3. Bölüm: Ufuktaki Sinyal

​3. Bölüm: Ufuktaki Sinyal
​Köydeki huzurlu yaşamın üzerinden aylar hatta yıllar geçmişti. Yabancı artık sadece geçmişin acı hatıralarını taşıyan bir adam değil, etrafındakilere umut aşılayan bir rehber haline gelmişti. Evinin bir köşesinde o eski radyosu ve pusulası sessizce dururken, o her sabah köyün çocuklarına ve gelen geçene iyiliğin ne kadar büyük bir güç olduğunu anlatmaya devam ediyordu.
​Ancak kader, bazen insanı başladığı noktaya, en derin sınavlarına geri çağırırdı.
​Yaz mevsiminin en kurak ve sıcak günlerinden biriydi. Güneş tepede kavurucu bir kılıç gibi parlıyor, köyün etrafındaki topraklar sıcaktan çatlıyordu. Öğle saatlerinde, köyün yaşlı muhtarı telaşla yabancının kapısını çaldı. Yüzünde büyük bir endişe vardı:
— "Evlat," dedi soluk soluğa, "kervan yolundan gelen bir haberci az önce ulaştı. Büyük çölün ötesindeki kervan, şiddetli bir kum fırtınasına yakalanmış. Bir grup yolcu ve araştırma ekibi fırtınada yönünü kaybetmiş. Onların bu havalarda çölde sağ kalması imkansız. Ve ne yazık ki aralarında çocuk ve yaşlılar da var."
​Bu sözler, yabancının kalbine saplanan keskin bir ok gibiydi. Yıllar önce o kızgın kumların ortasında yapayalnız kaldığı, nefesinin tükendiği o korkunç geceyi ve o açık çatılı barınakta ettiği duaları yeniden hissetti. İçindeki eski korku yerini büyük bir kararlılığa bıraktı. Çölün dili ne söylerse söylesin, orayı avucunun içi gibi biliyordu.
​Hiç vakit kaybetmeden hazırlandı. Evinin köşesindeki o tozlu araştırma çantasını sırtına taktı. İçine birkaç matara su ve en önemlisi, yıllar önce hayatını kurtaran o eski, cızırtılı radyoyu ve pusulayı koydu. Köylüler onun arkasından endişeyle bakarken, yabancı kararlı adımlarla çölün sınırına doğru yürüdü.
​Gün batımına doğru uçsuz bucaksız sarı kumların arasına adım attığında, rüzgar uğuldamaya ve eski günlerdeki gibi kum tanelerini havada dans ettirmeye başladı. Hava kararıp gece çöktüğünde, gökyüzündeki yıldızlar birer birer belirdi. Yabancı elindeki pusulayı çıkardı, yönünü Kuzey’e çevirdi. Tıpkı eskiden olduğu gibi her 5 kilometrede bir mola veriyor, yanındaki eski radyoyu açıyordu. Radyo yine cızırtı yapıyor, kulak tırmalayan o sinir bozucu sesler etrafı kaplıyordu.
​Fakat bu kez pes etmeye niyeti yoktu. Gece yarısına doğru, fırtınanın en şiddetli anında, radyodaki o cızırtılı seslerin arasında zayıf ama net bir insan sesi duyuldu:
— "...Buradayız... kum tepelerinin ardı... sesimizi duyan var mı?"
​Yabancı kulaklarına inanamadı. Sinyal zayıftı ama yönü belliydi. Hemen sırt çantasını düzeltti, elindeki pusulayı sıkıca kavradı ve sesin geldiği karanlığa doğru koşmaya başladı. Çölün soğuk ayazına ve ayaklarına batan kum tanelerine aldırış etmeden ilerledi.
​Ufukta, gecenin karanlığında beliren cılız bir ateş ışığı gördü. Yaklaştığında, yıllar önceki haline benzeyen, korku içinde birbirine sarılmış bir grup kayıp yolcu ve araştırmacıyla karşılaştı. Aralarından küçük bir çocuk ağlıyor, yaşlı bir adam ise bitkin düşmüş bir şekilde kumların üzerine oturuyordu.
​Yabancı koşarak aralarına girdi, çantasından çıkardığı mataraları hemen onlara uzattı. Yüzündeki sıcak ve güven veren gülümsemeyle şöyle dedi:
— "Korkmayın... Kurtuldunuz. Artık yalnız değilsiniz."
​Yolcular şaşkınlık ve minnet dolu gözlerle ona baktılar. Araştırma ekibinin lideri, yabancının sırtındaki çantayı ve elindeki radyoyu görünce gözleri doldu: "Sen... Sen bu çölde nasıl hayatta kaldın? Bizi nasıl buldun?" dedi.
​Yabancı gökyüzüne, yavaşça kaymakta olan parlak bir yıldıza baktı ve gülümsedi:
— "Çölü değil," dedi, "kalbimin pusulasını takip ettim. Çünkü biliyordum ki, bir gün birileri benim için nasıl yola çıktıysa, benim de o yoldan geçenlere el uzatmam gerekir."
​O gece çölde yakılan ateş, sadece kaybolanları ısıtmakla kalmadı; iyiliğin zincirleme bir mucize gibi nasıl dalga dalga yayıldığını bir kez daha kanıtladı. Yabancı, ertesi gün herkesi güvenle köye ulaştırdığında anladı ki; hayat, aldığımız nefes değil, başkalarının nefes almasına sebep olduğumuz anlardan ibaretti.