BÖLÜM 2 | doğulu komutan

Şarkı;

Yok bana bu cihanda
Maya Perest

Duru Varis

Büroya gidiyordum. Yine yoğun tempo iş başındaydık.

Ama bu seferki yine boşanma olduğu için, ağır işlerden sonra biraz rahatlamak için, hafif davaları alıyordum.

Birden telefonum çalınca müziğim yine durmuştu.

Arayanla hiç de şaşırmamıştım. Her zamanki gibi Poyraz arıyordu.

Beklemeden açtım. "Efendim Poyraz." Derken fazlasıyla bitkindim.

"Nerdesinuz? Yine çikmişsinuz erkenden. Vallahi ben size yetişemiyrum. Arı misinuz Duru Hanum? Sabahun 7'disunde dışarida ne işinuz var?"

Yağdırdı mübarek!

"İşe gidiyorum Poyraz." Dedim direksiyonu avucunun içinde kaldırırken." Sen horul horul uyufuğun için sana zahmet vermedim."

"Uyandirsaydunuz."

Hah çok bilmiş!

"Çat diye odana mı girseydim Poyraz!"

"Uyuduğumi nereden biliydunuz?" Gerçekten çıldırmam üzereydim!

"Telefon denen bir icat var. Oradan seni arayarak anladım uyuduğunu." Dedim."bilmem anlatabildim mi?"

Benim durumu açıklamak için şekilden şekile girmenin yanı sıra belli etmeden gülme seslerini duyuyorum.

"Diysun." Dedi.

"Diyrum Poyraz!"

Telefonu suratıma kapatmasıyla müzik yeniden açılmıştı.

Suratıma ne diye kapatıyordu bu yangaz!

***

3 ay sonra

İlahi bakış açısı

Yiğit saatlerce çalan telefonunun ekranındaki isime uzun uzun bakıyordu.

Sanki o isimin aramasıyla yiğit için zaman tersine dönmüş gibiydi.

Yıllar sonra annesi ilk defa arıyordu.
Ansızın terk ettiği ailesinden biri bugün ilk defa arıyordu.

Telefon durmadan çaldığından Sabrının son evresine gelmişti. Anı sinirle telefonu açınca annesinin endişeli sesi geldi.

"Oğlum yav ne diye açmisen sen şu telefonu?" Derken endişeliydi.

"Neden açmayayım anne? Hayırdır? sen aramazdın Gülistan Sultan."

"Hayırlı bir iş için aradım oğlum. Baban artık gelsin de mevzuyu konuşalım diyor.'

"Hangi mevzu?"

"Ne bilsen ya, şu senin mevzuyu." Dedi kendinden emince. "Yahu bekleyin emine gelecem yav!"

"Ne mevzusu anne? Deli etme şimdi beni. Açık ol."

"Siye de bişi denmi yav! Evlilik meselesi diyorum. Zaman geldi kız hazır. Sözünü tutacaksın oğlum."

Yiğit bu cümleyi duyduğu an, bedeni taş kesmişti.

Yıllar önce 30. Yaş gününden sonra amcasının kızı Bahar ile evleneceğine dair söz vermişti. Bahar ile evlenmesi için ailesi zorluyodu.

Kan davaları ancak iki aileden biri evlenip bir torun verince aralarındaki düşmanlık bitecekti.

Bunun kurbanı da Yiğit ve Bahar olacaktı.

"Oğlum! Ben diye ne diyem? Duymi misen?"

"Geleceğim..." Diye cılız bir sesle cevaplayayıp, telefonu hızla kapattı.

Bahar'ın bir sevdiği vardı. İki tarafta evlilik için zorlanıyordu. Yiğit bu zorunluluğa dayanamayıp bir gün ansızın terk etmişti. Düzenini, alışkanlığını, toprağını, memleketini, bir anda hepsinden kopup hayali olan askerliğe başladı.

Öne üsteğmen, sonra yüzbaşı...

Hayali başarılı bir Türk askeri olmaktı. Babası yüzünden yapamamıştı. Ailesinde söz babadan geçerdi. İlk onun dediği yapılırdı.

Söz sahibi her zaman ailenin başı Ahmet Ağaydı.

Tek aile için geçerli değildi. Neredeyse tüm Urfa için.

Hayat insanı hep bir yerinden vururdu...

Sinirle,"benim hemen evlenmem lazım!" Diye söylenerek koridorda bir one bir arkaya gidip gidip geldi.

"Ama kiminle?"

Sinirden saçlarını arkaya doğru aldı. Sonrasında arkasından gelen gülme seslerini işitince bedeni taş kesti.

"Oo doğulu komutan evlenmek mi istiyormuş?" Dedi Mert alaylı bir tonda.

Yiğit sinirle arkasını dönünce gördüğü kişi ile hiç şaşırmamıştı.

"Söz bak, Sağdıçın olacağım." Diye sinir etmeye çalıştı.

"Mal mal konuşma lan! siktir git şuradan."

Mert, "Aa bak ayıp oluyor. Benim gibi bir Sağdıçı parayla bile bulamazsın." Diye devam etti Yiğit'i sinir etmeye.

"Ben senden iyi sini mi bulamayacak mışım?" Dedi alayla."havada kaparım havada!"

Mert,"Kurban ol sen bana." Dedi.

