BÖLÜM 1 | Bazı başlangıçlar

"hayat, bazen beklemediğin yerden vuruyordu."



Şarkı;

Dip
Madrigal

Duru Varis

Hani derler ya, "her karanlığın ardında bir ışık vardır" diye... İşte o, insanların uydurduğu kocaman bir yalandı.

Benim ışığım, annemle birlikte toprağa gömüldü...
Arkadamda babamın kanlı dünyasından başka bir geçmiş, önüme de başımı yaslayacak bir sevgiden mahrum bırakılmış kimsesizliğim var.

Keşke o süslü cümleler, Ruhu çoktan kararmış bir kızın kalbini ısıtmaya yetseydi.

Ama insan gerçeğini er ya da geç kabullenebiliyordu. Çünkü bu o her gece kurduğu hayallere benzemezdi.

Gırtlağına kadar dolusun, patlamak üzeresin ama kimseye de yenik düşmek, yük olmak ismiyorsun. İşte şimdi bu çelişkinin ortasındaydım.

Ben Duru, sadece Duru. Bir insan soy ismini bu kadar mı sevmezdi?

Keşke bir yol bulsam da onun peşine takılsam. Kaybolsam...

Ansızın çekip gitsem şu dünyadan. Ya da her şeyi unutsam, gideni geri getirebilsem geçmişimi silip baştan yazabilsem.

Hayatım, çocukluğum, hayallerim, geleceğim, çocuk yaşta her şeyim çalınmıştı.

14 yaşındaki o kızın annesinin ölüm haberini aldığı an, kalbinin nasıl çarptığını, gözlerinin nasıl kanadığını... Dün gibi aklımdaydı.

En çok da bu yüzden unutmak istiyordum. Ama artık bir önemi yoktu.
Hayattan kopmuş yaşayan ama ölü bir ruh gibiydim adeta. Sanki hiç çözülmez bir düğümdüm. Ben babası bir mafya bir adamın kızı, kendi işine adeta Âşık, kendini hukuk yoluna adamış bir avukattım.

Avukat Duru Varis

Elimde çevirdiğim kalemi yavaşça kenara bıraktım. Yine uçsuz bucaksız bir boşanma davası ile ilgileniyordum. Bu davadansa, ceza davaları bana daa cazip geliyordu.

Bu etap sadece kendimi dinlendirme etabıydı. Dinlenmek bende boş kalmak değil, boşanma davaları ile ilgilenmek demekti.

Şuan kendi büromdaydım. Taraflar birbiri ile son kez görüşüp kendi aralarında anlaşacaklardı.

Elimde tuttuğum protokol'u uzun uzun inceledim. Bunu bizzat müvekklim Mine Öztürk, hazırlamıştı.

ANLAŞMALI BOŞANMA PROTOKOL'U

anlaşmalı olduğundan emin değildim ama, yine de devam ettim okumaya. Her maddeyi dikkatle incelerken, Mine hanım'ın kocası Hakan Zabun'dan yüklü miktarda tazminat talebine bakarken ağzım bir karış açık kalmıştı doğrusu.

Bakıştığım rakamlarla Mine hanım'a biraz farklı bakıyordum.

Bu kadın kocayı boşamıyordu.

Resmen soyuyordu!

Tazminat talebini belirttiği maddede aynen şöyle yazıyordu;

Davalı evlilik birliğinin sona ermesinden ötürü davacının uğradığı mevcut ve beklenen zararları karşılamak amacıyla 2.000.000.00 TL (İki milyon Türk lirası) maddi tazminat'ı, boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren en geç, 30 gün içinde davacının banka hesabına nakden ve dafeten ödeyecektir.

Maddesi belirtilmişti.

Bence Hakan bey, Mine hanım'ı boşamaya razı olmalıydı.

Mine Hanım'ın kulağına doğru hafifçe eğilerek, " Mine hanım. Son kez soruyorum. Sizce bu tazminat miktarı fazla değil mi?" Diye sordum.

Nina Hanım'ın bunu duyar duymaz çatılan kaşları ile burun burunaydım.

Galiba susmalıydım.

"Tabii ki hayır! Bu herif beni iki kez aldattı. Bir de geçmiş bana bu tazminat fazla diyorsun!" Dedi sinirle.

Ne?

iki kez mi?

Peki bunu en son neden ben öğreniyordum? Bunun bi' mantıklı açıklaması olmalıydı.

İlk benim bilmem. Gereken bir detayı en son benim öğrenmem biraz paranormal'di.

"Tamam, empati yapınca genel olarak haklı taraf siz oluyorsunuz. Bu konuda size hak veriyorum."

"Zaten ben haklıydım."

"Keşke biraz daha tazminat isteseydiniz." Dememle şoka uğramıştı.

"Bu kadarı onun burnunu sürtmeye yeterli. Belirttiğim gibi. Sadece para değil ev ve arabalarda var."

"O zaman protokol'u kesinleştiriyoruz"

"Evet."

Biz bunlarla ilgili konuşmaya devam ederken tam da Hakan bey gelmişti.

"Keyfiniz bol olsun hanımlar. Da, beni buraya kadar neden getirttiniz?"

Mine hanım, "boşanma anlaşması imzalayacaksın." Dedi.

"Boşuna zahmet ettirmişsiniz." Dedi. "Boşanmayacağım."

Mina hanım yerinde gerilmeye başlayınca Duruma ben el attım.

