güvenmek demek

sabah olmuştu ne ara uyuduğumu bile bilmiyordum... odada değişiklik yoktu ama dolabın yanında bir kıyafet mankeni duruyordu üzerinde ise bir not
Kahvaltı 09.00 da başlayacak Zümrüt hanım hazırlanıp inmenizi istedi İdil hanım günaydınlar...
saat 08.30 idi
elbise toz pembe rengindeydi normal düz bir elbiseydi işte giyindim saçlarımı asil bir topuz yapıp mankenin yanındaki kutudan bırakılan beyaz topuklu ayakkabıları giyindim ve odadan çıktım
bu lanet evde yemek salonunu görmüştüm sanırım...
evet evet eve girdiğimde açık olan kapıdan görmüştüm...
aşağı indim ve yemek salonuna geçtim masada zümrüt hanım ve tanımadığım aile büyükleri vardı
"Günaydın..."dedi zümrüt hanım tebessümle
onun tebessümüne zıt olarak donuk bakışlarla "günaydın..." dedim
zümrüt hanımın solundaki 3 sandalye boştu onun tam yanındakine oturdum dakikalar sonra Çağan geldi benim soluma oturdu onunla birlikte gelen Lavin'de onunu soluna oturdu
Masaya oturduğumdan beri kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyordum Zümrüt Hanım birden put kesilen sessizliği bozdu
"İdil, umarım ailemizin beklentilerini biliyorsundur."
"Henüz evin yolunu bile bilmiyorum, beklentilere biraz erken geçmedik mi?"
Yanımdaki Çağan'ın hafifçe güldüğünü duydum.
Lavin çatalını tabağına bıraktı.
"Fazla rahat davranıyorsun."
Ona döndüm.
"Sen de fazla ilgilisin bana karşı..."
Çağan bu kez gülümsemesini saklamak için başını önüne eğdi.
Zümrüt Hanım kaşlarını çattı.
"Bizim için önemli olan artık Çağan'ın bir erkek evlat sahibi olması."
Lavin'in yüzü gerildi. Masadaki herkes bunu fark etmişti ama kimse ona bakmadı.
Çağan bardağını masaya bıraktı.
"Benim çocuğumun olup olmayacağına yemek masasında karar vermeyeceksiniz."
Sessizce ona baktım.
İlk defa bu adamın ne düşündüğünü merak etmiştim.
Ama merak etmek, güvenmek demek değildi.