Yiğit odaya doğru ilerlerken,"Allah'ım ben ne günah işledim de bunu bana azap diye yolladın?"

"Lan bu siktir git şuradan!" Diye söylendi Yiğit. "Göt suratlıya bak! Bi' de kurban olacakmışım

"Duyuyorum yalnız."

"Duy diye zahmet ediyoruz. Bi zahmet kulak ver." Dedi Yiğit.

Mert keyifle dışarı doğru ilerledi. Bugün bir psikolog randevusu vardı. Selim'in zoru ile gidiyordu.

Yaşadığı çocukluk travmalarını, ailesinin gözleri önünde katledildiğinin... Kolay kolay unutmamıştı.

Duru Varis

Günler geçiyordu. Çiçek açmış her dal, yeşil kaplanmış yerler, zamanla beyaza dönüyordu.

İnsan değişirdi, mevsim değişirdi. Hepsi geri gelirdi.

Ama giden geri gelmiyordu...

Yapamıyordum. Artık yaşayamıyordum. Ama almam gereken bir intikam yaşamam gereken bir hayatım vardı.

Bu hayatı da intikam için yaşıyordum.

İşin içinde intikam olmasa, bir dakika bile kalmaz öldürürdüm kendimi.

Yaşayacaktım...

O intikam için kanımın son damlasına kadar direnecektim.

Günümün yarısı bir yerlere koşturup durmakla geçiyordu. Bugün de Mine hanım ile kahve datemiz vardı.

Kendini o adamdan kurtardığım için bana zorla kahve ısmarlamak için beynimi yemişti.

Hep ertelediğim için bugünümü ona ayırmıştım.

Bana attığı konuma Geldim. Burası Cafe'den ziyade bir evdi.

Ev mi?

Bana evde mi kahve ısmarlayacaktı veya Cafe mi evdeydi?

Beynim sulanmıştı.

Arabayı kendi pembe kaplı arabasının yanına Park ettim. Bu kadının biraz gizli hayranıyım diyebilirdim.

Elalem ne der demiyordu yaşıyordu hayatını.

Ben olsam, bu arabayı almazdım. Benden de zorba bir ailem vardı.

Sena her şeye bedeldi zaten!

Arabadan inip evinin kapısına doğru ilerliyordum ki birden karşıma dikilince durmuştum.

"Hoş geldin! Nerede kaldı? diyordum ben de."

Şaşkınca gülümsedim."ben Cafe'de içeriz diye düşünmüştüm." Dedim
"Burası sürpriz oldu."

"Kendime özel kahve alanım var. Neden yorayım uzak Cafe'lere kendimi?" Derken biraz şaşkınca izliyordum.

"Anlaşılan tazminatınızı iyi değerlendirmişsiniz."

"Yani, yarısını alışveriş'e harcadım. Diğer yarısını da evime diyelim."

Evi, merkeze fazla uzaktaydı.

"Alışveriş yapmayı ne kadar sevdiğinizi hayli hayli biliyorum."

"Anlamadım?"

"Her gün daha güzel ve birbirinden şık farklı kıyafetler giyiniyorsunuz. Üstelik oldukça bakımlısınız da"

Resmen iltifat ediyordum!

"Senin Yok mu hobi falan?" Dediğinde gülmemek için yanaklarımın içini ısırıyordum.

"Benim de topuklu ayakkabılara ayrı bir zaafım var." Dedim. "Alışveriş yapmayı da severim."

Bunu duyunca beni bir kez daha baştan aşağı süzmüştü.

Utanıyordum ama!

"Anlamıştım biliyor musun?" Dedi.

"Anlamadım?"

"Seni gördüğüm günden beri ayağında hep topuklu ayakkabı var. Ve sportif takılsan bile."

İltifattı sanırım.

"Teşekkür ederim."dedim hafif bir tebessümle.

"Geçelim mi?" Derken evin kapısını gösteriyordu. Evin büyük giriş kapısından geçtiğimizde, çimlerin üzerine sabitlenmiş büyük taşların üzerinden ilerliyorduk.

İki yandan da üzeri değişik çiceklerle suslenmiş su vardı. Kenarlar da beyaz renge boyanmış çitlerle çevriliydi.

Evin bahçesi cıvıl cıvıldı.

Girişi bile beni kendine hayran bırakmıştı.

Kadın çalışanlara, "siz devam edebilirsiniz kızlar." Diye emir verince hepsi işlerinin başına dönmüştü.

"Ee Duru. Görüşmeyeli neler yaptın?" Derken dikkatle beni izliyordu.

"Bildiğiniz Sonic Hızında bir Duru. Tüm günün çalışmakla davaların gizemini araştırıp çözmekle geçiyor." Dedim."ve bugünüm tek boş günüm"

"Ah canım, çok üzüldüm." Derken durgundu. Elini kısa pembe şortunun cebine koymuş hüzünle iç çekti.

"Bir sorun mu var Mine hanım?" Diye sorunca saniyeler içinde kendine gelmişti.

"Saçmalama! Ben ve sorun. Uyumsuz ikili. Derken etrafa neşeli gülücükler saçıyordu.

Bu saniyeler süren değişimini ağzım bir karış açık izliyordum.

"Hakan bey, peşinizi mi bırakmıyor? Eğer öyleyse hemen dava açalım."