"Hakan bey, bakın size hiç hak etmediğiniz kadar nazikçe söylüyorum." Dedim dişimi sıkarken.
"Bu anlaşmayı imzalamak zorundasınız."

İğrenir gibi baktı. "Sana ne oluyor oradan avukat! Karımı ne zaman boşayacağımdan sana ne?!"

Çıldıracağım!

"O işler geçti Hakan zabun! Boşuyorum seni! Arkamdan başka karılarla bir haltlar yerken bana sordun mu?" Dedi. "Dur cevaplayayım, yorulursun sonra. Tabiki hayır!"

İşler zorlaşıyordu.

"Başanmayacağım!"

Öyle ha?

Mine hanım benden önce davranıp çantasıyla girişti. Kafasına sert darbeler atarken fazla acımasızdı.

Dışardan gördüm yeşil türbe içine girdim estağfurullah tövbe olmuştu bu kadın.

Bu adamı nazik bir çanta darbesi ile gönderecek değildim.

İlerleyip kendinin suratına sert bir yumruğu indirdim. Yere yapıştığında yetmedi topuklumun sert ve oldukça sivri topuğuyla elini ezdim.



"Az önceki egonla şimdikini bir karşılaştır bakalım." Derken çektim topuklumu elininin üzerinden.

"Beni karşıma alarak büyük hata yaptın, Hakan zabun." Dedim. "Mahkemede görüşürüz."

Elini acı içinde inleyerek tutuyordu. "Ne olacakmış mahkemede?" Diye sordu

"Onunda mahkemede görürsün." Dedim. yüzüne biraz daha yaklaşarak,
"Şimdi sürprizi kaçırmak istemem."

"O anlaşmayı imzalamayacağım!"

"Sana imzala mı dedim ben?" Dedim soğukca."Bana bırak sen orasını."

Mine hanıma dönüp, "izninizle, Eski kocanızı kovacağım." Dedim sakince.

Mine hanım."kovulmaktan da beter olsun o!" Diye bağırdı.

Bunun ne anlama geldiğini iyi biliyordum.

Elime düşmusken keyfini de çıkarmak gerekirdi öyle değil mi?

***

İlahi bakış açısı

"Komutanım." Diye fısıldadı Mete. Saklandığı yere en yakın kişi Yiğit olduğundan sesini kolay duyurabilirdi.

Yiğit duydu. Ama konuşma gereksiminde bulunmadı.

Mete yeniden, "komutanım!" Dedi. Ama bu sefer yüksek çıkmıştı sesi.

Tüm dikkatleri de üzerine çekmişti.

Yiğit bıkkınca soluyarak,"Ne diyon lan? Ney!" Diye yükseldi. Şivesi de kaymıştı yine.

"Daha ne kadar bekleyeceğiz?" Dedi gayet bir tonda. Kendi ne kadar normal olsa da Yiğit'i delirtiyordu. "Hayır, yani düşman da kaçmıyor ki. Onun yeri rahat sonuçta."

"Önerin için beynini boşa harcama aslanım." Derken silahının şarjöründeki mermileri kontrol etti.

"Ha, eğer sıkıldıysan seni şu gördüğün dağda 10 tür koştururum. Ne dersin?"

Bunları söylerken gayet ciddiydi

Mete sertçe yutkundu. "Kalsın." Dedi. "Başka zamana saklayın komutanım. Daha bunun için çok gencim."

Yiğit gülmemek için zor durdu.

Mert, "sen neden şu Türkçeyi düzgün konuşmuyorsun lan doğulu komutan?" Dedi. Amacı yiğit ile uğraşıp sinir etmekti.

Yiğit sinirinin yerini aynı şekild koruyordu."sana mı kaldı lan bu? kendine bak asıl" Dedi. "Laz karahan."

"Ula ben Laz olmama rağmen duzgün konusayrum. Kendune bak la sen!"

Kavga yine şifdetleniyordu. Ama bu diğerleri için sorun değildi. Normal ilerliyorlardı.

Kağan Mete'nin kulağına doğru eğilerek, "ulan cıvık. Nasıl oldu da konunun içinden sıyrıldın yine?" Dedi
Biraz uzaklaşıp şüpheci bakışlar attı. "Doğru söyle lan. Büyücü müsün sen?"

Mete, "saçmalama Kağan! Büyücü olsam ilk senin üzerinde denerdim herhalde." Diye homurdandı.

Kağan, "nankör!" Diye söylendi.

Mete sinirle koluna vurdu. Yiğite vuramadığı için Kağan'a vurmuştu.

Kağan kolumu tutarak, "ne vuruyon lan?! Kolumu gırdın."diye söylendi.

"Bak! Ben sana bin kere demedim mi kürt gibi konuşma diye! Kürt musun lan? Azıcık nazik ol!"

"Antepliyim lan ben."

"Yani kürtsün."

"Konuyu gene nerelere getirdin!" Dedi sinirle." Sus artık!"

Mert araya girerek, "bı susun da! Düşman kaçayi!" Diye bağırdı.

Hepsi saklandıkları yerlerden çıkıp koşmaya başladı.

Yiğit, "bize bu önemli haberleri bu şekilde verdiğin için sana bayılıyorum karahan!" Dedi sinirle.

Mert, "ben uğruna bayılınacak bir adamım işte. " Dedi. "Senin gibi surat ekşitip millete kaş çatmıyorum"

Bu özgüven yiğit'in mutluluktan onu mermilere boğma fikrini getiriyordu.

Bunu başka bir zamana saklıyordu.

