İlk kıvılcım

BÖLÜM 2.

İnsan hep bir yerlere yetişmeye çalışır. Yarına ulaşmak için durmadan koşar. Hayaller kurar, planlar yapar, geleceğini kendi elleriyle şekillendirdiğini sanır. Oysa kader, çoktan bizim için bambaşka bir hikâye yazmıştır. Ve o hikâyeden haberimiz bile olmaz. Sonra biri çıkar karşına... Tek bir bakışı, tek bir sözü ya da tek bir gelişi bütün düşüncelerini altüst eder. Hayatın, hiç istemesen bile bambaşka bir yöne savrulur. Çünkü bazen kader, en büyük değişimi sen hazır olmadan getirir.

*******************

"Duru kızım, hadi hazırlansana!" dedi Peri.

"Hazırım işte Peri, görmüyor musun?" dedim.

Peri beni baştan aşağı süzdü, sonra şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı.

"Ne? Böyle mi gideceksin üniversiteye? Kızım, "Ataman"Üniversitesi zengin çocuklarıyla kaynıyor. Sen kapüşonlu bir sweatshirt ve kot pantolonla mı gideceksin?"

"Evet, ne var ki? Hem yüzümü böyle daha iyi gizleyebiliyorum. İnsanlar bana garip garip bakmıyor." dedim.

Peri iç çekerek başını iki yana salladı.

"Saçmalama Duru. Çocuk musun sen? Artık büyüdük. Kimse sana bir şey diyemez. Diyen olursa ortalığı birbirine katarım. Hadi, dolabındaki güzel kıyafetlerden birini giy."

"Hayır. Ben böyle iyiyim. Hadi, geç kalacağız." dedim.

Peri çantasını alırken bana döndü.
"Peki... Taksi çağırdın mı? Otobüsle gidersek ilk günden geç kalırız."

"Çağırdım. Birkaç dakikaya burada olur." dedim.

Peri gülümseyerek kapıyı açtı."Harika. O zaman yeni hayatımıza hazır ol, Duru Aslan."

Derin bir nefes aldım. Yeni bir üniversite, yeni insanlar, yeni bir başlangıç...

_____________________---

"Sağ ol abi." dedim.
Taksiciye parasını ödedikten sonra okulun devasa demir kapısının önünde indik.Peri etrafına hayranlıkla bakarken gözleri kocaman açıldı.

"Kızım, bu taksici resmen bizi kazıkladı ya! Eğer her gün bu kadar para vereceksek hâlimiz harap. Bence buraya yakın bir ev tutmamız gerekecek."

Gülümseyerek başımı salladım.
"Burası şehrin en zengin semtlerinden birinde Peri. Burada ev bulsak bile kirasını ödeyemeyiz."

Peri dudaklarını büzdü."Of, biliyorum... Neyse, bir çaresini buluruz."
Sonra gözlerini okul binasına çevirdi."Şu okula bir bak ya... Daha kapısından asaleti belli oluyor. Resmen para kokuyor."

"Abartma Peri." dedim gülerek. "Altı üstü okul işte. Hadi, geç kalmayalım."

Peri bana inanamazmış gibi baktı.
"Ay Duru! Sen gerçekten ruhsuzsun. Biraz heyecanlansana! Biz burayı bursla kazandık. İnsanlar bu üniversitede okuyabilmek için servet ödüyor."

Omuz silktim.
"Sonuçta herkes aynı sıralarda oturacak, aynı dersleri görecek. Paranın burada hiçbir önemi yok."

Peri kahkaha attı.
"İşte bu yüzden seni seviyorum. Ama yine de şu suratına biraz heyecan ekle. İlk gününde cenazeye gelmiş gibi görünüyorsun."

İstemsizce gülümsedim.
"Tamam... Biraz heyecanlıymışım gibi yaparım."
Birlikte ağır adımlarla Ataman Üniversitesi'nine görkemli .

"Merhaba, kayıt odası nerede acaba?" diye sordu Peri, karşısına çıkan ilk öğrenciye.

"Kolidordan dümdüz ilerleyin. Sağ taraftaki oda." dedi genç kız.

"Tamam, teşekkür ederiz."

Kız arkasını dönüp giderken bir an başımdaki siyah kapüşona ve yüzümü neredeyse tamamen kapatan siyah gözlüğe garip garip baktı. Bu bakışlara alışkındım. İnsanlar merak etmeyi çok severdi.

"Hadi Duru, şuradan! Acele et!" diye seslendi Peri.
"Tamam, geliyorum."

Çantamın içinde kimliğimi çıkarmaya çalışırken hızlı adımlarla yürüyordum. Bir anda sert bir şeye çarpıp olduğum yerde durdum.