Olduğu yerde öylece durdu."Hala bırakmadı peşimu ruh hastası. " Dedi hüzünle iç çekerken, "onun bulamayacağını düşündüğüm için buraya taşındım."

Gerçekten pes!

"Dava açalım o zaman." Diye bir öneri sundum.

Derin düşüncelere daldı. Bir anda sessizliğini bozup,"benimle gelir misin?" Diye sorunca kim bilir aklından neler geçiyordu.

Kendini tehlikeye atmasını istemiyordum. Ve henüz yeni boşanmışken bu kadarı da fazlaydı.

"Tabii, nereye gidiyoruz?"

Önüme geçerek, "yolda anlatırım sekerim." Dedi . "Beni takip et"

Bu iş sandığımdan daha da zorlaştırıyordu.

***

Mine Hanım'ın kolundan çekerken, "Mine hanım saçmalamayın!" Diye ısrar ettim."yahu adamı dövmek nedir?"

Yalvarmam onun fikrinin değişeceği anlamına gelmiyordu. Kararlıydı.

"Mine hanım." Diye devam ettim ikna etmeye. "Boş verin. Kendinizi yakmayın. Bi' davada yok ederiz onu"

Aynı şeyleri söylemeye devam etti."geberteceğim onu!" Diye yükseldi."kimse Mine Öztürk'ü Üzemez!"

Ne Mine Öztürkmüş arkadaş.

Bıkkınca yanaklarımın içine hapsettiğim havayı dışarı saldım.

Tam arabasının önünde durunca ne yapacağını az çok anlamıştım. "Hayır Mine han-" diyordum ki, Yerden bulduğu süsleme taşları ile milyonlar değerindeki arabaya sertçe vurup on camını paramparça etmişti.

O acısıni arabadan çıkarırken sanırım en de boş kalmayıp zararını hesaplıyordum.

Sinirle Arabayı kırıp dökmeye devam ederken, "malını da mülkünü de başına yıkacağım!" Diye bağırıyordu.

Hakan bey henüz neden müdahale etmiyordu?

"Allah'ım ben neyin içine düştüm böyle ya?" Diye homurdandım.

Şimdi gidip ayirsam bana patat mıydı acaba? Araba ile dayak yermiydim?

En iyisi sen böyle kal Duru.

İç sesimi dinlemek sanki mantıklıydı. Ama mantıksız da geliyordu.

Arabnın haşatı çıkmıştı. Ve hâla durmuyordu.

Deli miydi bu kadın?

Bende çıtır biri zannediyordum. İçinden aslan çıkmıştı resmen!

Sonra beklemediğim am karşımda tüm görkemiyle dikilen Hakan bey sinirden deli olmuşçasına bize bakıyordu.

İşte zurnanın zurrtt! Dediği yer tam olarak burasıydı.

"Mine!" Diye yüksekli ve bize doğru gelmeye başladı. Sinirinin ne kadar tehlikeli olduğunun farkındayım. Bu bana zarar vermezdi.

Ama Mine hanım'dan şüphem vardı.

"Zıkkımın kökü!"

Tam da Mine hanım'dan beklenecek bı cevaptı bu. Hiç şaşırmamıştım. Artık tam olarak alışmıştım.

"Ne yaptığını sanıyorsun sen?"

Mine hanım arabaya bir kez daha sertçe vurdu, "kör müsün?" Dedi. "Arabanı parçalıyorum."

Bunları söylerken sağ aynayı çoktan parçalamıştı.

"Deli misin kadın!" Diye delici sertlikte bir uyarı yaptı Hakan bey."ne istiyorsun?"

Mine hanım ölümcül bakışlarını fark etmek zor değildi. Ben bile korkmuştum bu kadından.

Hiç göründüğü gibi değildi.

Hem de hiç.

Hakan bey yanındaki korumasına bir Şeyler fısıldadı. Ardından korkuma bize doğru ilerlemeye başlayınca Mine hanım'ın çantasını ellerine doladığını gördüm.

Bız de boş değildik herhalde.

Bleazer lazer ceketimin kollarını yukarı doğru katladim ve saçlarımı serçe kavrayıp arkaya aldım.

Aynı şekilde ben de çantamı elime dolayıp kafasına sert bir darbe geçirdim.

Yediği darbe ile yerinde afallamaya başladı. Yeniden vurmak için hazırlanıyordum ki arkadan Mine hanım'ın, "ne taşıyorsun kız o çantada?" Diyen sesini işittim.

O da bos durmayıp ikinci korumanın kafasına görüşüyordu.

Çantanın içinden çıkarttığım silahı gözümle işaret ettim. Sorusunun cevabını almış olmalıydı.

Yavaş yavaş geri adım atıyordu. "Aman aman, şunu şeytan doldurur diyorlar. Benden uzak şu şeytan aşağılık herife yalın tut."

Gülmemek için yanaklarımın içini dişliyordum. Resmen etimi kesmiştim.

Artık benim sıram gelmişti.

Hakan bey'e doğru ilerledim ve tam önünde durdum. Uyarıcı ve bı o kadar soğuk bakışlarımı da üzerinden çekmiyordum.

Ellerini cebine koydu ve bana yandan alaycı bi bakış attı."yaşlanmışşın küçük avukat." Öldürecektim bu adamı!

Mine hanım bu adam ile evli kalmaya nasıl katlanmıştı?

