Bölüm 16: Karanlığın Merkezinde:

Asaf tutuklanmıştı. Gökhan’ın kurduğu plan işlemeye başlamış, Emre ise büyük bir darbe yemişti. Ama gece tam anlamıyla kazanılmamıştı. Çünkü Emre hâlâ serbestti… ve Eva’nın peşindeydi.

Ertesi gün, Eva modaevinin gizli arşiv odasına girdi. Yıllar önce kaybettiği babasının, “tasarımcı” kimliğiyle gizli tuttuğu bazı dosyaları buraya sakladığını biliyordu. O dosyalar, hem Emre’nin, hem de kendisinin geçmişine dair çok önemli bir sırrı barındırıyordu.

---

Küçük, kilitli bir kutuyu açtı.
İçinden eski bir ajanda, birkaç kaset ve bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafa baktığında nefesi kesildi.

Fotoğrafta Eva’nın babası, genç bir adamla tokalaşıyordu.
O genç adam… Emre’ydi.

Eva hemen kaseti oynattı.
Babasının sesi duyuldu:

> “Emre ile anlaştım. Moda dünyasının arka kapısından kara para aklayacağız. Benim adım temiz kalacak, o ise işin kirli kısmını yönetecek. Bu tehlikeli bir oyun ama… kızımın geleceği için yapıyorum.”

Eva’nın elleri titredi.
“Baba… sen…”

Gözyaşları içinde kaseti kapattı.
Yıllarca babasını gururla anmış, onun mirasını taşıdığını düşünmüştü. Oysa babası da Emre’nin oyununa dahil olmuştu. Ve Eva bu mirasın ortasında doğmuştu.

---

O akşam Gökhan’a her şeyi anlattı.
“Benim geçmişim… seninkinden daha masum değilmiş,” dedi gözyaşlarını silerken.
“Emre sadece seni değil, beni de yıllar önce zincire vurmuş.”

Gökhan ona sarıldı.
“Bu bizim suçumuz değil. Ama bu geçmişi artık özgür bırakmak bizim elimizde.”

Eva derin bir nefes aldı.
“Emre, geçmişin sırlarıyla oynuyor. Ama ben artık o küçük kız değilim. Artık ben de savaşacağım. Hem kendi adımı temize çıkarmak için… hem de seni korumak için.”

---

Gece yarısı Gökhan, Selim ve Eva’dan oluşan üç kişilik ekip Emre’nin arka üslerinden birine girmeye karar verdi. Orada geçmişe dair kayıtlar, kara para trafiği belgeleri ve Eva’nın babasının anlaşmasına dair deliller vardı.

Ama içeride onları bekleyen biri daha vardı…
Emre.

Karanlık bir masanın başında oturuyordu.
“Benimle oynamak istiyorsunuz ha?” dedi gülerek.
“Eva, senin baban benimle ilk işbirliği yapanlardan biriydi. Sen de şimdi bana karşı mısın?”

Eva ileri çıktı.
“Ben artık kimsenin kuklası değilim. Babam da sensin, Gökhan da… hepinizi biliyorum. Ama ben kendi savaşımı seçeceğim.”

Emre gözlerini kısıp ayağa kalktı.
“Peki o zaman... oynayalım Eva. Son perdeyi birlikte açalım.”

---