2. Bölüm: Yeni Bir Sabah, Yeni Bir Yol

​2. Bölüm: Yeni Bir Sabah, Yeni Bir Yol
​O gün, yabancının hayatındaki en büyük dönüm noktası oldu. Artık eskisi gibi sadece kendi dünyasında yaşayan, etrafındaki insanları görmezden gelen ya da yalnızca kendi hedeflerine odaklanan bir adam değildi. Çölün o kavurucu sessizliğinde öğrendiği dersler, kalbinin ta derinine işlemişti. Eve döndüğünde, o tehlikeli yolculuğun hatırası olan tozlu araştırma çantasını, pusulasını ve artık çalışmayan o eski radyoyu evinin en güzel köşesine, adeta birer onur madalyası gibi kaldırdı. O radyo artık cızırtı çıkarmıyordu; ama ona hayatta kalmayı, sabretmeyi, çaresizlik anında bile umudu kaybetmemeyi ve en önemlisi dayanışmayı hatırlatıyordu.
​Sabahın erken saatlerinde, güneşin ilk turuncu ışıkları köyün toprak yollarına vururken evinden dışarı adım attı. İçinde eskisine nazaran çok daha farklı bir huzur ve hafiflik vardı. Köyün dar sokaklarından geçip meydana doğru ilerlerken, bir hareketlilik dikkatini çekti. Yaşlıca bir adam, sırtındaki ağır odun çuvalını taşımakta zorlanıyor, her adımda biraz daha tökezliyor, nefes nefese kalıyordu. Eskiden olsa muhtemelen kendi düşüncelerine dalıp gider, adamı fark etmez ya da "nasıl olsa bir çaresini bulur" diyerek yoluna devam ederdi. Ama çölün ortasında o açık çatılı barınakta geceyi geçirirken ettiği duaları, sabaha karşı gördüğü o mucizevi su birikintisini ve kendisini hiç tanımadıkları halde kucaklayan o insanları hatırladı.
​Yabancı hiç tereddüt etmeden koştu, yaşlı adamın koluna girdi ve titreyen ellerinden tutarak yükü birlikte sırtladılar. Birlikte yavaş adımlarla evin önüne kadar yürüdüler.
​İhtiyar adam derin bir nefes alıp sırtını duvara yaslayarak tebessüm etti ve şefkatle, "Çok sağ ol evlat, ellerin dert görmesin. Allah senden razı olsun," dedi.
​Yabancı, o an çölde o eski radyodan duyduğu o umut dolu sesleri ve köylülerin ona uzattığı sıcak eli yeniden hatırladı. İçini tatlı ve anlatılmaz bir sıcaklık kapladı. Gülümseyerek cevap verdi: "Rica ederim amca, asıl ben teşekkür ederim. Bana asıl yolu gösteren sizlersiniz."
​Günler haftaları, haftalar ayları kovaladı. Yabancı artık o ıssız ve mesafeli araştırmacı değildi; köyde herkesin sevdiği, dara düşenin ilk kapısını çaldığı "yardımsever adam" olarak anılmaya başlandı. Kimi zaman kuraklıkta tarlasını sulayamayan, gücü yetmeyen bir komşusuna omuz veriyor, kimi zaman yolu kaybedip köye gelen başka bir gezgine kapısını, sofrasını ve yüreğini sonuna kadar açıyordu. Köyün çocukları bile her ikindi vakti onun etrafında toplanıyor, çölde yaşadığı o tehlikeli günleri ve radyo hikayesini dinlemek için adeta yalvarıyorlardı. Yabancı ise her seferinde onlara gülümsüyor ve şu öğüdü veriyordu: "Çocuklar, hayatta asıl önemli olan pusula, yönü gösteren demir parçası değildir. Asıl pusula, insanın kendi vicdanıdır."
​Bir akşam, köyün dışındaki sessiz tepeye çıkıp oturdu. Gökyüzüne baktığında, tıpkı çölde kaybolduğu o geceki gibi parlayan yıldızları gördü. İçinden derin bir nefes aldı, gökyüzünü izlerken gülümsedi. Anladı ki insanın asıl pusulası kalbidir; iyilik pusulası nerede olursan ol, hangi karanlıkta kalırsan ol seni her zaman doğru yola, en güzel huzura çıkarırdı. Ve o günden sonra, ne zaman gökyüzünde kayan bir yıldız görse, kendi için hiçbir şey istemedi; sadece dünyadaki tüm kaybolmuş ruhlar için diledi:
​"Herkes evini, umudunu ve yolunu bulsun..."