Ayrıca! Bu şerefsiz bana yaşlı mı diyordu? Yoksa kulaklarım kısa bi şokta mıydı?

Silahı tam beynine dayadım."bu kadından uzak durman için son şansın. Yoksa gerekeni yaparım." Derken tanımadığım biri konuşuyor gibiydi sanki.

Kulağıma doğru eğilerek "ne yaparsın?" Diye fısıldadı.

"O bende kalsın. Anladın sen ne yapacağımı." Dedim. Aynı şekilde kulağına eğilerek,"hukuktan yürümem yalnız. Kural dışı oynarım. Bilmem anlatabildim mi?" Diye fısıldadım.

Bu ona neler yapacağımı kanıtlanmış olmalıydı ki bedeni taş kesmişti. Donukça beni izliyordu.

Bı an, Sessizligini bozarak,"diyorsun?" Dedi. Hala dalga geçiyordu!

"Diyorum!"

"O benim karım!" Diye yükseldi."ne olursa olsun onu bırakmayacağım!"

Silahın namusunu şakağına getirdim.

"Karın-dı! Git işine ruh hastası." Derken bir anlık refleksle bacağına ateş etmiştim.

🔥

"Deli misin sen ağhh!" Diye sızlandı.

Derin bir nefes aldım."öğrendi sanırım." Dedim bıkkınca."Tebrikler."

Silahı çantama koydum ve
Mine Hanım'a dönerek,"burada işimiz bitti ." Dedim "gidiyoruz."

***

Mine hanım ile geçirdiğim o adrenalinli günden sonra sadece eve kapanmıştım. Bunun sorumlusu, o değildi.

Artık bıkmıştım...

Yaşamaktan, nefes almaktan, her seferinde aynı şeyleri tekrar etmekten, annemin kanını hala yerde bırakmaktan, becerememekten, başaramamaktan, her gün bu evin kapısına gelip yine de o kapıyı eskisi gibi annemin açacağına inanmaktan, sessiz kalmaktan, ailemden, kendimden...

Her şeyden bıkmıştım.

Annesiz kalmak çok zordu. Ben bu kabusla yıllarca aylarca mücadele etmeye çalışsam da artık yeniliyordum.

Onsuz yaşamanın bı anlamı yoktu.

O intikamı aldığım gün ölecektim. Bunu hissediyordum. Hayat bana en başından beri bunu fısıldıyordu.

Canım kenarında oturmuş etrafı izliyordum.

Odam en üst kattaydı. Herkesten uzak, Kendi halinde takılıyordum burada. Ama genelde burayı çok kullanmazdım. Ağır çalıştığım günler hep büro'da kalırdım.

Orası ikinci yuvam gibiydi.

Çiz üstünü Duru.

Senin yuvam annenin yanı.

Birden telefonum çalınca odanın sessizliği bozulmuştu.

Arayan Deniz'di.

O beni bu saatlerde ve hele ki böyle günlerde genelde rahatsız etmezdi.
Şimdi aradığına göre, durum pek de iyi değildi anlaşılan.

"Ne oldu?" Dedim."neredesin Deniz?"

"Hastanedeyim." Diyen bitkin sesini işittim. Duyduğum gibi yerimden firlamam bir olmuştu.

"Ne işin var orada?" Derken yatağımın başucundaki çantami kavradım.

Telefonu omuzuma sabitlediğim için her an düşebilirdi.

"Kaza yaptım." Dedi."bizimkilere henüz söylemedim. Yoksa ortalık karışır."

Tedirginlik içinde,"kapat hemen konum at geliyorum ben." Dedim ve aramayı sonlandırdım.

Neden kaza yapmıştı ki bu kız? Oysa benden daha dikkatli araba kullanıyordu.

***

Hastane koridorlarında telaşla bı o yana bi bu yana koşup duruyordum. Oda numarası 2001 numaralı odaydı.

Ama böyle anlarda benim zeka sıfıra iniyordu. Defalarca geldiğim hastane de 2001 numaralı odayı bulamıyordum.

Ve rahatsız eden yanı herkesin Van garip bakışlar atmasıydı. Ne vardı ki bende?

Doğru ya,

Telaştan pijamalarımla gelmiştim buraya. Üzerimi değiştirmeyi akıl bile edememiştim.

Keşke kendimi getirmeyi de akıl etmeseydin Duru!

Rezil oldun!

Biraz daha kendime kızarsam kıza ayıp olacaktı. Saatlerce beni beklediği yetmezmiş gibi bir de odayı bulamıyordum Çıldıracağım!

Merdivenlerin ucu görününce koşarak her basamağı üçer üçer çıktım.
Üst kata çıkıyordum. Allah bilir yine ne kadar arayacaktım odayı.

Son basamağına kadar sapa sağlam çıkmıştım. Koridora doğru hızla koşayım derken Kafamı taştan, duvardan dah sert bir cüsseye çarpmıştım.

Yere yakışmamıştım.

Aksine kendimi koca kollarının arasına bulmuştum. Sanırım biri eni tutmuştu.

Hazır yolun başındayken bayılma numarası yapıp sıyrılsa mıydım?

Ne saçmalıyordun ben.

Kafamı kaldırıp bı bakayım derken gördüğüm kişi ile ağzım bir karış açık kalmıştı doğrusu.

Beklemezdim.