"Beyler!" Dedi Selin. "İşinize dönün! Ciddi bir gorevdeyiz." Diye uyardı.

Selin de bu timin yöneticisi gibiydi. Bazen yigitten daha zekice ve akıllıca davranıp timi yönetirdi.

Mühür timi Tunceli de ilkokuluna düzenlenen suikast girişimininde bulunan tehlikeli bir örgütü engellemek için buradaydı.

Ve Buraları kirinden arındırmak için buradalardı.

Mühür timi sıradan bir tim değildi. Bunlar gibi yollardan çok kez geçmiş, ve bunun gibi ciddi ve tehlikeli görevleri başarıyla sonlandırmıştı.

İşlerindr büyük titizlikle çalışırlardı.

Onlar kim miydi?

"Yüzbaşı Yiğit Demir Karayel"

"Kıdemli üsteğmen Mert Karahan"

"Teğmen Selin Alaz"

"Teğmen Doğan Yılmaz"

"Astsubay Kağan Yıldırım"

"Astsubay Mete Tuner"

Onlar ne kadar bu vatanın birer vatandaşları olsa da, sıradan değillerdi.

Yok olmak için var olanlardı.

Bu Vatanın, bayrağın, milletin uğruna gözü kapalı canını verecek olan altı kişilik bir timdi onlar.

Mühür timi'idi...

Gittikleri görevi zaferle sonlandırıp, oraya silinmez bir mühür damgalarlardı. O mühür izi, buradan Mühür timi'nin geçtiğini simgelerdi.

Bu şehrin en gözde bordo bereli tim'idi. Bu yolun başında gidip de geri gelememek vardı. Kaybetmek, savaşmak vardı.

Her şey vatan, vatan kalsın diyeydi



Mert önüne çıkan düşmanları bir bir öldürürürken gözü ansızın Yiğit'e kaydı. Onu fazlasıyla ciddi gördüğü için sınır etmek zorundaymış gibi hissetti.

Ona özel ezberlediği türküyü söyleyerek ona doğru ilerledi.

"Deniz dalgasız olmaz

Yiğit sevdasız olmaz,

Buralarda yar sevenin,

Başı beladan çıkmaz,

Sevim Sevim, yıkılsın evim..."

Yiğit bu türküyle Ona doğru yaklaştığını görünce sinirden sadece karşısındaki adama en fazla iki kurşunla tam beyninin iki tarafından delmişti kafasını.

En doğrusu sınırını belli etmemekti. Sinirli olduğunu belli etmeden, "Laz karahan?" Diye sorguladı.

Mert gülümsememek için dudaklarını Kemiriyordu. " Doğulu komutan."

"Bu ne güzel girişti öyle."

Mert, "beğendin mi?" Dedi. "Bu türküyü senin için boşuna ezberlememişim desene."

"Bana ne kadar değer veriyon len şen öyle." Diye çocuk muamelesi yaptı Yiğit.

Bu seferinde sinirlenen taraf Mert olmuştu. Yüzünün rengi saniyeler içinde kıpkırmızı olmuştu.

"Ama senin gönlünü alacak bi' şarkı da ben ezberledim." Dedi. Bunu söylerken kahkaha atmamak için zor duruyordu.

Okulun içindeki çocukları diğer tim çıkarmakla görevliydi. Mühür timi ise saldırganları halledecekti.

Mert'in keyfini görünce vakit kaybetmeden mırıldandı.

"Dama çıkmış bir güzel,

Delilo delilo hayraney,

Damın etrafını gezer,

Delilo delilo kurbaney..."

Şarkıyı keyifle söylerken bir yandan da karşıdan kendilerine gelen adamları leşe çevirmek ile meşgullerdi.

Mert bu şarkıyı iğrenir gibi dinlemişti. Yiğit'i taklit edip sinirini belli etmeden gülüp geçti.

"Bana olan aşkını bu şarkı ile ölümsüzleştirmen gözlerimi yaşarttı"

Yiğit keyifle güldü," sana yakışan buydu." Dedi.

Yiğit, arkasından soğuk metal hissetti.

Mert, "şovumu izle Karahan." Dedi ve ona silah çeken adamı, tek kurşunla yere sermişti.

Yiğit bıkkınca, "gösterin bittiyse şuralara güzel bi' temizlik yapalım diyorum." Dedi.

"Memnuniyetle."

Yiğit, "E Hadi, göreyim seni Laz Karahan." Dedi.

"Silahınının merceğine odaklan Doğulu komutan." Derken yandan göz kırptı ve okula doğru ilerledi.

Okulun kapısını kırıp açtıgında kendindrn emin adımlarla ilerliyordu. Koridorun sonuna geldiğinde, kafasını kollarının arasına almış, bacaklarını kendine çekmiş bir sarışın bir erkek çocuğu gördü.

O çocuğu gördüğü ilk an, zihninde puslu da olsa hepsi yavaş yavaş açılıyordu. Acılar unutulmazdı. Sessiz büyük ne kadar dilsiz olsa da, unutulmazdı.

Aklında beliren o görüntü, 7 , yaşındaki Mert Karahandı... Yine babasından kaçmak için ahıra saklananan Mert Karahan.

Geçmişi, kayıpları, travmaları, çektiği ayrılık acıları bir bir geçti gözünün önünden.

Bazı acılar unutulurdu. Ama giden can, unutulmuyordu... Ne yaparsan yap unutulmaz, kabuk bile tutmayan, her zaman kanayan bir taze yara gibiydi.

