gözlerine ve en önemlisi, karşısında bir kraliçe gibi duran Asena’ya baktı. Hayatının en zor kararını vermek zorundaydı. Sessizlik, odada ağır bir sis gibi çökmüştü.
"Ben," dedi Teoman, sesi odayı inletirken, "kimseye boyun eğmem."
"Biliyorum," dedi Asena, hafifçe gülümseyerek. "Zaten ben de sana boyun eğmeni değil, imparatorluğunun yıkılışını izlemeni teklif ediyorum."
Ve tam o anda, binanın dört bir yanından gelen o uğursuz siren sesleri duyuldu.
FİNAL