Bir çift tanıdık kahve goz beni dikkatle inceliyordu. Gözlerindeki merakı görebiliyordum.

Daha da soluksuz bakmaya devam edince nefes alış verişlerin hızlanmaya başlamıştı.

"Avukat hanım?"

"Komutan bey?"

Dudaklarının kenarı usulca kıvrıldı. Yüzümden ziyade kıyafetlerimdeydi dikkati.

Hay aksi!

"Burada ne işiniz var?"

Kollarının arasından çıkıp kendimi yeniden dikleştirdim."hastanede ne işim olabilir?"

Gülmemek için yanakların içini dişliyordu. Farkında değilim mi zannediyordu?

Asil böyle devam ederse şuraya yığılıp kalırdım.

"Siz, hastaneye böyle mi geliyorsunuz?" Dediğinde utançtan Kafamı yere eğdim.

Sonrasında yeniden dikleştirdim kendimi. Adam dev gibiydi. Hafiften parmak ucuma yükselince biraz görebiliyodum.

Topuklularım olmayınca kendimi resmen çıplak gibi hissediyordum!

"Böyle gelmem gayet doğal." Diye kendimi savundum.

Ah bu erkekler. Her şeyin açığını arıyordu.

"Tabi tabi," dedi gülmemek için zor direnirken."ben de öyle gelirdim de, görev esnasında yaralı çıktı. Kusura bakma sana da ayak uydurmadık."

Resmen, açık açık dalga geçiyordu!

Sonra uzun uzun izledi ve dilinin ucuna gelip giden şeyi söyleyip söylememek arasında gidip geldi. En sonunda sessizliğini bozup, "senden birşey yrica edebilir miyim?"

"Dinliyorum."

"Benim, acil bir sahte evlilik yapmak gerek. " Dedikleriyle bedenim adeta taş kesmişti.

Sahte evliliğinin başrolü olmamı mı istiyordu?

"Senden sadece 3 aylık sahte kağıt üzerinde bir evlilik yapmamızı istesem." Dedi. "İşim bitince hemen boşamacağız."

***

Yiğit'in son söyledikleriyle gerçekten zor direniyordum. Kabul etmemiştim. Ama işin ucunda sırf o kız olduğu için biraz düşüneceğini söyleyip ayrılmıştım yanından.

Hayatımda sahte de olsa bir gün evleneceğimi hiç hayal etmemiştim.

Deniz yattığı yerden bana sorgular bakışlar attı. "Ne olduğunu artık öğrenebilir miyim?"

Durgunca,"sanırım senin duaların kabul oldu." Dedim oturduğuk koltuğa yerleşerek.

Şaşkınca,"hangi duan?" Dedi."benim bir sürü duam var."

"Sen şöyle, eli silah tutan. Esmer uzun boylu aşiret boy bir enişte arıyordun ya." Diyordum ki sözümü kesti heyecanla.

"Ne!" Diyen çığlığı odayı inletmeye yetmişti."yoksa sevgili mi yaptın?"

Malesef, der gibi iki yana salladım Kafamı.

Hemen modu düşmüştü.

Bacaklarını kendine çekip,"beni neden heyecanlandırıyorsun o zaman."

Derin bir nefes alarak,"gelmeden dakikalar önce hayalimdeki şahıstan evlenme teklifi aldım."

Mutluluktan serum kablolarını çıkarıp kollarımin arasına atıldı."biliyordum!" Diye bağırdı."bir gün bunun olacağını biliyordum."

"Sonunda evden kalmaktan kurtuldun. Şükret bana."

"Deniz!"
"Tamam." Diye homurdanarak gelir döndü yatağına. Aynı şekilde yerlesti ve, kıyafetlerime değişik bakışlar attı.
"Ve sen evlilik teklifini pijamalarınla mı aldın Duru?" Derken cinnet geçirecek gibiydi.

"Ne münasebet?" Dedim."ben sana birşey oldu korkusundan üzerimi değiştirmeyi mi akıl ettim Deniz?"

"Hem gerçek bi teklif değildi." Diye açıklama devam ettim."sahte bir evlilik teklifinde bulundu."

"Ne?" Derken beyni erir vermişçesine bakıyordu.

"En iyisi ben sana en başından anlatayım." Derken bacaklarımı karnıma çekip her detayını anlatmaya başlamıştım.

***

İlahi bakış açısı

Suriye

Yiğit Tankla son sürat ilerlerken arkadan Mete'nin,"ne zaman varırız komutanım?" Dediğini duydu.

Bakışlarını birkaç saniyeliğine yoldan çekip dikiz aynasına çevirdi. "Az kaldı." Derken sesi her zamanki sertliğini ve soğukluğunu korkuyordu.

Mert yine Yiğit'in keyfini kaçırmak için. Mete'ye doğru dönerek,"komutanın yine aşk acıları çekiyor Mete'ciğim." Dedi."takma onu sen."

Yiğit başlarda sessiz kaldı.

Ve Doğan sessizliğini bozup,"ne acısı ne?" Diye girdi araya.

"Aşk acısı."

Mert, Yiğit'in sinirden seğiren çenesini görünce,"kız isticez komutanınıza." Dedi."her an hazırlıklı olun."

Yiğit'in sert uyarıcı sesi çıkmayınca hepsi kendini sessize almıştı."Karahan!" Bir yandan Ağız dolusu küfurler saydırıyordu.

