Her son yeni bir başlangıçdır..

Yıl: 1450
Ülke: İskoçya
Şehir: Perth
Saray Zindanı

Nem kokusunun taş duvarlara sindiği zindanda yankılanan tek ses, zincirlerin acı dolu şakırtısıydı.

Elleri ve ayakları kalın demir zincirlere vurulmuş genç kadın, çaresizce kıvranıyordu.

Rahip, elindeki büyük haçı kaldırmış, dudaklarının arasından Latince dualar fısıldıyordu. Diğer elindeki kutsal suyu kadının üzerine serpiştirirken gözlerinde en ufak bir merhamet bile yoktu.

"Bırakın beni! Ben cadı değilim!"

Kadının çığlığı taş duvarlarda yankılandı.

"Bırakın dedim!"

Fakat rahip tek kelime etmeden duasını bitirdi.

Sonra arkasındaki askerlere döndü.

"Sırtını açın."

İki asker kadını zorla öne eğdi.

"Hayır! Lütfen... yapmayın!"

Kadın çırpındıkça zincirler bileklerini kanatıyordu.

Askerlerden biri gömleğini sırtından yırttı.

Bembeyaz teni soğuk zindan havasında titredi.

"Ne istiyorsunuz benden?" diye hıçkırdı."Ben cadı değilim..."

Rahip ağır adımlarla zindanın köşesinde yanan ocağa yürüdü.

Korların arasına bırakılmış uzun demiri kavradı.

Demirin ucu kıpkırmızı olmuş, ateş gibi parlıyordu.

Ucuna, "lanetlenmiş" anlamına gelen eski bir mühür işlenmişti.

Rahip demiri yavaşça kaldırdı.

Korların çıtırtısı arasında kızgın metal havaya kalkarken, zindanı ağır bir yanık demir kokusu doldurdu.

Kadının gözleri korkuyla büyüdü."Hayır..."Sesi fısıltıdan öteye geçemedi.

Rahip, tek kelime söylemeden kızgın demiri onun sırtına doğru yaklaştırdı.

Rahip, en ufak bir tereddüt göstermeden kızgın mührü kadının sırtına bastırdı.

Zindanı delen bir çığlık yükseldi.

İzabella bütün gücüyle zincirlerini çekiyor, acının şiddetiyle nefes almakta bile zorlanıyordu. Gözlerinden yaşlar süzülürken dudaklarından yalnızca tek bir cümle dökülüyordu.

"Ben... cadı değilim..."

Rahip ise yüzünde en ufak bir duygu belirtisi olmadan mührü geri çekti.

Sırtında, "lanetlenmiş" anlamına gelen sembol artık silinmeyecek bir iz gibi duruyordu.

Rahip ağır adımlarla geri çekildi ve askerlere döndü.

"Bugün güneş tutulması olacak."

Askerler sessizce onu dinledi.

"Tutulma yalnızca birkaç saniye sürecek. Güneş kararmaya başladığında kadını meydana çıkarın."

Kısa bir duraksamadan sonra soğuk bir sesle devam etti.

"O birkaç saniye içinde ateş yakılacak. Tutulma sona erdiğinde halk, karanlığın cadının ölümüyle dağıldığına inanacak."

Rahibin dudaklarında ince bir tebessüm belirdi.

"Ve böylece hiç kimse gerçeği sorgulamayacak."

Zindanda sessizlik hâkim oldu.

İzabella, duyduklarına inanamayarak gözlerini kapattı.

Onu yalnızca öldürmeyeceklerdi...

Ölümünü, insanların korkularını besleyen bir gösteriye dönüştüreceklerdi.
**************
Zindandan Bir kaç őnce....

Kadın, gölün kıyısında oturuyordu.Her şeyden Habersizdi birazdan hayatının son bulacağını bilmiyordu.

Yanında, hayatında kendisinden asla korkmayacağını düşündüğü... Sevdiğine inandığı adam vardı.Aynı kőydendi uzun sűre uzakdan sevmişdi Edvardı uzunboylu esmer yakışıklı bir adamdı.Edvardında ondan hoşlandığını őyrenince çok mutlu olmuşdu sevgisi karşılıklıydı artık.