Duvar sandım...Ama değildi.
Başımı kaldırınca karşımdaki adamla göz göze geldim.
"Dikkat etsene lan!" dedi sert bir sesle.

Kapüşonum yüzünden beni ilk başta erkek sanmış olmalıydı.

"Afedersiniz ama bana siz çarptınız. Asıl dikkat etmesi gereken sizsiniz." dedim soğukkanlı bir sesle.

Kaşlarını kaldırdı."Ha... Bir de kızmış."Dudaklarının kenarında alaycı bir gülümseme belirdi"Şaşırmadım. Sakar olduğundan anlamalıydım."

Yanındaki iki iri yarı arkadaşı kahkaha attı. ellerini cebine sokup bana doğru hafifçe eğildi."Ne oldu? Şimdi bana âşık falan olursun sen. Klasik yaz dizisi senaryosu gibi ha?."Üçü de gülmeye başladı.

Kapüşonumun altından ona soğuk bir bakış attım.
" Yersiz őzgűven merak etme. Sen, bir dizinin başrolü olacak kadar etkileyici değilsin."

Yanındaki çocukların kahkahası bu kez Ona döndü.
Yüzündeki gülümseme silinmedi.
Aksine...İlk kez biri ona böyle karşılık vermiş gibi daha da genişledi.

"Sen kimsin kızım ha?" dedi alaycı bir sesle. "Beni tanıyor musun da böyle konuşuyorsun?"

Başımdan ayağıma kadar süzüp dudak büktü."Bir de şu hâline bak... Seri katil gibi giyinmişsin. Hayırdır?"Neyneden saklanıyorsun?.

Tam cevap verecekken Peri yanıma geldi.
"Duru, neler oluyor?" dedi bana bakıp. Sonra gözlerini karşımdaki üçlüye çevirdi. "Hayırdır beyler, bir sorun mu var?"

Karşımdaki çocuk sırıttı."Duru demek..."Adımı yavaşça tekrar etti.

"Yok, öyle büyük bir sorun yok. Arkadaşın bana çarptı. Değerli vücuduma zarar verdi. Bir özür dilesin, sonra gidebilirsiniz."

Peri kaşlarını çattı.
"Ne diyorsun sen be? Ne özrü? Asıl sen çarpdın.

Çocuk omuz silkti."Ben öyle hatırlamıyorum amma."

Gözlerimi ona diktim.
"Boşuna uğraşma. Haklı olduğunu kanıtlamaya çalışırken daha da komik görünüyorsun çekil şimdi."

Yanındaki iki çocuk şaşkınlıkla bana baktı. BU adama böyle konuşmaya cesaret edemediği belliydi.

Peri kolumdan hafifçe çekti.
"Boş ver Duru. Belli ki canı sıkılmış, bize sarmış. Hadi, kayıt işlemlerini kaçırmayalım."

Son kez baktım."Bir dahaki sefere yolun ortasında direk gibi dikilmezsen kimse sana çarpmaz."
Bunu söyledikten sonra Peri'yle birlikte yürümeye başladık.

Arkamızdan sesi duyuldu.
"İlginç"Ben bunu rővanşını alırım gizemli kız,pişman olacaksın ATEŞ KARAHANA diklenmenin cezası ağır olur.

Dudaklarının kenarında beliren o hafif gülümseme, bunun son karşılaşmaları olmayacağını haber veriyordu.

************
"Ya hangi sınıftı? Unuttum ben, Duru." dedi Peri telaşla.
"107 numaralı oda işte."

Peri kapının üzerindeki tabelaya baktı."Hah! İşte burası."

Kapıyı açıp içeri girdik. Sınıfta henüz hoca yoktu. Öğrencilerin çoğu kendi aralarında sohbet ediyor, bazıları telefonuyla ilgileniyordu. Arka sıralardan birine geçip oturduk.

Peri derin bir nefes verdi."Oh be... Sonunda geldik. Çok heyecanlıyım Duru."

Ben çantamı sıranın üzerine bırakırken omuz silktim.
"Ben sadece derslerin başlamasını istiyorum."

Peri gözlerini devirdi.
"Sen gerçekten heyecan diye bir duygu bilmiyorsun."Kızım burdan mezun olursak yırtarız.İstediyimiz hayatı kazana biliriz sonunda.

Tam o sırada sınıfın kapısı yeniden açıldı.
Başımı kaldırınca koridorda karşılaştığımız üçlü içeri girdi.
En önde yürüyen çocuk beni görür görmez dudaklarının kenarına o sinir bozucu sırıtış yerleşti.