Mert hariç.

"Mert komutanını evde kaldırdığı için bana nisbet ediyor aslanım. " Dedi Yiğit.

"Ben mi evde kaldum ula?" Derken bile sinirden şivesi kaymıştı."ula benum dibinden kiz ayrulmayi bu doğuli evde kaldu diyi"

"Kendini mi övüyorsun? Yoksa Yiğit komutanım ile laf yarışına mı giriyorsun hiç anlamadım Mert komutanım." Dedi Selin.

Kağan,"katılıyorum." Diye tekrarladı.

Yiğit,"senin tipine kim bakar lan? Kas bile yok sende." Dedi."hangi kız koşacak peşinden."

Mert elini yumruk yaptı ve neredeyse Kamuflaj'dan taşacak olan kaslarını açığa çıkardı.

"Emin miyiz?"

"Karahan." Dedi Yiğit sakince, "senin o tipsiz suratını dağıtmamı ister misin?" Dedi.

Mert,"güzel yüzüm bana lazım yüzbaşım. O date'mizi şimdilik erteleyelim."

Selin,"gerçekten ilkokul çocuklarından bir farkınız kalmadı." Diye girdi araya."Şuan vatan görevindeyiz beyler. Bunun ciddiyetine varın. Onca şehidin ailesi evladının kanının yerde kalmasını ister mi?"

Hepsi sessiz kalmıştı.

"Bu yüzden kanımızın son damlasına kadar savaşacak olanlar biziz." Diye devam etti."Şimdi kavganın sırası hiç değil."

Selin'in uyarısından sonra bir süre sessiz kalmıştı hepsi.

Yiğit o modadan çıkıp daha da ciddileşti."mühür! Vazifen Zafer!" Dedi. "Gazanız mübarek olsun." ve tank'ı uygun yere durdurdu.

Görev onlar için artık başlamıştı.

***

Mete, silahının merceğini biraz daha yakınlaştırdı. Örgütün gözlendiği evi izliyorlardı. Zamanı geldiğinde başlayacaklardı ateş açmaya.

Yiğit'in "Tim! Toplan." Diye emir vermesiyle hepsi önüne toplanmıştı.

Hepsi bir ağızdan"Emredersiniz komutanım!" Diye yükseldi. Sesleri dağı inletse de örgütün gözlendiği eve gitmezdi.

"Benim iki işaretimde temizliyoruz buraları." Dedi. "Herkes yerlerini alsın ve benim işaretimi beklesin. Buralar bugün bize emanet Mühür! Bir kurşun bile boşa gitmeyecek!"

"Emredersiniz komutanım!"

Herkes yerlerini almış Yiğit'ten gelecek işareti bekliyordu.

Bu örgüt, adı çok kez geçen, birlikte çocuk kaçırma, okullara ve hastanelere baskın düzenleyip çok kez izinj kaybettirip aynı saldırıları yapan bir örgüttü.

Mühür bugün bu örgütü leş'e çevirecekti. Bu yola bir kez girilmişti. Bir daha dönüş yoktu.

Ya öleceklerdi, Ya da öldüreceklerdi.

Yiğit kendinden emin adımlarla evin alt tarafına doğru ilerlerken, karşısına biri çıkar diye her an tetikteydi.

Silahının merceğini daha da yakınlaştırarak evi görüş açısına daha da yakınlaştırdı.

İçini bile görebiliyordu. Ne kadar uzak olsa da her hareketini takip edebiliyordu.

Merceği biraz daha yakinlastirmasıyla birkaç adamın çantalara silah mermi gibi ekipmanları doldurduğunu fark etti.

Arasında pir dikkat onu izleyen time bir el hareketi yapmasıyla ölüm sessizliğine bürünmüş ülkeyi saniyeler içinde inlettiler.

Düşman anlamıştı Türk'ün geldiğini.

Hepsi hızla Dağdan inerken, patlayan mermiler evin canlarını, duvarlarını talan ediyordu.

Şimdiye kadar emredilen neyse o olmuştu. Hiçbirinin mermisi boşa gitmemişti.

Mert,"göreyim seni doğulu komutan!." Diye yükseldi.

Yiğit'in tepkisizce, "izle ve gör Laz karahan." Diye karşılık vermesiyle birini alnının catindan vurup leş'e çevirmesi saniyeler sürmüştü.

Mete, "ortak benimle gel." Dediği an kağan bıkkınlık dolu bir nefes verdi.

"Lan Mete, götüme don musun lan sen? Bırak beni kendime ya! Bir kerede tek çatışayım!" Diye çıkıştı Kağan.

Mete,"Aa kağancığım?" Dedi."göt donsuz kalır mı? Ben de sensiz kalmam." Diye taklit etti.

Böyle dalga geçerken örgütten iki kişiyi de tek kurşunla indirmisti bile Mete. "De bakayım şimdi bunu kim avladı?" Diye sorunca Kağan bir kişiyi daha indirmişti.

"Sen oldu mu? Sen!"

"Düzgün konuş benimle." Diye azarladı Mete. "Sana kaç Kere diyeceğim kurt olduğunu belli etme diye."

Selin kulaklığa bir kez tıkladı ve, "evin iki kilometre ötesinde birkaç kişi kaçıyor." Diye bildirdi.

Selin ve Doğan tepeden meydanı gözetliyor en ufak hareketlilikte timin geri kalanına durumu bildiriyordu.