Yüzünde küçük bir tebessümle ona baktı.
"Seni seviyorum, Edvard."

Edvard gözlerini gölden ayırmadan sadece susdu.

İzabella kaşlarını hafifçe çattı."Bugün çok durgunsun. Canını sıkan Bir şey mi oldu?"

Edvard derin bir nefes aldı."Oldu, İzabella..."

Kadının gülümsemesi yavaşça soldu."Ne oldu? Seni bu kadar üzen ne?"Benimle paylaşa bilirsin.

Adam sonunda başını ona çevirdi. Gözlerinde suçluluk vardı.
"Ben... sana ihanet ettim, İzabella."

İzabella'nın nefesi kesildi."Nasıl yani? Ne demek ihanet ettin, Edvard?"

Tam o anda demir zırhların birbirine çarpan sesi gölün sessizliğini parçaladı.

Her taraftan muhafızlar ortaya çıktı.Kılıçlarını çekip ikisini çevrelediler.

"Hemen Cadıyı yakalayın!"Dedi komutan.

İzabella şaşkınlıkla Edvard'a döndü.Neler oluyor Edvard?.

Adam gözlerini kaçırdı.Sesinde pişmanlık vardı ama kararından geri dönmeyeceği belliydi.

"Özür dilerim, İzabella..."Amma sen cadıymışsın eyer seni teslim etmeseydim ailem yok edilecekdi.

Saçmalama Edvard ben cadı diyilim sen bunu bilmiyormusun?Bana bunu nasıl yaparsın?beni beni hiç sevmedinmi?dedi çaresizce kadın.
Ve o an kadın anladı.
Korkması gereken kişi hiçbir zaman dünyanın geri kalanı değildi.
Korkması gereken tek kişi, kalbini emanet ettiği adamdı.

*************

ŞİMDİKİ ZAMAN

Halk şehir meydanında toplanmıştı.Onların gözünde bugün bir cadı yakılacaktı.Ve buna inanıyorlardı...

Onu öldürdüklerinde şehirlerinin kötülükten arınacağına, çocuklarının artık korkusuz uyuyacağına inanıyorlardı.

Gökyüzü yavaş yavaş kararmaya başladı.Güneş tutulması başlamıştı.İzabella'yı meydanın ortasındaki kalın tahta direğe bağladılar.

Etrafına rahipler tarafından kutsandığı söylenen bir çember çizildi.Odunlar ayaklarının dibine dizildi.Rahip elini kaldırdı.

"Yakın."

Meşale odunlara değdiği anda alevler yükselmeye başladı.
İzabella, korku yerine öfkeyle meydandaki insanlara baktı.

"Siz aptalsınız!"Sesi bütün meydanda yankılandı.

"Hepiniz aptalsınız!"Bilmediyinizden korkan aptalsınız.

"Ben cadı değilim! Sadece sizden farklıyım. Farklı olmak beni cadı yapmaz."Farklı olmak kőtű diyil aksine sizin gibi korkak kendi dűşűncesi olmayan biri olmakdansa bőyle can vermeyi onur sayarım.

Alevler yükselirken gözlerinden yaşlar süzüldü ama sesi hâlâ dimdikti.

"Ya yarın sizin de benim gibi bir çocuğunuz olursa? Saçları, gözleri ya da teni farklı olursa...""Onun da böyle yakılmasına sessiz mi kalacaksınız?"

Kalabalığın arasında sessizlik oluştu.Rahip öfkeyle bağırdı."Kesin onun sesini!"

İzabella acıyla gülümsedi."Bugün ölebilirim...""Ama yalnızca bedenim yok olacak."

"Ruhum ise sonsuza dek özgür kalacak."
Sonra bakışlarını tek tek meydandaki insanların üzerine gezdirdi.

"Ama siz..."

"Siz öylesine körsünüz ki ruhunuzun bile size ait olmadığını göremiyorsunuz."

Derin bir nefes aldı."Ve eğer gerçekten cadı olduğuma inanıyorsanız..."

"...o zaman sizi lanetliyorum."

"Aklınızı korkuya teslim ettiğiniz sürece, vicdanınız asla huzur bulmayacak."