Çocuğu ürkütmeden ona doğru ilerledi ve tam önünde diz çöktü.
Eli ile koluna hafifçe dokununca çocuk hızla kaldırdı başını.

"K-kimsin sen?" Derken göz yaşları bir bir damlıyordu üzerine.

Mert nazik bir sesle, "benden korkmana gerek yok cesur adam. Ben sadece bir askerim." Dedi. "Ve buraya seni kurtarmaya geldim."

Ona hiç sert veya soğuk bakmıyordu. Ürkütmeden, incitmeden iplerini çözdü.

Çocuk Mert'i biraz süzdü ve hafifçe burnunu çekti. Kolundaki Türk bayrağı nı görünce derin bir nefes alıp beklemeden kollarına atıldı. "İyi ki geldin asker ağabey." Dedi. "Arkadaşlarım... İyiler değil mi?"

Mert saçlarını okşarken, "hepsi iyi. Seni bekliyorlar."

Bunları söylerken ağlamamak için zor duruyordu.

Çocuk, "ağabey." Diye seslendi.

"Söyle aslanım"

"Asker olmadan önce olmak istediğin bi' meslek var mıydı?" Diye sordu. merakla ondan gelecek cevabı bekliyordu.

Mert duraksadı.

"Doktor olmak isterdim"

***

Duru Varis

2 gün sonra

Duruşma salonununa girmeden önce büro'ya uğrayıp dosyalarımı alıp hızla çıkmıştım oradan.

Genelde bunlar gibi önemli dava dosyalamı, müvekkil gizliliği sebebinden dolayı Büro'da saklardım.

Güven konusunda da sekreterime sonuna kadar güveniyordum. Ailem gibi durduk yere özel eşyalarımı karıştırıyordu.

Benim ailem bu konuda her zaman bir numaraydı.

Arabaya bindiğim an, kendimi yine derin hüzünlere boğmuştum. Annem aklımdan bir türlü çıkmıyordu...

İntikam almak bana göre olmasa da, onun için yapacaktım.

Hatta bu akşam yeni ortaklarımla saat, 20:00'da bi' akşam yemeği görüşmem vardı.

Ortaklarım, sıradan değillerdi.

Onlar oldukça fazla mal sahibi, ve işlerinde titiz çalışan, disiplini, ve yurt dışında yer altının en tehlikeli ve önemli Birer Rus mafyalarıydı.

İkna etmek hiç de zor olmamıştı.

Onlatın odağında ise zaten Türkiyedeki tehlikeli yer altının tehlikeli mafyalarını yok etmekti.

Hedefleri benim dibimde nefes alıyordu. İsteseler de içlerindeki haini bulamazlardı. Rusları başta ikna edemeyince peşlerini bırakmıştım .Ama sonrasında işler yerine yavaş yavaş oturmaya başlamıştı.

Bu mafyalar tarafından araştırılmıştım. Özel hayatım bilinmezdi. Gundemde mesleğim ve imza attığım başarılarla öne çıkan isimlerden biriydim.

Bunun için beni yakindan izlemesi için bir adam gönderilmişti.

Saf mı Duruyordum?

Adamı ilk günden fark edip konuşurdum ve sonrasında peşimde olduklarını ve benimle çalışmak istediklerini belirttiler.

Yüz yüze konusmak için ise bugün için bir buluşma hazırlamıştık.

Bi' mafyayı yenmek için bir mafya ile iş yapmazsın ve kızım!

Kalp böyle diyordu.

Ama ben kalbimin sesini annemin olduğu gün susturmuştum. Bugüne kadar aklımın götürdüğü yoldan ilerlemiştim.

Eski Duru'nun ruhu yoktu...

Duru Varis'tim ben. Ne kadar Duru olsam da, Duru varis kimliğim ile Kendimi acılarla büyümüş, küllerinden yeniden doğmuş bir bir Duru Varis gibi hissediyordum.

Ama kendimden nefret ediyordum.

Şu hayatta kendime sürekli hatırlattığım tek not, hayatta büyük konuşmamak gerekli olduğuydu.

O konuştuğun yapmam, dediğin söz, elbet bi gün sana onu yaptırıyordu.

Buda bana bir cezaydı.

Ama söz konusu bir kadının masumca öldürülmesi ise, bu kadın kim olursa olsun annem veya bu başkası dahi olsa bin yeminin olsa Binini d bozardım!

Hukuk için...

Adalet için...

Annem için...

***

Adliyeye girdiğim gibi mahkeme salonuna ilerledim. Nedense üzerimde bir telaş vardı.
Mine Hanım'ı görünce yanına doğru ilerledim. Bugün her zamanki gibi vazgeçemediği tonda giyinmişti.



Beyaz mini bir etek, ve pembe beyaz çizgileri olan tarzda bir gömlek kombini yapmıştı.

Benim gözümde star parça toz pembe yüksek topuk topuklu ayakkabılarıydı. Belinde ise siyah bir ince zarif kemer takmıştı.

Kahvenin koyu tonlarında, küçük el çantası ile kombini daha uyumlu hale getirmişti.

Bayılıyordum bu kadına.

Ve tarzına.

"Günaydın Mine hanım." Diye seslendi ve bana doğru döndü.

"Günaydın." Dedi."boşanmam için elimde bazı yerlere önemli kanıtlar var dedin." Derken şüpheci bakıyordu.