Selin etrafı kontrol ederken Doğan ise yakınlardaki kaçan düşmanları avlamak için tetikte bekliyordu.

Mert, herkesten önce davranıp, çoktan herkesten uzmanlaşmıştı bile. Selin'in söylediği yere yaklaşmıştı.

Yaklaşık iki kilometre kadar uzaklaşmıştı. Gelmişti ama gözüken kimse yoktu.

Oysa haberi almasıyla koşması bir olmuştu. Hemen izlerini kaybettirmeleri mümkün değildi.

Konseyi görmedikçe daha da deli oluyordu. Umudunu kaybetmedi ve biraz daha ilerledi.

Karışına o örgütün Kacan adamlarının kanlı cesetleri çıkmıştı.

Kafasında cevapsız binlerce soru dönüyordu.

Kulağımın dibinden geçen kurşununun kuvvetli sesiyle irkilmişti.

***

Duru Varis

Sessizce hazırlanıyordum. Bu akşam babamın yeni Ortakları ile bi akşam yemeği vardı.

Ne kadar içlerinde olmasam, annemin intikamını almam için elimde kalan son imkan Buydu. Bu fırsatı kaçıramazdım.

Planım, hep onların içlerinde olup bilgilerine sızmaktı.

Tek derdim de sadece bu değildi.

Yiğit'di...

Yolda birbirini tanımayan iki insan olarak tanışıp günler sonra sahte bir anlaşmalı evlilik teklifi almayı ne ben bekliyordum.

Ne de o.

Ben bu adamı daha tanımıyordum bile. Şuan o kafayla o teklifi kabul etmediğim için rahat bekar özgür nefes alabiliyordum.

Ama o Bahar'a da yazıktı.

Bahar'ın sevdiğine kavuşmasının suçlusu benmişim gibi hissediyordum.

Sorumsiz bir insan mıydım ben?

Veya acımasız, duygusuz bencil biri mi? Kendimi hiç tanıyamıyordum.

Hem de hiç.

Benim tanıdığım Duru böyle değildi. Ayrıca nasıl kabul edebilirdim ki? Türk askerine bir mafyanın avukat kızı olarak sahte eş diye mi gidecektim?

Adam bayrağına düşkündü. Benim gerçek yüzümü öğrendiğinde ne diyecekti?

Saçmalama Duru! O Türk sen Hristiyan mısınki?

"Kendine gel lütfen!" Diye motive ettim kendimi.

Saniyeler içinde Kendi ruhuna bürünmüştum sanki. Enerjimin yenilendiğini hissediyordum.

Merdivenlerden iner inmez önüme Sema çıkmıştı yine.

Bu kız neden sürekli benim dibimde bitiyordu?

"Selam avukat kız." Dedi."görmeyeli çok oldu. nasıl krizlerle uğraşıyordun?"

Cevap vermeden yemek masasına doğru ilerledim. Gerekmediği sürece cevap vermeyecektim.

"Hadi ama. Küs müyüz yoksa küçük avukat?"

Daha fazla sessiz kalmaya dayanamayarak, Alayla güldüm. "Bunları söylemeye yeltendiğinde en son az kalsın boğularak ölecektin." Dedim omuzumun üzerinden küçümser bakışlar atarak."soylesene zavallı kız? Yine ölümden dönmek ister misin?"

"Bunu senin gibi zavallı bir avukat mı söylüyor?"

Yemek masasının yanındaki tekli koltuğa oturdum."lütfen kendini bugünlük sessize al." Dedim."seninle hiç uğraşamam."

"Keşke bir an önce evlensen de defolup gitsen şu evden!" Diye yükseldi." Büyük odayı da ben alırdım."

"Koydu mu bu sana?"

"İçinde senin olduğun her şey koyuyor bana."

"E iyi." Dedim."ben de senin her şeyine dahil olurum o zaman."

"Seni öldürmek bana ne zaman nasip olacak acaba?" Derken sinirden saçlarını sıkıyordu.

"O sana hiç nasip olmayacak." Dedim. "Çünkü ben hepinizden önce davranacağım. Yaz bunu her gece ağlayarak yazdığın günlüğünün en özel köşesine."

***

Herkes gelmeye başlayınca hepimiz kapıda dizilmiş onları karşılıyorduk.

Dişimi zor sıkıyordum!

Sinirden Her an birinin beynini patlayabilirdim.
Ama annem için sakin kalmaya çalışıyordum.

Bu sessizliğime şükretmeleri gerekirdi. Bu intikamın en zor noktasından geçiyordum.

Ve katlanmak zorundaydım.

Ortağımız Melih Hancı, elini bana doğru uzattı.

Hafifçe güldüm.

Öpmemi mi bekliyordu?

Öpmek yerine parmağının ucunu hafifçe sıktım. Artık silah tutmaktan elleri nasırlanmıştı. Sert tabaka elime bile batıyordu.

Bu hareketimle yüz ifadesi değişik bir hal almıştı. Sinirini saklasa da ben farkındaydım.

"Hoş geldiniz"

"Hoşbuldum, şu bahsi geçen deli kız sensin anlaşılan."

"Namımı bilmeniz hiç şaşırtmadı." Dedim soğuk tonda.

"Ne o?" dedi tanıdık bir ses. "Kendini ünlü mu sandın?"