Gözlerini üzerimden ayırmadan sınıfa doğru yürüdü.
Peri de onları fark etmişti.
"Ay Duru..." diye fısıldadı. "Bu manyaklarla aynı sınıftaymışız."

"Maalesef."

Peri bana biraz daha yaklaştı."Nasıl tip tip bakıyorlar ya..."Sonra gözlerini Ateş'e çevirip alçak sesle ekledi:

"Tamam, çocuk yakışıklı... Ama bence biraz ruh hastası."
Gülmemek için dudaklarımı ısırdım."Bence 'biraz' kelimesi az kaldı."

Tam o anda Ateş yanımızdan geçerken bunu duymuş olmalı ki durup bize doğru döndü.

Peri dudaklarını büzüp sandalyeye gömüldü.
"Ya Duru... duydu bence bizi. Kesin takacaklar kafayı bize."Bir bu eksikdi.

Ben hafifçe omuz silktim, bakışlarımı tahtaya çevirdim.
"Boş ver bakma hiçbir şey yapamazlar. Merak etme Peri kızım."

Ama Peri'nin gözü hâlâ arkadaydı, Ateş'in olduğu tarafa kayıp duruyordu.
"Amma kızım... bak, bak! Pis pis sırıttı sana bakarak."Kesin takdı bizeya.
"Bakma sen de," dedim kısık sesle. "Boş ver."

Tam o anda kapı açıldı.
Hoca içeri girdi. Sınıf bir anda düzeldi; fısıltılar ceket gibi üstten çıkarıldı, omuzlar dikleşti.

"Merhaba arkadaşlar," dedi öğretmen, sesi sınıfa yayılırken. "Yeni dönemimizin hepimiz için başarılı ve düzenli geçmesini umuyorum."

Tahtaya doğru yürüdü, tebeşiri aldı.
Ama sınıfın arka tarafında başka bir hava vardı. Sanki yazılan ders değil de görünmeyen bir şey başlıyordu.

Ateş geriye yaslanmıştı. Kalemi parmaklarının arasında döndürüyordu. Hiç hocaya bakmıyordu bile... bakışı, sanki sadece tek bir noktaya kilitlenmişti.

Bana.

Ben hemen gözlerimi kaçırdım. Defterimi açtım. Gereksiz sakinlikle sayfa numarasını yazdım.

Peri kulağıma eğildi."Bak işte... yine bakıyor."
"Görmüyorum," dedim."Görüyorsun."

Hoca sınıf listesini okumaya başladı. İsimler tek tek havada düşüyordu.

"Duru Aslan?"

"Buradayım hocam," dedim, sesi net, fazla duygusuz.
Hoca hafifçe başını salladı.

"Yüksek dereceyle kazanmışsın burayı Duru. Senden beklentim büyük olacak."

Kalemimi sıkmadan tuttum."Umarım beklentilerinizi karşılayabilirim hocam."

O sırada arka sıralardan o tanıdık ses geldi, fazla rahat, fazla kendinden emin:

"Hocam... Duru arkadaşımızın tek eksiği nezaket bence."dedi Ateş.Őzűr dilemeyi bilmeli insan diyilmi?.Bence en önemli erdemlerden biri.

Sınıfta birkaç kişi kıkırdadı. Ben başımı yavaşça çevirdim."Ateş arkaşımızında en bűyűk sorunu kőr olması bence.Nerde durğunu bilmeli insan diyilmi?..Dedim bende onun gibi imayla.

"Gözlerim konusunda tartışmaya kapalıyım," dedi sakin sesle. "Kendim gibi kusursuzdur."
Kasıntı herif.

"Kusursuz olan tek şey egon bence. Kendini beğenmiş."dedim.

Bir an sınıf sustu. O sessizlikte kalem sesleri bile geri çekildi.
"Ego dediğin şey," dedi, "bazılarında eksik olunca başkalarının fazlalığına takılıyor."

Bir iki öğrenci "oo" diye fısıldadı.Hoca elini kaldırdı.
Bazılarıysa Egoyla kendini bişey sanıyor.dedim

"Tamam arkadaşlar, bu kadar tanışma yeter."
Sesi netti, konu kapanıyordu.

Ama Ateş, sandalyesine yaslanıp sanki sadece kendine konuşur gibi mırıldandı:"Bence tanışma daha yeni başlıyor."

Ben duydum.Duymamazlıktan gelmedim.
Sadece defterime eğildim, ilk sayfaya tek bir cümle yazdım:

"Sorunlar bazen ders kitabından önce başlar."
Ve kalemi kapattım.

Sınıf dersine döndü... ama bazı bakışlar hâlâ tahtaya değil, birbirine yazılıyordu.