Kafamı onaylar gibi hafifçe salladım. "Evet, sizi tek davada boşayacak kadar önemli yerlerin ses kayıtları, güvenlik kamera görüntüleri, vesaire bi'çok dosyaların kopyaları var elimde."

Gurula baktı. "Nereden buldun? O şeytan donuna bile sokar o önemli bilgileri."

"O da bizde kalsın." Derken Gülmemek için zor tutuyordum kendimi.

Kol saatime bakıp, "tam üç dakikamız kaldı." Dedim.

Mina hanım tedirgin bakışlar atarken gergince etrafı kontrol ediyordu. "Aşağılık! Kendi davasına bile geç kalıyor! Bunun gotunu de ben toplardım hep." Diye homurdandı

O sırada Hakan bey gelmişti. Bize ters bakışlar atıp kenarda avukatı ile kısa bir görüşme yapmıştı.

Tam yanımızda oldukları için, "günaydın Hakan bey." Dedim nazikçe.

Saygımdan dolayı selam vermiştim.

"Günaydın Avukat." Dedi fazla egoluca.
Egolu zengin bebesine bak sen?

"Keşke biraz daha nazik konuşmayı deneseniz. Karşınızda bi' başkası olabilirdi." Diye uyardım.

Mine hanım'a dönüp, "ne diyor bu avukat karıcığım?" Dediğinde şok içinde izliyordum.

Boşanmasına dakikalar kalmıştı. Ama kendisi rahatça karım diyordu.

Gerçekten kafayı yemek üzereydim!

Kadının peşini boşanınca hiç bırakmazdı bu şerefsiz. Asıl sorun buydu.

"Ne karısı lan aşağılık herif!" Derken yine çantadıyla vurmaya başlamıştı tepesine.

Hakan bey," yahu suyum çıktı be kadın! Yeter artık vurma şu çanta ile! Ne var bunun içinde?" Diye homurdandı."kafamı kırıyor resmen!"

"25 bin TL'ye aldığım parfümüm ve servet değerinde makyaj malzemelerim var." Dedi. "Onların zararını senden alacağım yüklü miktarda tazminat ile karşılaşayacağım"

Akıllıcaydı.

"Senden bosanmayacağım!"

"Eşek gibi boşanacaksın!"

Kesinlikle boşanmaları gerekliydi bu ikilinin. Resmen uyumsuz ikili diyeceğim kadat farklı dünyaların insanlarıydı ikisi de.

Mahkeme salonuna girdiğimiz gibi herkes yerini almıştı. Yaklaşık 3 dakikanın ardından hakim gelmişti.

Herkes ayağa kalktı. "Oturun" dediğinde yerlerimize yeniden oturmuştuk.

Hakan bey' bana emin bakışlar atıyordu. Kısacası küçümsüyordu.

Ama henüz bu piyonu kime oynadığını bilmiyordu. Gözü tam önündeki veziri goremeyecek kadar kabiliyetsizdi.

Benim bildiğim inşaat mühendisleri işinden ziyade özel hayatında da oldukça kurnaz ve zeki olurlardı.

Hata onlarda değildi.

Hakan bey mühendis olamayacak kadar başarısız gözü paradan başka bi şey görmeyen bir sorumsuzdu.

Beni işimle eleştirirse daha çok ağlardı.

Hakim önündeki dosyaları ciddiyetle inceledi. Ve hemen sonrasında, "sen boşanmak istemiyor musun?" Derken Hakan bey'e bakıyordu.

Hakan bey hızla ayağa kalktı ve kendini dikleştirip ciddileşti. "Evet sayın hakimim. " Dedi. "Ben karımı seviyorum ve insan ayrılmak istemiyorum. Bu yaptığımın yanlışından dolayı çok pişmanım. Hepsi yalan. Ben karımla yeniden denemek istiyorum."

Gerçekten pes!

Hepsi yalan öyle ha Hakan zabun? Sana az sonra izleteceğim ben o yalan dediklerinin gerçeğini.

Mine hanım bağirmadan ben ayağa kalktım. "Sayın hakimim." Dedim

Hakim kısa süreliğine bana bakıp kafasını onay vermiş gibi salladı.
Eliyle beni göstererek, "Davacı Müvekkli." Diye söz hakkı verdi.

"Davalı Hakan Zabun, iddiaları tamamen yalandır. müvekkilim, dosyasında bu evliliğin artık çekilmeyecek duruma geldiğini, keza tam 2 kez aldattığını, ve bu durumda temelden sarstığı yazılı olarak belirtilmiştir." Diye durumu doğru bilgilerle en güzel şekilde izah ettim.

Karşı tarafın avukatı, "karşı tarafın iddiaları kabul etmiyoruz sayın hakimim. Müvekkilim eşini çok sevdiğini ve ondan boşanmak istemediğini, hatarlarını kabul ettiğini söyleyerek yeni bir şans istiyor." Dediğinde ağzim bir karış açık kalmıştı.

Yalanı Ana dilleri gibi konusuyorlardı resmen!

Mine hanım sinirle kalktı yerinden,"ben beni iki kez aldatmış bir adamla asla olmam! Neyin şansından bahsediyorsun sen?" Derken onu zor tutuyordum. "Ne kadar ödedin bunun oyunculuğuna!"

Bu konuda sonuna kadar haklıydı. Ama bunları söylemenin yeri burası değildi.

Hakime bakılırsa;

Hem de hiç değildi!