Omuzumun üzerinden küçümser bir bakış attım. sarı saçlı kahve gözlü uzun boylu görünümlüydü. Ama beş para etmez bir tip karşıladı beni.

Olan doğru dönerek,"haklısın." Dedim." Ünlü değilim ana, namımın sende bu kadar iz bırakması normal. İlk hayranım olmalısın sanırım."

Sert ve soğuk bakışları ile beni ürkütmek ister gibiydi. "Sana hayran kalacak en son kişi bile olmam ben."

"Büyük konuşma küçük mafya." Dedim."senin gibilerle neredeyse her gün uğraşıyorum."

"Hep böyle söylerler. Ama en sonunda sözlerine yenilen de kendileri oluyor."

Bıyık altından pis pis güldü."bu konuda iyisin sanırım gözel kız."

Güzel kız mı?

Bu benim elimde kalacaktı!

Bakışlarım masaya kayınca Melih Bey'in eşi Nergis Hanım'ın odağında olduğumu fark ettim.

Defne," siz güzel nefesinizi onu iltifat etmekle yormayın Nergis Hanım." Dedim"buyrun ikramlıklarımızdan tadın."

Hepsini bana bakarak söylüyordu!

Çıldıracaktım!

Melih bey," Onur bey, sebebi ziyaretçimizin dışında bir arzum daha var."

Babam," tabii dinliyorum." Dedi köftesinden bir ısırık Alırken.

Masaya en son ben oturmaştum. Bunun sebebiyle tüm gözler benim üzerimdeydi.

Ne oluyordu?

"Bunu Duru'nun yaninda söylemek daha doğru olur diye düşündüm." Diye girdi söze.

Bir dakika! Ben ne alakaydım?

Babam denen aşağılık herif," sadete gelirsek çok sevinirim." Dedi.

Yalandan da gülmeyi ihmal etmiyordu.

"Ortaklığımızda sana bazı yatırımlar yapmam gerekiyor" dedi. "sanırım. Batmak üzere gibisin. Buna karşılık senden kızın Duru'yu oğluma eş olarak istiyorum."

Babam düşünemeden," tabii" dedi.

Kalbimin ritmi git gide daha da yükseliyordu.

Babam annem gibi beni de mi kurban vermişti? Satmış mıydı?

Melih Bey'in oğlu, "hayır baba!" Diye yükseldi." Benim hayatıma sen karar veremezsin!"

Kafam o kadar bulanıktı ki, her seferinde daha da Bulanıklaşıyordu.

Göğüs kafesim hızla inip kalktı.

Melih Bey'in," kes sesini!" Diyen sesini duymamla masa örtüsünü sertçe kavrayıp yere savurmam Bir olmuştu.

"Yeter!" Diye haykırırken adeta kendimden geçmiştim.

Gidip yakasına yapıştım "annemi de mi böyle sattın!? Onu da böyle kurban ettin!" Diye boğazımı kanatircasina haykırdım.

Gözümün önünde annemin çaresizliği, zihnimde yardım çığlıkları yankılanıp duruyordu.

"Ben hala hayattaysam... S-" diyordum ki yapamadım! Söyleyemedim...

Benden kurtulup,"zavallısın sen!" Diye yükseldi."zavallısın sen. Tıpkı annen gibi zavallısın. Ama ben senin geleceğini düşünüyorum!"

"Başlatma geleceğine!" Derken kenardaki evin en pahalı parçalarindan biri olan vazoyu duvara fırlattım.

"Bıktım! Senden de yaşattığın zindanının içinde kaybolup kendi kendime çıkıp yine de o karanlıkta kahroluo kaybolmaktan da bıktım!"

Sersemce dışarı doğru ilerledim.

"Anne... Çok mu yandı canın?" Diye çatlak sesinden zor dökülen cümleler yankılandı kulağımda.

Odama girdiğim gibi dolaptaki eşyalarımın hepsini bulduğum valize teptim.

Ne koyduğuma bile dikkat etmemiştim.

Tek istediğim bu evden defolup gitmekti!

Bir süre uzaklaşmalıydım. Kurtulmalıydım bu evde.

Goz yaşlarım bir bir yanaklarımdan süzülüp kıyafetinin yakasını ıslatıyordu.

Odadan çıktığımda berbat durumdaydım.

Bir anlık sinirle, telefonumu kavrayıp arama rehberinden Yiğit Demir Karayel kişisine tıkladım.

Telefon başlarda açılmadı. "Ne yapıyorum ben?" Diye homurdanarak
Yoldan dönmeye karar verdim.

Ama artık çok geçti.

Telefon açılmıştı. "Efendim avukat hanım." Diyen o soğuk ses çınladı kulaklarımda.

"Teklifin hala geçerli mi?" Dedim burnumu sertçe çekerken.

Biraz bekledi."sen iyi misin?" Diye sordu.

"Bırak beni!" Diye yükseldim.

Dudaklarından tek bir kelime döküldü."geçerli."

"Kabul ediyorum." Dedikten hemen sonra cevap bile beklemeden yüzüne kapattım.

Artık hayatım daha da kararmıştı...

***

Eveeet ikinci bölümün de sonuna gelmiş bulunmaktayız, parçalar yavaş yavaş oturuyor diyor ve kaçıyorum efenjm.

Bölümü beğendiğiniz mi?