Tam o anda gökyüzündeki karanlık çekilmeye başladı.

Alevler göğe doğru yükseldikçe, İzabella acının bedenini sardığını hissediyordu.

Bembeyaz teni ateşin kızıllığında kaybolurken yanık et kokusu ciyerlerine doldu,bedeni bir bez parçası eriyip dőkűlűyordu.Çığlığı yeri gőyű inletiyordu gözleri bir an bile meydandaki insanlardan ayrılmadı.

Onların arasında...Edvard da vardı.Kalabalığın içinde sessizce duruyor, sevdiği kadının ölümünü izliyordu.

Ne bir adım attı...Ne de tek bir söz söyledi.Sadece gőzlerinde yaşlar vardı çünkü o da diğerleri gibiydi.Sevgisini koruyamayacak kadar korkak...Gerçeği savunamayacak kadar zayıf...Ve korkusunu vicdanının önüne koyacak kadar acizdi.

İzabella son kez ona baktı.O bakışta nefret yoktu.Sadece derin bir hayal kırıklığı vardı.Gökyüzündeki tutulma yavaşça sona ererken alevler de yükselmeye devam etti.O gün insanlar, bir cadıyı yaktıklarını sandılar.
Oysa gerçekte...Masum bir kadını öldürdüler.
Bir hayat son buldu.Fakat bazı ölümler sessizce toprağa gömülmez.Bazıları, yüzyılları aşan bir yankıya dönüşür.
Ve o gün küllerin arasında yalnızca bir kadın ölmedi...
Henüz kimsenin farkında olmadığı yeni bir hikâye doğdu.
***********

---.25 Eylül.2026.

"Duru... Duru, uyan kızım! Okula geç kalacağız!"
Bir kadın sesi...

Uzaklardan geliyormuş gibi kulağıma çarpıyordu.Gözlerimi ağır ağır açtım.

Bir anlığına nerede olduğumu anlayamadım.
Az önce...Alevler...Çığlıklar...Bir güneş tutulması...

Hepsi o kadar gerçekti ki hâlâ duman kokusunu duyuyormuş gibi hissediyordum.

Karşımda Peri duruyordu.

Telaşla bir şeyler anlatıyordu ama söyledikleri zihnimde yankılanan o çığlıkların arasında kayboluyordu.

"Günaydın, Peri kızım..." dedim kısık bir sesle."Ne oldu? Saat kaç?"Peri kollarını göğsünde birleştirip bana şaşkınlıkla baktı.

"Günaydın mı? Saat sekiz buçuk oldu!"Sonra perdeyi hızla açtı.Odayı güneş ışığı doldurdu.

"İlk günümüz bugün. Kayıt günü! Hadi, kalk artık."Doğrulup oturdum.Kalbim hâlâ deli gibi atıyordu.

Elimi farkında olmadan sırtıma götürdüm.Sanki...
Orada hâlâ yanan bir izin sıcaklığı duruyordu.Ve bunun nedenini ben de bilmiyordum.

Ben DURU ASLAN.Yirmi bir yaşındayım.Kimsem yok...
Ya da en azından ben öyle biliyorum.

Hayatımın tamamı bir yurtta geçti. Aile denilen şeyin nasıl hissettirdiğini hiç öğrenemedim.

Tek ailem...Peri'ydi.

Çocukluğumuzdan beri aynı yurtta büyüdük. Aynı odaları paylaştık, aynı hayalleri kurduk.

Albino olduğum için insanlar bana hep garip baktılar.

Bembeyaz saçlarım...Solgun tenim...Yeşil gözlerim...
Sanki beni insan değil de görülmesi gereken tuhaf bir şeymişim gibi izliyorlardı.

Ama Peri hiçbir zaman öyle davranmadı.
O, bana hep normal biriymişim gibi davrandı.

Belki de bu yüzden ona sadece arkadaşım değil, kardeşim diyordum.

Ve bugün...

Hayatımızın en önemli günlerinden biriydi.
İkimiz de Ataman Üniversitesi'ni burslu olarak kazanmıştık.

Bugün ilk günümüzdü.Yeni bir hayatın başlangıcı...

Ya da henüz farkında olmadığım eski bir hayatın yeniden uyanışı