Sinirle tokmağını sertçe vurdu. "Sessizlik!" Dedi. "Sen, bir daha benden söz hakkı almadan konuşmaya kalkarsan seni buradan atarım kadın!" Derken Mine hanım'a sinirle bakıyordu.

Herkesin aksine Hakan bey gayet rahattı konuşmak için ağzını bile yormuyordu.

Halinden memnundu. Keyifle izliyordu Hakim beyin Mine hanım'a nasıl bağırdığını

Artık keyfini bozmanın zamanı gelmişti.

"Sayın hakimim eğer inanmamak gibi bir durumunuz varsa, elimde herşeyin cevabını karşılayacak kadar kanıt var."

Verdiğim belgeleri teker teker izledi. Ve yeniden bize döndü.

"Boşanmak istiyor musun sen Kızım?" Diye sordu

Mine hanım, "hem de hemen boşanmak istiyorum sayın hakimim." Dedi.

Hakim tekrardan tokmağı sertçe vurdu.

"Yaz kızım, davacı Mine Öztürk ve davalı Hakan Zabun'un boşanmasına karar verilmiştir."

Mine hanım bunun sevinci ile bana sarıldı. Yarım metre topuklumun sayesinde ve onun şiddetle üzerime atılmasıňın birleşiminde az kalsın yeri öpüyorduk.

Neyseki son anda masadan destek almıştım.

"Sana sonsuz teşekkür ederim." Derken mahcupça bakıyordu.

"Rica ederim" dedim Hakan bey'e alayla bakarak, "ben gerekeni yaptım"

***

Oradan çıktığım gibi Eve geçmiştim. Her zamanki gibi özenle hazırlanmıştım. Önemli bir gündü bugün.

Elbisem siyah boydan ve arkadan biraz sırt dekoltesi olan tarzdaydı. Makyajımı ise siyahın gri tonlarıyla buluştuğu buğulu bir göz makyajı yapıp kan kırmızısı bir ruh sürüp tamamlamıştım.



Saçlarımı da kendi haline bırakıp odadan çıkmıştım. Şuan benim kafamı dağıtacak olan tek kişiyi yani müptelası olduğun bacımı, denizkom'u aradım.

Telefon fazla çalmadan açılmıştı. Yumuşak naif sesiyle, "efendim." Dedi.

Biraz yorgun da geliyordu sesi.

"Nasılsın Denizkom?" Derken merdivenlerden aşağı doğru iniyordum. Deniz her zamanki gibi not tutuyor olmalıydı ki, çıt ses yoktu.

"Uğraşıyordum öyle sen?" Dedi. "Dur tahmin edeyim yine giymişsin yüksek topukluları, buluşmaya mı gidiyorsun?"

Nereden bildi demiyordum. Beni benden iyi anlayan, bilen kendisiydi. Benim ayağa kalkmamı sağlayan da kendiydi...

"Doğru cevap"

"Of of, " dedi bıkkınca.

"Bu sorun mu var?" Diye sordum."niye ofluyorsun?"

"Vallahi var." Diye yükseldi. "Ya da yok!"

Beyin hücrelerim erir vermişti.

"Seni kim üzdü de bakalım bana."

"Yahu beni sen üzüyorsun." Dedi. "Daha bana, esmer uzun boylu yakışıklı aşiret boy bi adam getiremedin! Anca git ortak yap sen kendine.”

Sorun anlaşılmıştı.

"Deniz! Sırasımı şuan?"

"Ay tamam be!" Diyerek telefonu yüzüme kapattı.

***

Bana verilen konuma doğru huzurluca ilerliyordum. Merkeze uzaktı biraz. Daha çok yolum vardı.

Keyfini bir şeyin bozmasına asla izin vermeyecektim. Şuan her şey yolunda ilerliyorken bı pürüzle her şeyi altüst edemezdim.

Her şeyi düşünmeyi bırakıp radyodan hafif sesi yükselen müziğin sesini fulledim.

"Kim ne derse desin aşk için,

Önce hoş, sonra boş gelir,

Her seferinde canım yanar,

Aşk bana, yalan gelir..."

Şarkı beni eski zamanlara götürmüştü sanki. Zaten biraz eski olduğundan her satırı ezberimdeydi.

Bu şarkının ezberimde olduğunu bile duyunca anlamıştım.

Tam yeşil yanmıştı, birkaç kilometre uzakta olduğum olduğum için gaz pedalına yüklendim.

Tam geçiyordum ki, kırmızı ışık yanmıştı!

Hayattaki şansım der susarım.

Ayağımın ucuyla dokundum frene, ışığın yanmasını bekleyeyim derken orada oyalanmıştım.

Işık yeniden yeşile döndüğünde hafifçe gaz pedalına dokundum. Ama araba ilerlemiyordu.

Ne demek ilerlemiyordu!

Arabayı kapatıp tekrar açtığımda bile ilerlememişti. Gözüme ekranda yanıp sönen kırmızı ışık takılmıştı.

Biraz daha dikkatli bakınca teker işareti olduğunu gördüm.

Ve bunun yanında beni delirten koca bi ordunun bana korna çalmasıydı!

Ben ne yapabilirim ki? Araba mıyım ben!" Dedim. "Benim ne suçum var?"

Arabadan inip etrafında tavaf yapar gibi döndüm. Sorunun olduğu lastik sağ ön lastikti.

Patlaktı!

"Hadi ama!" Derken sinirle derin bi nefes verdim. Bugünü bulmuştu bu lastik patlamak için.

Yürüyen bir sorundum ben! Her şeyde bi sorun yaratıyordum.

Dizlerimin üzerine çöküp kafamı lastiğe doğru uzattım. Bana bi işaret mi veriyordu acaba?

Kendi kendime saçmalarken arkamdan sert ve kuvvetli bir öksürük sesi gelince kurbağa gibi arkamı dönmüştüm.

Önümde bi çift siyah pantolonlu kalın bacak görünce kafamı yukarı kaldırınca esmer, oldukça uzun boylu, siyah takım elbiseli bir adam cüssesi ile bana hava gelmesini bile engelliyordu. Tüm görkemiyle tepemde dikiliyordu.



"Neden yolun ortasında bekliyorsunuz?" Diye sordu. Yabani miydi bu adam?
Sesinin soğukluğu insani ürkütüyordu. Aynı zamanda kendi de Kara bişey olduğundan karabasan bile zannedilirdi.

Bana göre tabii.

"Sizce? Lastiğim patlarsa yolun ortasında neden durmayayım ki?" Derken saçımı sertçe arkaya aldım.

Boynum o kadar ağrıyordu ki, mecburen başımı yere eğmek zorunda kalmıştım.

Kendisi elektrik direği gibi uzundu mübarek.

"Peki, siz deli misiniz?" Dedi. "Lastiği tamir ederken bile Sonses müzik mi dinliyorsunuz?" Dediğinde şu lastiği söküp tepesine fırlatasım gelmişti!

Bunun yanı sıra yolun sol şeridini kapatmış bulunuyordum. Herkes mecburen sağ şeritten ilerlemek zorundaydı.

Hızla tam yanımızdan geçtikleri için birimiz her an öbür tarafa gidebilirdi.

Ayağa kalkıp yeniden bir tür attım arabanın etrafında. Sürücü koltuğuna binip radyonun sesini kıstım.

Bu erkek milleti neden herşeye bir eleştiri buluyordu?

Yanına gelmeden iş de buyurmuştu. "Gelmeden bagajda yedek lastik olacak, onu da getirir misin?"

Lastikle aşk mı yaşayacaktı bu adam?

Bagajı açıp lastiği çıkardım. Buraya kadar her şey kolay gelmişti ama bu lastiği taşımak azaptı!

Kendimi Seyit onbaşı gibi hissediyordum.

Yanına geldiğimde diz çökmüş lastiği çıkarmış ve çoktan kenara koymuştu.

Bunları kaç saniye içinde yapmıştı?

Bu adam uzaylı mıydı?

Kendimi Selena dizisindeki Fitnat gibi hissediyordum!

Lastiği ona doğru uzatırken, "sen kimsin gizemli adam?" Diye sordum.

Lastiği tek koluyla kavrayıp aldı elimden." Yiğit Demir Karayel." Dedi. "Özel kuvvetlerde yüzbaşıyım."

Yiğit Demir Karayel.

İsme bak?

Lastiği alıp yerine oturtmaya başlamıştı bile. "Ee sen kimsin gizemli kadın?"

"Avukat Duru Varis."

"Sıradanmış."

"Neyim?" Derken olayın ciddiyetini anlamaya çalışıyordum.

"Mesleğin." Dedi. "En fazla boşanma davaları ile uğraşıyorsun ya."

Gerçekten bunu mu Küçümsüyordu?

"Boşanma avukatı değilim." Dedim.
"Ceza avukatıyım. Ama boşanma davaları ile kendime dinlenmek için verdiğim sürelerde ilgilenirim."

"Ceza avukatı ha?" Dedi. "E iyi."

Gerçekten çıldıracağım!

"Kendim hallede-" diyordum ki sözümü kesti. " Bence sus, çünki az önce lastiğe ne olduğunu sorgular bakışlar atan ben değildim."

"Nereden biliyorsun?" Dedim göğüs kabartarak, "belki biliyordum."

"Bilseydin saatlerce bakmazdın."

"Saatlerce mi?"

"Lafın gelişi." Diye homurdandı.

"Lütfen şuradan hemen gidebilir misiniz? Kendi işimi kendim hallede- bilirim." Diye tekrarladım.

"Bizde bi kadını yarı yolda bırakmak olmaz, Avukat hanım" dedi.

Derin bir nefes aldım. Başlayacağım şimdi senin namusuna da!

Cevap vermedim. Bunun ne demek olduğunu iyi bildiği için cevap bekleme gereksiminde bulunmadan işine devam etti.

Her şeyi bitirdiğinde doğrulup dizlerinin üzerine bulaşan tozları sikkeledi.

Saçlarindan yer damlacıkları süzülüp siyah gömleğinin yakasına damlıyordu.

"Yardımana gerek yoktu, ama yine de teşekkürler." Derken elimi ona doğru uzattım.

Parmağımın içini hafifçe sıkarak,"Rica ederim avukat hanım." Dedi.

***

Her şey tamam olduğunda arabaya bindim.Telefonuma duşen bildirim seslerinden kaynaklı mesaj kutusuna gordoğim gibi aldığım mesajlarla gözüm saat'e kaydı. 22:45 olduğunu görünce şok olmuştum.

Bu kadar saat ne yapmıştım ki ben?

Ortaklar toplu gurupta buluşmaya gelmediğimden kaynaklı şikayetçi olduklarını söylemişlerdi.

"Hayır ya!" Dedim sinirle, "son şansım buydu!"

Yabancı bi mafya ile neden yeniyordum ki?

Mentalimin hiç sağlıklı olmadığı bir dönemden geçiyordum. Yine ve yine doğru ya, bende bu güç var mıydı ki?

Bu adamlara rakip olmak için zayıftım

"Başlayacağım lastiğine de senin gibi arabaya da!"

Çok geçmeden arkamdaki bir arabanın ısrarcı korna sesleri ile daldığım yerden kaçırdım gözlerimi.

Dikiz aynasdan baktığımda Yiğit'in arabası olduğunu gördüm.

Ne istiyordu bu deli benden!?

Bu da tam sinirinin üzerine denk geldiği için biraz azar yiyecek olan kendiydi.

Arabadan inip kapıyı sertçe çarpıp kapattım. O benim aksime rahat rahat direksiyonu ile uğraşıp duruyordu.

Camının tam önüne dikilip setçe vurdum.

Koyu kahve gözleri daha başka bi tondaydı. Camı hafifçe aralayıp, "Neden camıma kıracak gibi sert vuruyorsun?"

"Tam aç ula şurayi!"

"Olmaz, beni de parçalarsın sen. " Dedi. "Ben Lazlardan biraz korkarım
Hele ki o deli damarından."

Ciddi miydi bu? Şakaysa hiç komik değildi!

"Sa şurayi aç diyrum ula!"

En sonunda pes edip açtı, "niye gitmiysun ula? Ne istiysun benden!"

"Bizde-" diyordu kestim sözünü.

"Sizde bir kaduni yarı yolda birakmak olmaz anladuk!"

"Anladıysan niye sorguluyorsun o zaman?"

"Neden ben? Ben kimum de benu buldin!"

"Kadınsın" dedi

Çıldıracağım!

"Biliyoruz onu!"

Derin bir iç çekti, "avukatsın" dediğinde gırtlağına çökebilirdim

"Ben o manada sormadım. " Dedim. "Başka bi deyişle, ben kimim de siz bana yardım ediyorsunuz?" Derken sakindim.

Bu sinirimi biraz dindirmem gerekti.

"Ka-" diyordu susturdum yine. "Sabır!" Dedim.

"E sana Amin diyelim"

"Sadaka mı veriyorsun?"

"Ben Allah'ın sevdiği bir kuluyum. Çikmis sana yardım etmişiz başımıza kalkıyorsun." Dedi.

"Bakın sorun benim ilerlemememse sağ şerit diye bir icat var."

Rahatça, "biliyorum" dedi.

Çıldıracaktım!

"Her şeyi biliyordun madem." Dedim. "Neden çıkıp gitmedin?"

Konuşmak için dudaklarını araladı ki söz ağzından çıkmadan kestim sözünü. "Anladık bir kadını yarı yolda bırakmazsın!"

"Beni bu kadar kısa sürede iyi tanıman şaşırttı avukat hanım" derken hafifçe tebessüm ediyordu

Ne münasebet!

"İyi gozlemciyim diyelim."

"Orası apaçık ortada zaten." Dediğinde beynime kan yavaştan enjekte ediliyordu!

"Neyi ima ediyorsun sen?"

"Bu kadar hızlı sinirlenmen de normal değil Laz olduğun için garip gelmiyor."

"Bı kusurumuz mu var komutan bey?"

"Senin tek kusurun bana ters olman avukat hanım. " Dedi.

"Anlamadım?"

"Lazsın."

"Sen nerelisin?" Diye sordum.

"Doğuluyum ben. Memleketim Şanlıurfa."

O kadar adamına uymuştu ki. Tam Yiğit Demir Karayel ruhuydu

"Yiğiy Demir Karayel ha?"

İsme bak? Derken ön koltuğun kemerini izleyerek dalmıştım.

"Buyrun benim" demesiyle kendime geldim

Beni nasıl duymuştu ki?

Doğru ya, Dibindeydim!

"Hayırdır avukat hanım?" Dedi. "Adımızı sayıklar oldunuz."

"Ne münasebet canım!" Derken biraz uzaklaştım kendisi hazretlerinden

"Canım mı?" Çıldıracaktım!

"Lafın gelişi."

"Ne gelişi?" Dedi. "Lafın gelişi mi olurmuş?"

Bu adam cahil miydi?

Ya da bilmezi oynuyordu.

"Neden hâla buradasınız?" Diye sorunca cevap vermek yerine sertçe yutkundum

Sadece önümden hızla geçen arabalara dalıp gitmiştim.

Kolum sızladıgının yeni farkına varmıştım. Acısı sonradan gelmişti.

"Seni dava edeceğim! Ruh hastası koluma neden vuruyorsun!"

"Vurmadım ki."

"Tasla vursaydın bı farkı kalmazdı." Diye söylenmeye devam ettim

"Avukat hanım!"

"Bağırma be!"

"Vurmadım diyorum. Sadece kendinize gelmeniz için dürttüm."

Dürtmek mi?

"Bu mu dürtmekti?"

Gömleğin kollarından patlayacak kaslar bana adeta ben buradayım diyordu.

Durtmenin neden sert olduğunu şimdi daha iyi anlamıştım.

Acilen buaradan gitmem gerekti!

"Tanıştığıma hiç memnun olmadım Yiğit Demir Karayel." Dedim."bir daha hiç karşılaşmamak üzere hoşça kalma."

Küfür etmeden küfür etmek bu demekti sanırım.

***

Eveeeet, ilk bölümü artık. Nasıldı bölüm efenim? Yeniden merhaba diyoruz. Küllerin gölgesinde evrenine hoş geldiniz